Eufonologia – nauka o brzmieniowym ukształtowaniu tekstu literackiego, nazywana również fonetyką poetycką, fonostylistyką lub fonoestetyką. Niekiedy używa się też nazwy eufonia, które jest dwuznaczne, ponieważ oznacza również przedmiot badania tej naukiAleksandra Okopień-Sławińska, Eufonia, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.. W kręgu zainteresowania eufonologii znajdują się różne odmiany instrumentacji głoskowej i wpływ stosowania fonetycznych środków stylistycznych na znaczenie utworu.
Najważniejszymi polskimi eufonologami byli lub są Kazimierz WóycickiZobacz Kazimierz Wóycicki, Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1960., Stefania KnisplównaKazimierz Budzyk, Stefania Knispel-Wróblowa (22 XI 1911-2 II 1963): wspomnienie, Pamiętnik Literacki: czasopismo kwartalne poświęcone historii i krytyce literatury polskiej 3/1963, 255-257., Lucylla PszczołowskaLucylla Pszczołowska, Instrumentacja dźwiękowa, Wrocław 1977., Sławomir StudniarzSławomir Studniarz, Brzmienie i sens w wierszach Edgara Allana Poego, Toruń 2011. i Katarzyna LesiakKatarzyna Lesiak, Estetyka dźwięku, czyli instrumentacja dźwiękowa oraz jej praktyczna realizacja w poezji epickiej mistrzów łacińskiego heksametru: Lukrecjusza, Wergiliusza i Owidiusza, Katowice 2007..
W Europie eufonologią zajmowali się między innymi Osip Brik, Eugeniusz Poliwanow, Lew Jakubinski, Borys Tomaszewski, Jan Mukařovský, Roman Jakobson, Iván Fónagy, Jurij Łotman i Miroslav ČervenkaNa temat czeskiego strukturalizmu, który kładł szczególny nacisk na wersologię i eufonologię pisał Piotr Gierowski, O czeskim projekcie dziejów literatury na tle recepcji praskiego strukturalizmu w Polsce, Kraków 2013..
Przypisy
Kategoria:Metryka i wersyfikacja