thumb|right|240px|Grób prof. Józefa Chmielarza na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Józef Chmielarz (ur. 23 sierpnia 1904 w Sosnowcu, zm. 2 stycznia 1979 w Warszawie) – polski inżynier elektryk.
Życiorys Po ukończeniu z odznaczeniem gimnazjum kontynuował naukę w Średniej Szkole Technicznej Kolejowej w Sosnowcu, po jej ukończeniu uzyskał tytuł technika elektryka, a w 1924 eksternistycznie zdał egzamin dojrzałości. Wyjechał do Wolnego Miasta Gdańska, gdzie studiował w Technische Hochschule der Freien Stadt Danzig, angażował się w działających tam polskich organizacjach harcerskich i studenckich m.in. w Korporacji Akademickiej K! RoseviaK! Rosevia, Archiwum Korporacyjne. Ze względów finansowych przerwał naukę, a następnie powrócił na uczelnię i w 1937 otrzymał dyplom inżyniera elektryka. Początkowo pracował w porcie gdyńskim, a następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie związał się zawodowo z Instytutem Technicznym Uzbrojenia. Od 1938 należał do Oddziału Warszawskiego SEP, gdzie pełnił funkcję członka zarządu i prezydium. Po wybuchu II wojny światowej założył własną firmę instalatorską, którą prowadził do 1949. Zatrudniał w niej wielu działaczy ruchu oporu, prowadzono w niej punkt rozdzielczy konspiracyjnej prasy i broni oraz ukrywano ludność żydowską. W 1950 rozpoczął pracę w Biurze Projektów „Cukroprojekt”, początkowo był projektantem, a następnie kierownikiem zespołu, kierownikiem pracowni, a później głównym specjalistą. Jego praca obejmowała procesy sterowania, automatyki i technikę napędów, projekty dla przemysłu cukrowniczego jego autorstwa były przeznaczone nie tylko na rynek krajowy ale również poza granicami. Wyjeżdżał jako główny projektant aby nadzorować montaż urządzeń w Chinach, Cejlonie (obecnie Sri Lanka) i Wietnamie. W 1960 należał do grupy założycieli Komisji Automatyki i Pomiarów, przewodniczył jej przez dziesięć lat. W 1971 powierzono mu funkcję przewodniczącego Komisji Historycznej Oddziału Warszawskiego SEP, sprawował ją do końca życia. Równolegle do pracy w cukrownictwie był wykładowcą w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej i na Wydziale Sanitarnym Politechniki Warszawskiej. Angażował się w działalność wydawniczą SEP, był inicjatorem publikowania podręczników akademickich oraz Księgi Jubileuszowej poświęconej 60-leciu OW SEP. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 16D-1-29).
Odznaczenia Srebrna i Złota Odznaka SEP; Złota Odznaka NOT, Złoty Krzyż Zasługi; Medal Przyjaźni Chińskiej Republiki Ludowej; Medal Przyjaźni Wietnamskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Wyższej Szkoły Technicznej Wolnego Miasta Gdańska Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Polacy w Wolnym Mieście Gdańsku Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Przyjaźni Kategoria:Polscy inżynierowie elektrycy Kategoria:Polscy korporanci Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 1979