Aleksander Teleżyński herbu Gozdawa (ur. , zm. 1940 w ZSRR) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 20 kwietnia 1878. Pochodził z ziemiańskiej rodziny Teleżyńskich herbu Gozdawa zamieszkałych w Małym Porsku pod Łuckiem. Był synem Henryka (1836–1884) i Illuminaty z domu Bońkowskiej (1844–1915). Miał brata Konstantego (1871–1960), inżyniera architekta, ojca Henryka.
Ukończył cztery klasy szkoły realnej w Równem i Czugujewską Szkołę Junkrów Piechoty. został mianowany podporucznikiem i wcielony do 43 pułku piechoty w Łucku na stanowisko młodszego oficera 9 kompanii. awansował na porucznika, a na sztabskapitana ze starszeństwem z . Wziął udział w I wojnie światowej. W sierpniu 1914 został ranny. Awansował na podpułkownika. Do listopada 1917 pozostawał na stanowisku wojskowego komendanta powiatu kowelskiego.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do rezerwy oficerów i urzędników przy Oddziale I Sztabu Generalnego. Od 6 lipca 1920 do lutego 1921 pełnił obowiązki komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień 2 pułku piechoty Legionów w Piotrkowie. Równocześnie (do 9 sierpnia 1920) pełnił obowiązki dowódcy garnizonu Piotrków. Został awansowany do stopnia podpułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 jako oficer nadetatowy 24 pułku piechoty w Łucku sprawował stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuck. We wrześniu 1926 roku został przydzielony do 24 pp z pozostawieniem w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu nr II w Łucku. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia 1927 został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1928 mieszkał w Łucku. W 1934 jako podpułkownik piechoty w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Prawdopodobnie na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD na obszarze okupowanym przez sowietów. Figuruje na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej jako Aleksander Telerzyński s. Henryka ur. 1876 (pod poz. 71 na liście dyspozycyjnej nr 057/1, sporządzonej między 5 a 9 maja 1940, i pod poz. 2908 na wykazie akt osobowych aresztowanych, wysłanych do NKWD ZSRR). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Jego żoną była Janina z domu Czarnecka (primo voto Porczyńska, zmarła podczas transportu do Persji w 1940). Miał syna Władysława (1912–1994) i pasierbicę Janinę Marię (ur. 1907).
Ordery i odznaczenia Order Świętego Stanisława 3 stopnia – 1910
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Czugujewskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Łuckiem Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Aleksander Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Zmarli w 1940