Pascal Garnier (ur. 4 lipca 1949, zm. 5 marca 2010) – francuski pisarz i malarz, autor około 50 książek, w tym nowel, powieści romans gris i literatury młodzieżowej.

Życiorys

W wieku 15 lat Garnier porzucił szkołę i wyruszył w podróż po krajach Bliskiego Wschodu, przez kolejne 10 lat przemierzał Afrykę Północną, Bliski Wschód i Azję, wybierając możliwie najtańsze środki transportu. Z doświadczeń tych podróży narodziła się chęć do rozpoczęcia twórczości literackiej, za pomocą której Garnier mógłby opowiedzieć o tym, co widział. Jednak wczesne porzucenie szkoły spowodowało poważne braki w jego zdolnościach językowych, zwłaszcza ortografii, pisanie więc sprawiało mu trudność. Zaczął wymyślać teksty piosenek, by nie musieć ich zapisywać, a jedynie śpiewać i w ten sposób przekazywać je innym. Po zakończeniu etapu podróży zaczęła się więc kariera Garniera jako tekściarza. Był to czas rozkwitu francuskiego rock'n'roll'a.

Potrzeba ciągłego rozwoju popchnęła go jednak ku pisaniu. Swoje nowele tworzył w ukryciu, nie pokazywał ich nikomu. Wszystkie teksty pisał w czasie teraźniejszym, by nie mieć problemu z odmianą czasowników. Jego słownictwo również nie było zbyt bogate. Styl, za który go podziwiano – zwięzłość i umiarkowanie – był niejako wymuszony przez ograniczone umiejętności.

Pierwszą wydaną publikacją był L’Année sabbatique (fr. całoroczny urlop przyznawany wykładowcom uniwersyteckim) zbiór 12 krótkich nowel. Kolejne dzieło Surclassement składało się już z 3 dłuższych opowiadań. Dla Garniera kolejnym krokiem miała być powieść, jednak wydawnictwo P.O.L. dla którego wówczas pisał, stwierdziło, że powinien pozostać przy nowelach. Dla młodego autora było to ogromne rozczarowanie. Ostatecznie, jego pierwsza powieść Le pain de la veille ukazała się nakładem wydawnictwa Entreligne. Jak przyznał Garnier, nie była dopracowana, ale miała w sobie ducha kolejnych powieści z gatunku noir.

Przygoda autora z literaturą młodzieżową rozpoczęła się przez przypadek, gdy wracając z Wenecji postanowił spisać swoje wspomnienia w formie opowiadania dla dzieci. Książka Chat comme moi natychmiast odniosła sukces. Garnier kontynuował pisanie dla młodszych czytelników, traktując je jako świetne ćwiczenie pisania zwięźle i interesująco.

W latach 90. Pascal tworzył głównie nowele, ale wciąż marzył o byciu odnoszącym sukcesy powieściopisarzem. Wtedy powstała pierwsza powieść noir autorstwa Garniera, okrzykniętego później mistrzem gatunku. Kolejne powieści Nul n’est à l’abri du succès i L’A 26 również odniosły sukces. W tym samym czasie Garnier napisał także książkę Chambre 12, którą wydano w ramach prestiżowej collection blanche.

Ostatnie lata życia Garnier spędził w małym miasteczku w Ardèche poświęcając się pisaniu i malowaniu.

Twórczość

Powieści La Solution esquimau, 1996 La Place du mort, 1997 Les Insulaires, 1998 Trop près du bord, 1999 L'A26, 1999 Chambre 12, 2000 Nul n'est à l'abri du succès, 2001 Les Nuisibles, 2002 Les Hauts du Bas, 2003 Parenthèse, 2004 Flux, 2005 Comment va la douleur ? (pl. Jak się ma twój ból?) 2006, w Polsce powieść ukazała się nakładem wydawnictwa Claroscuro La Théorie du panda, 2008 Le Grand Loin, 2009 Lune captive dans un œil mort, 2009 Le Grand Loin, 2010 Cartons, 2012

Literatura dla dzieci i młodzieży Un chat comme moi, 1986 La Barrière, 1987 (ilustracje Didier Gonord) Voleurs de parents, 1988 Âme comme magique, 1989 (ilustracje Monike Czarnecki) Le torchon brûle, 1989 (ilustracje Olivier Kerjean) Motus, 1989 Le Pain de la veille, 1989 Cas de figures, 1990 Zoé zappe, 1990 Le Vieux Bougon, 1990 (ilustracje Dominique Garros) Lili bouche d'enfer, 1990 Les Naufragés du métro, 1991 Mado, 1992 À rebrousse-temps, 1992 La Décharge, 1992 Édouard et Marcel, 1992 L'Évadé de la chambre 9, 1993 (ilustracje Virginie Fréchuret i François Martin) Monsieur Mime, 1994 Case départ, 1994 (ilustracje Didier Jacquemin) Traqués, 1995 Nono, 1996 Dico dingo, 1996 Mon jour de chance, 1996 (ilustracje Frédi Astèr) Les Naufragés du mois d'août, 1998 Mauvais Reflet, 1999 La Gare de Rachid, 2000 Le Chemin de sable, tome 1: J'irai te voir, 2000 Le Chemin de sable, tome 2: La Neige au cœur, 2001 Laissez-nous nos Bonnot !, 2001 Demain, on lève l'ancre, 2002 (ilustracje Stanislas Barthélémy) Le Chemin de sable, tome 3: Entre le ciel et l'eau, 2002 Évadez-vous rêvadez-vous, 2002 Le Chemin de sable, tome 4: Vincent & Co., 2003 Le Chemin de sable, tome 5: Le Sablier retourné, 2004 Les Enfants de la nuit, 2006 Derrière l'écran, 2007 M'sieur Victor, 2009

Zbiory nowel Contes gouttes, 1985 L'Année sabbatique, 1986 Surclassement, 1987 T'avais qu'à pas vieilir, 1997 Attention enfants !, et autres histoires policières, 1998 Vieux Lions, dans Noir Été, 2000 Vue imprenable sur l'autre, 2002

Samodzielne nowele Une fois trois, 1997

Antologie Les Insulaires et autres romans (noirs), 2010 (zawiera nowele: La Place du mort i Trop près du bord)

Bibliografia

Kategoria:Francuscy malarze Kategoria:Francuscy prozaicy XX wieku Kategoria:Francuscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej Kategoria:Urodzeni w 1949 Kategoria:Zmarli w 2010