ISO 639-2 – standard trzyliterowych kodów językowych, część serii standardów ISO 639. Ostatnia wersja została opublikowana w październiku 1998 roku. Organem rejestrującym, który odpowiada za zmiany w tabeli kodów, jest Biblioteka Kongresu. Tabela kodów została ostatni raz uzupełniona w listopadzie 2012 roku.
Porównanie z ISO 639-1 oraz ISO 639-3 Pierwsza część standardu stosowała oznaczenia dwuliterowe; można było w ten sposób zakodować 676 języków (262), co sprawiło, że przestrzeń okazała się zbyt mała. Standard ISO 639-1, po przemapowaniu na kody trzyliterowe, stał się podzbiorem standardu ISO 639-2. Pierwsza i druga część skupia się na głównych językach, nie rozróżniając odmian, a zamiast tego wprowadzając kody dla grup języków. Przykładowo językom słowiańskim został przypisany kod sla i może być on użyty dla niezawartych w standardzie języków. Trzecia część - ISO 639-3 - ma za zadanie zebrać wszystkie języki naturalne.
Zarezerwowane kody ISO 639-2, poza kodami językowymi, zawiera też kody zarezerwowane oraz specjalnego użytku. Zostały one bezpośrednio przeniesione do trzeciej części standardu. Przestrzeń prywatna qaa – zarezerwowane dla lokalnego użytku, np. prywatne języki qtz – jw. Kody specjalne mis – używany dla języków niezawartych w standardzie mul – materiał wielojęzyczny, któremu nie może być przypisany tylko jeden kod und – dla materiałów o niezidentyfikowanym języku zxx – materiał bez lingwistycznej zawartości
Przypisy
Kategoria:ISO 639