Eufonologia – nauka o brzmieniowym ukształtowaniu tekstu literackiego, nazywana również fonetyką poetycką, fonostylistyką lub fonoestetyką. Niekiedy używa się też nazwy eufonia, które jest dwuznaczne, ponieważ oznacza również przedmiot badania tej naukiAleksandra Okopień-Sławińska, Eufonia, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002.. W kręgu zainteresowania eufonologii znajdują się różne odmiany instrumentacji głoskowej i wpływ stosowania fonetycznych środków stylistycznych na znaczenie utworu.
Najważniejszymi polskimi eufonologami byli lub są Kazimierz WóycickiZobacz Kazimierz Wóycicki, Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1960., Stefania KnisplównaKazimierz Budzyk, Stefania Knispel-Wróblowa (22 XI 1911-2 II 1963): wspomnienie, Pamiętnik Literacki: czasopismo kwartalne poświęcone historii i krytyce literatury polskiej 3/1963, 255-257., Lucylla PszczołowskaLucylla Pszczołowska, Instrumentacja dźwiękowa, Wrocław 1977., Sławomir StudniarzSławomir Studniarz, Brzmienie i sens w wierszach Edgara Allana Poego, Toruń 2011.