thumb|Konrad Krzyżanowski, Alina Glassowa (ok. 1903, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie) thumb|Jan Rembowski, Portret Aliny z Bondych Glassowej (początek XX wieku, ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie) Alina Bondy-Glassowa (ur. 8 stycznia 1865 w Starodubie, zm. 20 lutego 1935 w Warszawie) – polska malarka, kolekcjonerka sztuki.

Studiowała w Warszawie i Paryżu, swoje prace wystawiała m.in. w warszawskiej Zachęcie. Kolekcję obrazów, gromadzoną wraz z mężem Jakubem Glassem, przekazała w testamencie Muzeum Narodowemu w Warszawie oraz Towarzystwu Zachęty Sztuk Pięknych.

Życiorys Była żoną prawnika, prokuratora Sądu Najwyższego w Warszawie Jakuba Glassa. W latach 1904–1909 odbywała studia plastyczne w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, a następnie w Paryżu. Uczyła się między innymi pod kierunkiem Konrada Krzyżanowskiego, Kazimierza Stabrowskiego i Władysława Ślewińskiego, a w Paryżu u Maurice’a Denisa, jednego z założycieli grupy nabistów. Wśród jej znajomych był malarz Jan Rembowski, którego poznała około 1906. Miał on wywrzeć wyraźny wpływ na twórczość rysunkową Bondy-Glassowej. Artystka została matką chrzestną jego córki, późniejszej polskiej ilustratorki Hanny Rembowskiej.

Wraz z mężem zajmowała się również kolekcjonowaniem dzieł sztuki. Na mocy jej testamentu Muzeum Narodowe w Warszawie oraz Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych otrzymały w 1934 dzieła polskich artystów z przełomu XIX i XX wieku z kolekcji artystki oraz jej męża, wśród nich dzieła Stanisława Wyspiańskiego, Xawerego Dunikowskiego, Witolda Wojtkiewicza, Józefa Chełmońskiego, Juliana Fałata i Wojciecha Gersona. Muzeum Narodowe w Warszawie wraz z nimi otrzymało również portret artystki pędzla Konrada Krzyżanowskiego. Wykonawcą testamentu Aliny Bondy-Glassowej był jej mąż.

Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera I-4-8), wraz z rodziną: doktorową Benigną z Szemietyłłów Bondy, jej synem, doktorem Ludwikiem Bondym i jego żoną Bronisławą z Wilkańców Bondy. Pomnik rodziny z granitu i piaskowca z medalionem z wizerunkiem Chrystusa wzniesiony został w 1920.

Twórczość lewo|mały|Alina Bondy-Glassowa, Portret mężczyzny (1917) Malowała portrety, pejzaże, martwe natury. Używanymi przez nią technikami były olej i pastel, rysowała również węglem. Jej wystawy odbywały się między innymi w Zachęcie w Warszawie (w latach 1909, 1914, 1915, 1917, 1926, 1927) oraz w Poznaniu.

Lista wybranych dzieł artystki Autoportret, 1890–1900, pastel na brunatnej tekturze, zakupiony w 2015 przez Muzeum Narodowe w Warszawie. Obecnie najbardziej znane dzieło Aliny Bondy-Glassowej. Sygnowane u dołu H. Bondy. Artystka przedstawia siebie w typowej dla XIX wieku konwencji autoportretów kobiet z atrybutami malarskiej profesji. Dokładna data powstania dzieła nie jest znana, ale na podstawie stroju, fryzury w typie postiche można przypuszczać, że obraz powstał pod koniec lat 90. XIX wieku, natomiast sygnowanie go jednym nazwiskiem sugeruje, że artystka namalowała go przed wyjściem za mąż. W sposobie posługiwania się techniką pastelu, szczególnie w oddaniu fryzury i umiejętnym użyciu światłocienia widoczne są zalety warsztatu Aliny Bondy. Portret mężczyzny, 1917, olej na płótnie. Obraz podarowany Muzeum Narodowemu w Warszawie na mocy testamentu artystki. Portret pani Sieczkowskiej, przed 1921, pastel, przekazany Muzeum Narodowemu w Warszawie na mocy testamentu artystki. Portret przedstawiający najprawdopodobniej Marię Rafaelę z Zawadzkich Sieczkowską, żonę prawnika Stefana Sieczkowskiego; małżeństwa Sieczkowskich i Glassów łączyły zapewne kontakty towarzyskie. Dynamiczna, falująca kreska, jaką został wykonany obraz, obwiedzenie postaci konturem, jasny światłocień i podobny do ludowego strój modelki (biała koszula, kwiecista chusta) sugerują nawiązania do twórczości Stanisława Wyspiańskiego. Również Jan Rembowski, którego twórczość uważana jest za istotną inspirację dla Aliny Bondy-Glassowej, często nawiązywał do rozwiązań znanych z obrazów Wyspiańskiego. Portret pani Sieczkowskiej eksponowany był na Salonie Dorocznym w Zachęcie w 1928 roku i był wówczas zatytułowany Głowa.

Wizerunek artystki na portretach innych malarzy Konrad Krzyżanowski, Alina Glassowa (Portret Aliny z Bondych Glassowej), ok. 1903, olej na płótnie, w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Obraz podarowany Muzeum na mocy testamentu artystki. Jan Rembowski, Portret Aliny z Bondych Glassowej, początek XX wieku, olej na płótnie, w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Obraz podarowany Muzeum na mocy testamentu artystki. Jan Rembowski, Kobieta w żałobie (prawdopodobnie Alina Bondy-Glassowa), pastel na papierze, w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Obraz podarowany Muzeum na mocy testamentu artystki.

Kolekcja Aliny i Jakuba Glassów Wśród dzieł podarowanych Muzeum Narodowemu w Warszawie z kolekcji Aliny i Jakuba Glassów znajdują się utwory następujących twórców: Karol Falęcki (Portret Józefy z Klimontowiczów Szemetyłło (1798–1861), ok. 1864, olej na płótnie). Julian Fałat (Świteź, 1888, akwarela na papierze). Konrad Krzyżanowski (Portret Władysława Warneńczyka, króla Polski, 1900, olej na płótnie). Józef Pankiewicz (Widok na miasto Saint-Tropez, ok. 1911, olej na płótnie). Jan Rembowski (Dziewczyna góralska, 1912, olej na płótnie; Portret żony artysty, 1909, akwaforta, sucha igła na papierze żeberkowym). Ferdynand Ruszczyc (Stary dom, 1903, olej na płótnie). Kazimierz Stabrowski (Powiew jesieni, przed 1910, olej na płótnie). Jan Stanisławski (Cerkiew Michałowska w Kijowie, ok. 1903, olej na tekturze; Pustawarnia na Ukrainie, ok. 1902, olej na tekturze; Popówka na Ukrainie, 1904/05, olej na tekturze). Władysław Ślewiński (Autoportret w słomkowym kapeluszu, ok. 1894, olej na płótnie; Białe róże w wazonie, ok. 1903, olej na płótnie; Dwie Bretonki z koszem jabłek, 1897, olej na płótnie; Krajobraz zimowy z chałupami, 1907, olej na płótnie; Morze, ok. 1904, olej na płótnie; Morze w Bretanii, ok. 1905, olej na płótnie; Potok górski w Tatrach pod Nosalem, 1905, olej na płótnie). Wojciech Weiss (Suchotnik, 1898, olej na płótnie). Witold Wojtkiewicz (Koniki na biegunach, studium do obrazu „Melancholia”, 1907, akwarela i kredka na kartonie; Marionetki, 1907, olej na płótnie; Mi-Careme w Paryżu, 1907, olej na płótnie; Natręty, 1906, pióro, tusz na papierze; Staruszka układająca pasjansa, 1902, kredki barwne, papier na tekturze; Podmuchy wiosenne/Poryw wiosenny, 1905, akwarela na płótnie bez gruntu; Portret Elizy z Muehleisenów Pareńskiej, 1906, olej na płótnie; Portret Maksymiliana Rosena (malarza), 1906, olej na płótnie; Trzy przerywniki do czasopisma „Hrabia Wojtek”, 1905, litografia na papierze; Śpiący, ok. 1900, ołówek na papierze; Uczta, 1906, akwarela na papierze). Stanisław Wyspiański (Zagroda w Konarach, 1900, pastel na papierze żeberkowym naklejonym na tekturę; Macierzyństwo (Portret żony artysty Teofili z synem Stasiem), 1902, pastel na papierze żeberkowym z filigranem; Portret kobiety profilem, ok. 1894, pastel; Portret Konrada Rakowskiego, dziennikarza, krytyka teatralnego, redaktora krakowskiej gazety „Czas”, 1899, pastel, węgiel na papierze żeberkowym z filigranem).

Przypisy

Kategoria:Artyści związani z Warszawą Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy malarze Kategoria:Polscy kolekcjonerzy sztuki Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1935