100px|thumb|right|Współcześnie używana forma klucza C. Klucz C – jeden z trzech rodzajów kluczy notacji muzycznej.
Historia Kształt tego klucza pochodzi od stylizowanej litery C, którą przyjęto (już w IX/X wieku) do oznaczania linii, na której notowano dźwięk c1. Po licznych zmianach uzyskał on współczesną formę. 600px|thumb|center|Ewolucja od litery C do klucza C
Odmiany klucza Istnieją następujące odmiany klucza C różniące się jego położeniem na pięciolinii: Linia Nazwa Skala dźwięków zapisywanych bez linii dodanych 1. sopranowy h – e2 2. mezzosopranowy g – c2 3. altowy e – a1 4. tenorowy c – f1 5. barytonowy A – d1
Współcześnie używa się kluczy: altowego do zapisania partii altówki (poza najwyższym rejestrem); tenorowego do zapisania wyższych rejestrów partii puzonu, wiolonczeli, kontrabasu i fagotu.
Zobacz też klucz F klucz G
Przypisy
Bibliografia Wiechowicz Stanisław: Ćwiczenia w starych kluczach. Część pierwsza. 3-głosowe utwory dawnych mistrzów (XIII-XVIII w.). Kraków, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1953. Wesołowski Franciszek: Zasady muzyki. Warszawa, Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1968.
C