Hilda Heine (ur. 6 kwietnia 1951 na atolu Jaluit) – marszalska polityk, pierwsza kobieta wybrana na prezydenta Republiki Wysp Marshalla, sprawująca swój urząd w latach 2016–2020 oraz ponownie od 2024 roku. Heine jest pierwszą kobietą, która stanęła na czele suwerennego państwa z regionu Mikronezji i pierwszą osobą z Wysp Marshalla, która uzyskała doktorat. Zanim zajęła się polityką, pracowała jako nauczycielka i doradca w Marshall Islands High School, a następnie jako działaczka na rzecz praw kobiet w swojej organizacji Women United Together Marshall Islands.
Kariera polityczna Heine rozpoczęła się, gdy została wybrana do Nitijeļi w 2011 roku i mianowana ministrem edukacji. W styczniu 2016 roku parlament wybrał ją na prezydenta dwa tygodnie po rozpoczęciu sesji po tym, jak w wyniku wotum nieufności jej poprzednik, Casten Nemra, stracił stanowisko. Jej przejście do opozycji wraz z dwoma synami, również posłami, było kluczowe dla odsunięcia Nemry od władzy. Po objęciu urzędu prezydenta Heine zaangażowała się w międzynarodową politykę dotyczącą zmian klimatycznych. Przetrwała wniosek o wotum nieufności w listopadzie 2018 roku po sporze dotyczącym wyznaczenia specjalnego statusu atolu Rongelap. Późniejsze dochodzenie wykazało, że niektórzy z jej oponentów wspierających wniosek zostali przekupieni przez inwestorów, którzy planowali zagospodarować atol.
Heine została usunięta ze stanowiska prezydenta w styczniu 2020 roku, gdy nowo wybrany parlament zagłosował na korzyść Davida Kabui. Przez kolejne lata pełniła funkcję członka zarządu East–West Center i prorektora Uniwersytetu Południowego Pacyfiku, oprócz pełnienia funkcji posłanki. Heine powróciła na stanowisko prezydenta w styczniu 2024 roku po pokonaniu Kabui w głosowaniu parlamentarnym. Życiorys Hilda Cathy Heine urodziła się 6 kwietnia 1951 roku na atolu Jaluit w rodzinie pastora. Po skończeniu szkoły średniej w Majuro podjęła studia nauczycielskie w Stanach Zjednoczonych na University of Oregon, gdzie w 1970 roku uzyskała stopień Bachelor’s degree, oraz na University of Hawaii, gdzie w 1975 roku zdobyła stopień Master's degree. W 2004 roku uzyskała stopień doktora nauk pedagogicznych na Uniwersytecie Południowej Kalifornii. Heine jest pierwszą osobą z Wysp Marshalla, która uzyskała stopień doktora.
Rodzina Heine ma bogatą historię zaangażowania w politykę i aktywizm. Jej brat Carl Heine był liderem opozycji podczas swojej kadencji w Nitijeļi, a jej kuzyn jako pierwsza osoba z Wysp Marshalla pełnił funkcję komisarza okręgowego Powierniczych Wysp Pacyfiku, a także pierwszą osobą, która wyraziła sprzeciw wobec . Jej dziadek , urodzony w Australii misjonarz kongregacjonalistyczny, poślubił kobietę z Wysp Marshalla i został stracony przez Japończyków podczas II wojny światowej. Jej babcią była Nenij Heine, patronka stypendium Nenij Heine przyznawanego na . Jej brat Clyde Heine, biznesmen, prowadził przedsiębiorstwo Majuro Stevedore & Terminal Company. Heine jest żoną Thomasa Kijinera Jr., z którym ma trójkę dzieci. Ich córką jest poetka i aktywistka klimatyczna , z kolei synowie i zostali posłami i pełnili funkcje ministerialne w rządzie Wysp Marshalla.
Po ukończeniu studiów Heine pracowała jako nauczycielka w Marshall Islands High School w Majuro od 1975 do 1980 roku, a następnie jako pedagog do 1982 roku. W latach 1990–1992 była prezesem College of the Marshall Islands. Następnie pełniła funkcję sekretarza edukacji w ministerstwie edukacji od 1993 do 1995 roku. W latach 1995–2012 Heine pracowała na różnych stanowiskach w Pacific Resources for Education and Learning (PREL) na Hawajach. W 2001 roku rozpoczęła działalność w ramach inicjatywy Leadership Pacific, prowadząc warsztaty z przywództwa dla studentów Uniwersytetu Południowego Pacyfiku, urzędników oraz przedstawicieli społeczności lokalnych i organizacji pozarządowych. Trzy lata później awansowała na stanowisko dyrektora ds. polityki i . W 2006 roku Heine została dyrektorem programowym Pacific Comprehensive Assistance Center, piastując to stanowisko do 2012 roku.
Heine była jedną z wykształconych na Zachodzie kobiet, które współtworzyły organizację kobiecą Jined Ilo Kobo i jej następczynię Women United Together Marshall Islands (WUTMI). Jako członkini WUTMI wezwała prezydenta Jurelanga Zedkaię do powołania zespołu zadaniowego ds. przemocy domowej. Była również członkiem Rady ds. Standardów i Licencjonowania Nauczycieli, Komisji ds. Edukacji w Mikronezji i Zespołu ds. Zasobów Ludzkich w Ochronie Zdrowia.
Kariera polityczna Minister edukacji Heine po raz pierwszy została członkinią marszalskiego parlamentu znanego jako Nitijeļā w , reprezentując atol Aur. Była jedyną kobietą wybraną do parlamentu w 2011 roku. W 2012 roku została ministrem edukacji w rządzie Christophera Loeaka. W 2015 roku Heine wezwała krajowe szkoły do realizacji celu wzrostu wyników testów o pięć procent w ciągu roku. Pełniąc funkcję ministra, zainicjowała program Pacific Masters in Education (PACMED) między University of Hawaiʻi w Mānoa a University of the South Pacific, który został wdrożony w 2017 roku. Prowadziła zajęcia obejmujące edukację w kontekście polityki dotyczącej zmian klimatycznych.
Wybór na prezydenta (2016) thumb|Hilda Heine w 2016 roku Heine została ponownie wybrana na posła w jako jedna z trzech kobiet obok i . Niedługo po wyborach Casten Nemra utworzył koalicję, aby zostać prezydentem Wysp Marshalla. 4 stycznia został wybrany przez legislaturę przewagą jednego głosu w 33-osobowym parlamencie. Po wyborze przewidywano, że nowy prezydent zachowa Hildę Heine na stanowisku ministra edukacji ze względu na jej kompetencje oraz doktorat z edukacji. Nemra zaproponował pełnienie jej tego stanowiska, ale odmówiła. Przyczyną odmowy wejścia do rządu przez Hildę Heine i jej syna Wilbura był brak nominacji dla jej drugiego syna, Thomasa Heine. Później powiedziała, że nie chce być członkinią rządu Nemry, ponieważ nowo wybrany prezydent preferował „prominentnych tradycyjnych przywódców” ponad resztę koalicji, która go wybrała. Trójka posłów z rodziny Heine odmówiła uczestnictwa w inauguracji Nemry i przeszła do opozycji, gdzie Hilda Heine została faktyczną liderką.
26 stycznia złożono wniosek o wotum nieufności, wskutek którego Nemra został usunięty ze stanowiska prezydenta. Następnego dnia parlament zebrał się ponownie, aby wybrać nowego prezydenta. Heine utworzyła własną koalicję, głównie za pośrednictwem swoich krewnych i innych osób, z którymi miała bliskie relacje. Spośród 30 członków Nitijeļi biorących udział w głosowaniu 24 głosowało na Heine, a pozostałych 6 wstrzymało się od głosu. Heine została zaprzysiężona na prezydenta Wysp Marshalla 28 stycznia 2016 roku.
Heine została pierwszą kobietą na stanowisku prezydenta Wysp Marshalla i pierwszą kobietą, która przewodziła niepodległemu państwu wyspiarskiemu Pacyfiku. Z tego powodu zyskała przydomek „matki narodu”. Sama Heine uznała później, że bycie kobietą dało jej przewagę przy wyborze na nowego prezydenta, gdyż dawało jej to wizerunek bezpieczniejszego i mniej kontrowersyjnego wyboru niż mężczyzna, jednocześnie zaznaczając, że jako pierwsza kobieta na stanowisku prezydenta znalazła się pod większą presją. Heine została jednym z nielicznych prezydentów Wysp Marshalla, który nie posiadał tytułu wodza; prezydentura była zazwyczaj kojarzona ze stanowiskiem wodza, co wspierało kandydaturę Nemry na stanowisko prezydenta republiki. Biorąc pod uwagę nagłość jej awansu, Heine uważała, że nie miała wystarczająco dużo czasu, aby przygotować się do prezydentury.
Pierwsza prezydentura (2016–2020) thumb|Hilda Heine i premier Japonii Shinzō Abe, 2019 rok Podczas formowania swojego gabinetu Heine mianowała Alfreda Alfreda Jr. ministrem zasobów i rozwoju, Mike'a Halferty'ego ministrem transportu i komunikacji, Thomasa Heine'a ministrem sprawiedliwości, Wilbura Heine'a ministrem edukacji, Kalani Kaneko ministrem zdrowia, Amentę Matthew ministrem spraw wewnętrznych, Tony'ego Mullera ministrem robót publicznych, Johna Silka ministrem spraw zagranicznych, Brensona S. Wase'a ministrem finansów oraz Mattlana Zackhrasa ministrem ds. pomocy. Jedynym członkiem gabinetu Nemry powołanym do nowego rządu został Halferty, który ustąpił z rządu Nemry na kilka dni przed jego upadkiem. David Paul, który był pierwszym wyborem Heine na ministra finansów, odmówił przyjęcia stanowiska. W listopadzie 2017 roku został jednak ministrem ds. pomocy. Alfred Alfred Jr. zrezygnował w styczniu 2018 roku. Mike Halferty i Thomas Heine później zamienili się swoimi stanowiskami, a Halferty został ostatecznie odwołany przez prezydent Heine na rzecz Jacka Adinga 28 czerwca 2018 roku.
Styl rządzenia Heine charakteryzował się rozwiązywaniem konkretnych kwestii w gronie członków rządu, a nie jednostronnie przez poszczególnych ministrów. Prezydent deklarowała, że decyzje gabinetu podejmowano na podstawie danych, a nie presji społecznej. W pierwszym roku swojej prezydentury Heine przedstawiła swój program rządowy Agenda 2020: A Framework for Progress. Ze względu na brak partii politycznych w kraju stanowiło to jednoczącą platformę dla gabinetu. Heine niechętnie wprowadzała zmiany w swoim życiu osobistym po objęciu prezydentury. Zaakceptowała fakt, że na co dzień będą jej towarzyszyć ochroniarze, a jej mąż będzie musiał robić im zakupy, ale zdecydowała się nie przeprowadzać do innego domu ani nie jeździć samochodem rządowym.
Gdy na początku 2016 roku potwierdzono pierwszy przypadek wirusa Zika na Wyspach Marshalla w ramach trwającej , Heine ogłosiła krajowy stan zagrożenia zdrowia. W kwietniu 2016 roku Wyspy Marshalla zmagały się z poważną suszą, co skłoniło Heine do ogłoszenia stanu klęski żywiołowej. W 2017 roku Heine brała udział w tworzeniu Pacific Women Leaders Coalition jako środka współpracy polityczek w regionie w różnych kwestiach, w tym w zakresie równości płciowej. Wspierała utworzenie sponsorowanego przez rząd konkursu Miss Marshall Islands mającego odkrywać talenty młodych marszalskich kobiet z różnych części kraju. Prezydent uznała, że jest to droga dla kobiet do obejmowania stanowisk kierowniczych w państwie. Wdrożyła również program udzielania pożyczek dla małych przedsiębiorstw prowadzonych przez kobiety. Heine doprowadziła w 2017 roku do utworzenia Narodowej Komisji Jądrowej. Po badaniu przeprowadzonym na Wyspach Marshalla w 2017 roku, które wykazało korelację między ubóstwem a zahamowaniem wzrostu u dzieci, Heine pomyślnie zwróciła się do Banku Światowego o dofinansowanie programu rozwoju dzieci. Program uruchomiono w 2022 roku, już po zakończeniu jej pierwszej prezydentury. W maju 2018 roku Heine podpisała umowę o transporcie lotniczym z Papuą-Nową Gwineą.
W 2018 roku w parlamencie doszło do sporu dotyczącego kwestii, czy atol Rongelap powinien zostać wyznaczony jako specjalny region administracyjny. Heine sprzeciwiła się tej propozycji, uważając ją za niezgodną z konstytucją. Doprowadziło to do wotum nieufności dla rządu Heine, za co obwiniła wpływy chińskie, mając na myśli Chińską Republikę Ludową, nieuznawaną przez Wyspy Marshalla. 12 listopada 2018 roku przetrwała wniosek, którego wynik w głosowaniu wyniósł 16–16, co nie wystarczyło do uzyskania 17 głosów wymaganych do odwołania rządu. Późniejsze dochodzenie przeprowadzone przez rząd Stanów Zjednoczonych wykazało, że dwóch potencjalnych inwestorów przekupiło kilku urzędników, aby poparli wniosek. Odrzucenie go wywołało dyskusję na temat możliwej „zemsty”.