Kopalnię Dżurów i Myszyn wraz z koleją fabryczną nabył od Galicyjskiej Kasy Oszczędności Leopold Lityński w 1899. W 1905 kopalnia w Dżurowie i kopalnia w Nowosielicy, wydobyły łącznie co najmniej 40418 ton węgla. W tym czasie węgiel z Dżurowa był głównie przekazywany kolei państwowej, sprzedawany także na miejscu i wysyłany na Bukowinę. W 1912 roku w Dżurowie istniały dwie kopalnie: Zygmunt i Leopold, niekiedy w zestawieniach traktowane łącznie jako Zygmunt-Leopold, obie były własnością Lityńskich. Wydobycie urobku odbywało się z wykorzystaniem maszyn parowych, woda była usuwana za pomocą pomp. Po I wojnie światowej Dżurów znalazł się w granicach II Rzeczypospolitej, w województwie stanisławowskim. Kopalnia wydobyła 2341 ton węgla brunatnego w okresie od 1 stycznia do 31 października 1921. W 1922 kopalnia była nadal w rękach Zygmunta i Apoloniusza Litińskich (Lityńskich), a wydobycie wyniosło 2836 t węgla. Uzyskano 1 796 t w okresie od 1 stycznia do 31 maja 1923, oraz 840 t w analogicznym okresie roku 1924. W 1924 kopalnia należała do Spółki z ogr. por. w Dżurowie - Towarzystwa górniczego Dżurów. 17 września 1939 Dżurów znalazł się na ziemiach okupowanych przez ZSRR, a kopalnia została zznacjonalizowana.