Kopalnia węgla brunatnego Leopold – nieistniejąca podziemna kopalnia węgla brunatnego w Dżurowie, obecnie na terenie Ukrainy.
Kopalnia była położona w Zagłębiu Stanisławowskim, w którego skład wchodziły m.in. inne kopalnie węgla brunatnego: Handlowa w Glińsku, Alfred II (Roman II), Edward i kopalnia Rudy Żelazne w Potyliczu, a także warzelnie soli w Delatyniu, Kałuszu, Kosowie i Łanczynie.
Warunki geologiczne Na terenie obecnego rejonu śniatyńskiego na Ukrainie znajdowały się płytkie (na głębokości 7-30 m) złoża węgla brunatnego w cienkich, niemal poziomych pokładach o grubości 0,1-0,5 m, powstałe w miocenie pokuckim, przykryte warstwami marglu zatoczkowego i iłami. Węgiel był wydobywany w Dżurowie co najmniej od połowy XIX wieku.
Właściciele i wielkość wydobycia mały|Właściciel kopalni, Stanisław Szczepanowski Kopalnia w Dżurowie została założona w 1885 roku. Jej właścicielem był Stanisław Szczepanowski, który kupił ją dzięki pożyczce Galicyjskiej Kasy Oszczędności. Wobec trudności w utrzymaniu rentowności wydobycia na skutek wysokich kosztów odwadniania zalewanej kopalni oraz bankructwa Szczepańskiego została ona sprzedana. Kopalnię Dżurów i Myszyn wraz z koleją fabryczną nabył od Galicyjskiej Kasy Oszczędności Leopold Lityński w 1899. W 1905 kopalnia w Dżurowie i kopalnia w Nowosielicy, wydobyły łącznie co najmniej 40418 ton węgla. W tym czasie węgiel z Dżurowa był głównie przekazywany kolei państwowej, sprzedawany także na miejscu i wysyłany na Bukowinę. W 1912 roku w Dżurowie istniały dwie kopalnie: Zygmunt i Leopold, niekiedy w zestawieniach traktowane łącznie jako Zygmunt-Leopold, obie były własnością Lityńskich. Wydobycie urobku odbywało się z wykorzystaniem maszyn parowych, woda była usuwana za pomocą pomp. Po I wojnie światowej Dżurów znalazł się w granicach II Rzeczypospolitej, w województwie stanisławowskim. Kopalnia wydobyła 2341 ton węgla brunatnego w okresie od 1 stycznia do 31 października 1921. W 1922 kopalnia była nadal w rękach Zygmunta i Apoloniusza Litińskich (Lityńskich), a wydobycie wyniosło 2836 t węgla. Uzyskano 1 796 t w okresie od 1 stycznia do 31 maja 1923, oraz 840 t w analogicznym okresie roku 1924. W 1924 kopalnia należała do Spółki z ogr. por. w Dżurowie - Towarzystwa górniczego Dżurów. 17 września 1939 Dżurów znalazł się na ziemiach okupowanych przez ZSRR, a kopalnia została zznacjonalizowana. Po II wojnie światowej wydobycie w Dżurowie było kontynuowane prywatnie w kopalni prowadzonej przez Wasyla Timofiejewicza Tanasijczuka, która jednak również została znacjonalizowana, a jej nazwa zmieniona na Kopalnię nr 1 Dżurowskiej Gorzelni (Шахта № 1 Джурівського спиртзаводу). Po zamknięciu kopalń państwowych w Dżurowie i Nowosielicy kontynuowano wydobycie nielegalnie prywatnie, a uzyskany węgiel był zużywany głównie na zimowy opał. 27 sierpnia 1957 roku miał miejsce wypadek w jednej z kopalni, na skutek którego prywatne wydobycie zostało oficjalnie zakazane przez rząd, chociaż na małą skalę okoliczni mieszkańcy uzyskiwali węgiel również w XXI wieku, co miało miejsce np. po ulewnych deszczach.
Zobacz też Kopalnia węgla brunatnego Kalor w pobliskiej Nowosielicy
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Opis i fotografie pozostałości wyrobisk w Dżurowie, 2016
Kategoria:Kopalnie węgla brunatnego Kategoria:Kopalnie na Ukrainie Kategoria:Przedsiębiorstwa w II Rzeczypospolitej Kategoria:Nieistniejące kopalnie