Maksymilian Siemieński (ur. 12 sierpnia 1905 w Tuchowie, zm. 17 grudnia 1966) – polski pedagog i działacz oświatowy, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys Bardzo wcześnie stracił rodziców. Ojciec (urzędnik samorządu terytorialnego) zmarł w 1907, a matka w 1921Tadeusz Aleksander, Maksymilian Siemieński (1905–1966) [dostęp 2024-01-22].. W latach 1918–1925 uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Tarnowie. Studia odbył na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie znał dobrze łacinę i grekę, a z języków nowożytnych – niemiecki i francuski. W 1929, będąc na czwartym roku studiów, uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie pracy doktorskiej pt. „Socjologia pozytywizmu polskiego” (promotorem był prof. Wilhelm Bruchnalski). Po studiach, rezygnując – ze względów zdrowotnych – z możliwości objęcia asystentury, rozpoczął pracę w szkolnictwie w Małopolsce Wschodniej. W latach 1929–1932 pracował na terenie woj. stanisławowskiego i lwowskiego w szkołach średnich ogólnokształcących i zawodowych. W 1935 przeniósł się do Krakowa, gdzie pracował na stanowisku instruktora szkolnictwa dla dorosłych i uniwersytetów powszechnych w Kuratorium Okręgu Szkolnego Krakowskiego. W 1938 został zatrudniony jako wykładowca na UJ.

We wrześniu 1939 dostał się do niewoli pod Zamościem. Wieziony do Niemiec, zbiegł z transportu i powrócił do Krakowa. W Krakowie rozpoczął działalność konspiracyjną w strukturach Armii Krajowej. Bierze udział w tajnym nauczaniu, uczestnicząc w pracach programowych tzw. Biura Oświatowego. W sierpniu 1944 zostaje aresztowany za działalność konspiracyjną i osadzony w obozie koncentracyjnym w Płaszowie, a następnie skierowany do robót przymusowych.

Od 1945 pełnił funkcję naczelnika wydziału oświaty dorosłych w resorcie edukacji. W 1947 habilitował się przed Radą Wydziału Humanistycznego UJ z zakresu oświaty i kultury dorosłych. Podstawą habilitacji była rozprawa pt. Oświatowe i społeczne funkcje kształcenia dorosłych w Polsce współczesnej. Uchwałą Rady Wydziału Humanistycznego UJ z 20 stycznia 1950 został profesorem kontraktowym w Katedrze Oświaty i Kultury Dorosłych, a w kilka miesięcy później uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1957 został przewodniczącym Komisji Nauk Pedagogicznych PAN w Krakowie. Jako jeden z czterech polskich uczonych został w 1965 przyjęty na członka amerykańskiej World Academy of Art and Science. Zainteresowania naukowe Siemieńskiego obejmowały dydaktykę szkoły wyższej, oświatę dorosłych, profilaktykę oraz kultury pracy w zakładach przemysłowych.

Ożeniony z Janiną Amalią de Ines (1907–1978), lektorem języka niemieckiego w UJ i Akademii Rolniczej, pozostawił córkę Renatę Wandę Siemieńską-Żochowską, profesora socjologii w Uniwersytecie Warszawskimzarys biografii.

Pochowany na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.

Ważniejsze prace Zagadnienia szkolnictwa dla dorosłych (1951) Praca kulturalno-oświatowa na wsi radzieckiej (1953) Z badań nad działalnością kulturalno-oświatową w Nowej Hucie (1961)

Ordery i odznaczenia

Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1948) „za zasługi na polu pracy zawodowej i społecznej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (15 stycznia 1955) – Uchwała Rady Państwa z dnia 15 stycznia 1955 r. Nr 0/165 – na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego.

Przypisy

Bibliografia Wincenty Okoń, Nowy słownik pedagogiczny, Wydawnictwo Akademickie „Żak”, Warszawa 2007, s. 372–373.

Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Salwatorskim w Krakowie Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1966