Siemion Iwanowicz Mielnikow (ros. Семён Иванович Мельников, ur. we wsi Lipowka w guberni orłowskiej, zm. 14 lipca 1984 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik (1944), Bohater Związku Radzieckiego (1943).
Życiorys Skończył 4 klasy, potem pracował jako koniuch, w latach 1921-1922 był sekretarzem rady wiejskiej, 1922-1924 pracował w sowchozie.
Od maja 1924 służył w Armii Czerwonej, 1925 ukończył szkołę pułkową i został skierowany do służby w artylerii na Ukrainie, we wrześniu 1925 zdemobilizowany. Pracował w kopalni w Gorłówce i w cukrowni, 1927 był przewodniczącym rady wiejskiej w rodzinnej wsi, 1927-1928 instruktorem gminnego komitetu wykonawczego, 1928-1930 pełnomocnikiem rejonowej komisji kontrolnej, 1930-1933 przewodniczącym wołyńskiej komisji kontrolnej w obwodzie orłowskim, a 1933-1934 przewodniczącym komisji kontrolnej w Niżniediewicku w obwodzie woroneskim.
W 1935 skończył kursy przy Komitecie Obwodowym WKP(b) w Woroneżu, od sierpnia 1935 ponownie służył w Armii Czerwonej, był zastępcąiem komisarza i komisarzem samodzielnego batalionu łączności, sekretarzem odpowiedzialnym dywizji piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym i szefem wydziału politycznego brygady pancernej w Mongolii. Od maja do lipca 1939 był szefem Wydziału Politycznego 57 Korpusu Specjalnego, a od lipca do września 1939 zastępcą szefa Wydziału Politycznego 1 Grupy Armijnej, brał udział w bitwie nad Chałchin-Goł, 1940 był zastępcą szefa wydziału propagandy korpusu pancernego i komisarzem korpusu zmechanizowanego w Leningradzkim Okręgu Wojskowym. W czerwcu-lipcu 1941 był komisarzem 10 Korpusu Zmechanizowanego Frontu Północnego, w lipcu 1941 komisarzem Łużskiej Grupy Operacyjnej Frontu Północnego, w lipcu-sierpniu 1941 komisarzem Kingiseppskiego Odcinka Obrony, a w sierpniu-wrześniu 1941 komisarzem Koporskiej Grupy Operacyjnej Frontu Leningradzkiego.
Od września do listopada 1941 był członkiem Rady Wojennej 23 Armii Frontu Leningradzkiego, od listopada 1941 do czerwca 1942 członkiem Rady Wojennej 8 Armii Frontu Leningradzkiego, od czerwca 1942 do kwietnia 1943 członkiem Rady Wojennej 3 Armii Pancernej, a w kwietniu-maju 1943 członkiem Rady Wojennej 57 Armii. Brał udział w obronie Leningradu, w sierpniu-wrześniu 1942 walczył na Froncie Zachodnim, od stycznia do marca 1943 Froncie Woroneskim, a od marca do maja 1943 Południowo-Zachodnim, uczestniczył m.in. w operacji charkowskiej. W maju 1943 został członkiem Rady Wojennej 3 Gwardyjskiej Armii Pancernej, w lipcu 1943 walczył na Froncie Briańskim, w lipcu-sierpniu 1943 Centralnym, we wrześniu-październiku 1943 Woroneskim, a od października 1943 do maja 1945 1 Ukraińskim, brał udział w operacji orłowskiej, sumsko-pryłuckiej, bitwie o Dniepr, operacji kijowskiej, żytomiersko-berdyczowskiej, proskurowsko-czerniowieckiej, lwowsko-sandomierskiej, sandomiersko-śląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. Szczególnie wyróżnił się przy forsowaniu Dniepru.
Po wojnie był członkiem Rady Wojennej 3 Gwardyjskiej Armii Pancernej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, od kwietnia 1947 do stycznia 1948 zastępcą dowódcy 1 Gwardyjskiej Armii Zmechanizowanej ds. politycznych w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, 1948-1949 zastępcą dowódcy Karpackiego Okręgu Wojskowego ds. politycznych, a od czerwca 1949 do lipca 1950 zastępcą dowódcy wojsk pancernych i zmechanizowanych Sił Zbrojnych ZSRR ds. politycznych. W latach 1950–1953 członkiem Rady Wojennej Gorkowskiego Okręgu Wojskowego, a od czerwca 1953 do grudnia 1957 członkiem Rady Wojennej 8 Armii Zmechanizowanej Karpackiego Okręgu Wojskowego (w Żytomierzu), w październiku-listopadzie 1956 uczestniczył w tłumieniu antykomunistycznego powstania na Węgrzech, w grudniu 1957 zakończył służbę wojskową. Został pochowany na Cmentarzu Kuncewskim. Jego imieniem nazwano ulicę w Lipowce.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (17 listopada 1943) Order Lenina (dwukrotnie - 17 listopada 1943 i 29 maja 1945) Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie - 17 listopada 1939, 4 lutego 1943, 10 stycznia 1944 i 30 grudnia 1956) Order Kutuzowa I klasy (6 kwietnia 1945) Order Kutuzowa II klasy (18 grudnia 1956) Order Suworowa II klasy (25 sierpnia 1944) Order Bohdana Chmielnickiego II klasy (29 maja 1944) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (27 sierpnia 1943) Order Czerwonej Gwiazdy (20 czerwca 1949) Medal „Za zasługi bojowe” Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Order Czerwonego Sztandaru (Mongolia) Order Krzyża Grunwaldu (Polska, 1946) Order Virtuti Militari (Polska, 1946) Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (Polska) Order Białego Lwa I klasy (Czechosłowacja, 1948) Złota Gwiazda Orderu "Za Wolność" (Czechosłowacja, 1948) I medale ZSRR oraz inne zagraniczne ordery.
Bibliografia http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=5421 (ros.) http://tankfront.ru/ussr/persons/gen-tv/MelnikovSI.html (ros.)
Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi bojowe” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Lwa Białego Kategoria:Odznaczeni Orderem Bohdana Chmielnickiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru (Mongolia) Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Virtuti Militari (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Oficerowie polityczni Armii Czerwonej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Kuncewskim w Moskwie Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1984