SM UB-18 – niemiecki jednokadłubowy okręt podwodny typu UB II zbudowany w stoczni Blohm & Voss (Werk 248) w Hamburgu w roku 1915. Zwodowany 21 sierpnia 1915 roku, wszedł do służby w Kaiserliche Marine 10 grudnia 1915 roku. W czasie swojej służby SM UB-18SM – Seiner Majestät. odbył 31 patroli, w czasie których zatopił 127 statków o łącznej pojemności BRT, uszkodził 4 o łącznej pojemności BRT oraz jeden okręt o wyporności ton. Służbę rozpoczął we Flotylli Flandria (U-boote des Marinekorps U-Flotille Flandern) 16 lutego 1916 roku jako pierwsza jednostka skierowana do tej formacji.
Budowa Okręt SM UB-18 był pierwszym z typu UB II, który był następcą typu UB I. Był średnim jednokadłubowym okrętem przeznaczonym do działań przybrzeżnych, o prostej konstrukcji, długości 36,13 metra, wyporności w zanurzeniu 263 tony, zasięgu 6450 Mm przy prędkości 5 węzłów na powierzchni oraz 45 Mm przy prędkości 4 węzłów w zanurzeniuGardiner,.. Conway's All the World Fighting Ships 1906-1921, s. 181.. W typie II poprawiono i zmodernizowano wiele rozwiązań, które były uważane za wadliwe w typie I. Zwiększono moc silników, pojedynczy wał zastąpiono dwoma.
Służba 11 grudnia 1915 roku, w dniu przyjęcia okrętu do służby, dowódcą jednostki został mianowany porucznik marynarki () Franz WägerFranz Wäger (1888-1916) w czasie swojej służby dowodził czterema okrętami niemieckim: SM UB-1, SM UC-7, SM UB-18 oraz SM UB-44. Zginął na służbie 4 sierpnia 1916 roku na Morzu Egejskim wraz z cała załogą.. Wcześniej z sukcesami dowodził on okrętem SM UC-7. Na stanowisku dowódcy okrętu pozostawał do 15 lutego 1916 roku.
Służba pod dowództwem Otto Steinbrincka Drugim dowódcą okrętu został mianowany Otto Steinbrinck, który został przeniesiony na nową jednostkę z okrętu SM UB-10. Pod dowództwem już doświadczonego porucznika w dniu 26 lutego 1916 roku SM UB-18 zatopił francuski trałowiec pomocniczy „Au Revoir” o pojemności BRT. Stało się to u wybrzeży Francji na pozycji (). Dwa tygodnie później, 8 marca 1916 roku, u wejścia do portu w Boulogne-sur-Mer UB-18 storpedował brytyjski parowiec „Harmatris” o pojemności BRT. Zbudowany w 1912 roku w Newcastle statek płynął z Saint John do Boulogne-sur-Mer z ładunkiem siana i owsa. W wyniku ataku śmierć poniosło czterech członków załogi. Następnego dnia w okolicach Hawru UB-18 storpedował dwie kolejne jednostki. Pierwszą był francuski statek pasażerski „Louisiane” o pojemności BRT. Pochodzący z 1905 roku transatlantyk płynął z Nowego Orleanu do Hawru, oprócz pasażerów przewoził ładunek bawełny. W wyniku zatopienia u wejścia do portu docelowego zginęła jedna osoba. Drugim był norweski żaglowiec „Silius” o pojemności BRT. Pochodzący z 1895 roku statek płynął z Nowego Jorku do Hawru z ładunkiem jęczmienia. W czasie kolejnego patrolu w okolicach portu w Hawrze UB-18 pod dowództwem Steinbrincka zatopił dwa statki. 22 marca brytyjski parowiec „Kelvinbank”, o pojemności BRT. Zbudowany w 1903 roku statek płynął z Buenos Aires do Hawru z ładunkiem owsa i mrożonego mięsa. Został zatopiony na pozycji (). 23 marca w bezpośrednim sąsiedztwie tego miejsca UB-18 zatopił norweski statek „Kannik” o pojemności BRT. Był to zbudowany w 1894 roku w Glasgow parowiec, który płynął z ładunkiem drobnicowym z Nowego Jorku do Hawru. W uznaniu nadzwyczajnych zasług, jakie w wojnę podwodną wniósł Otto Steinbrinck, 29 marca 1916 roku odznaczony został Pour le Mérite. Był trzecim dowódcą okrętu podwodnego, który otrzymał ten najwyższy pruski i niemiecki order wojskowy. Pour le Mérite przed Steinbrinckiem zostali odznaczeni Otto Weddigen (24 października 1914) oraz Otto Hersing (5 czerwca 1915).
W czasie kolejnego patrolu w kwietniu 1916 roku UB-18 zatopił trzy jednostki oraz jedną uszkodził. W końcu kwietnia w czasie patrolu u wybrzeży Wielkiej Brytanii UB-18 zatopił kolejne dwie jednostki. 25 kwietnia na pozycji () na wschód od Great Yarmouth storpedował brytyjski okręt podwodny HMS E22. Z 33-osobowej załogi okrętu śmierć poniosło 31 marynarzy łącznie z dowódcą. Dwóch członków załogi dostało się do niewoli. 26 kwietnia UB-18 zatrzymał i zatopił kuter żaglowy „Alfred” o pojemności BRT. 17 lipca 1916 roku w okolicach mielizn Haisborough Sands na północny wschód od Happisburgh, UB-18 zatrzymał i zatopił sześć brytyjskich kutrów żaglowych.
W czasie patrolu w kanale La Manche w okolicach wybrzeży Normandii oraz wyspy Wight, w pierwszej połowie sierpnia 1916 roku UB-18 zatopił 15 jednostek brytyjskich i francuskich, a jedną uszkodził. Największym celem był parowiec „Spiral”, o pojemności BRT zatopiony 40 mil na południowy zachód od latarni morskiej St Catherine. 10 sierpnia 1916 roku na północny wschód od Barfleur UB-18 zatopił pięć statków – trzy francuskie i dwa norweskie. Pierwszym był francuski parowiec „Marie” o pojemności BRT. Drugim norweski statek „Credo”, o pojemności BRT. „Credo” płynął z ładunkiem węgla z Barry do Rouen. Został zatopiony w pozycji (). Trzecim był zbudowany w 1896 roku francuski statek żaglowy „Saint Pierre”, o pojemności BRT, który płynął z ładunkiem kamienia z Saint-Malo do Le Tréport. Czwartym kolejny norweski parowiec „Sora”, o pojemności BRT. Zbudowany w 1888 roku we Flensburg statek identycznie jak wcześniej zatopiony „Credo” płynął z ładunkiem węgla z Barry do Rouen. Został zatopiony w pozycji (). Ostatnim, piątym statkiem był brytyjski żaglowiec „Annette Marie”, o pojemności BRT. Statek został zatrzymany i zatopiony podczas swojej podróży z ładunkiem węgla ze Swansea do Hawru.
Na początku września UB-18 rozpoczął kolejny patrol w kanale La Manche. W jego czasie od 3 do 14 września dowodzony przez Steinbricka okręt zatopił 20 jednostek nieprzyjaciela oraz jedną uszkodził. 3 września dwa niewielkie brytyjskie statki parowe: „Netta” o pojemności BRT oraz „Teesborough” ( BRT). 5 września kolejne dwa statki: brytyjski parowiec z 1871 roku „City Of Ghent” o pojemności BRT, który został zatrzymany i zatopiony 18 mil na południowy wschód od Barfleur oraz belgijski „Marcel” o pojemności BRT. „Marcel” został zatopiony 20 mil na północ od Barfleur. 8 września 35 mil na południowy zachód od Bishop Rock UB-18 storpedował pływający pod banderą Szwecji parowiec „Gamen” o pojemności BRT. Zbudowany w 1902 roku w Blyth statek płynął z ładunkiem węgla z Barry do Algieru. 9 września łupem UB-18 padły dwa francuskie żaglowce oraz norweski parowiec „Lodsen” o pojemności BRT. „Lodsen”, który został zbudowany w 1899 roku w Fevik (Norwegia), płynął z Cardiff do Lizbony z ładunkiem węgla. Został zatrzymany i zatopiony na pozycji (). Tego samego dnia UB-18 ostrzelał z broni pokładowej i uszkodził brytyjski Q-ship HMS „Carrigan Head” o wyporności RT, na którym zginął jeden członek załogi. 10 września UB-18 zatopił trzy duże statki. Pierwszym był norweski parowiec „Furu” o pojemności BRT. Ten zbudowany w 1900 roku w Campbeltown statek, który płynął z Cardiff do Philippeville w Algierii, został zatopiony na pozycji (). Drugim był francuski bark „Marechal De Villars” o pojemności BRT. Bark płynął z Seattle do Ipswich z ładunkiem zboża. Został zatrzymany i zatopiony na pozycji (). Trzecim zatopionym tego dnia statkiem był norweski parowiec „Polynesia” o pojemności BRT. Zbudowany w 1895 roku w Sztokholmie statek płynął z Nowego Jorku do Londynu z ładunkiem parafiny i benzyny. Został zatopiony na pozycji (). Podobna sytuacja miała miejsce 11 września. UB-18 zatopił kolejne trzy statki na południowy zachód od Scilly. Pierwszym był grecki parowiec „Assimacos” o pojemności BRT. Zbudowany w 1890 roku w Newcastle w stoczni C.S. Swan & Hunter płynął z Glasgow do Geniu z ładunkiem węgla. Został zatrzymany i zatopiony w 45 mil na południe od Seven Stones. Drugim był norweski statek „Kong Ring” o pojemności płynący z Almerii do Glasgow z ładunkiem owoców, który został zatopiony na pozycji (). Trzecim – hiszpański „Luis Vives” o pojemności BRT. Statek, który na pokładzie miał ładunek warzyw i owoców płynął z Walencji do Liverpoolu. Został zatrzymany, a następnie storpedowany na pozycji (). 12 sierpnia 30 mil na południowy zachód od Scilly UB-18 zatopił największą jednostkę nieprzyjaciela w swojej historii. Zbudowany w 1916 roku tankowiec „Antwerpen” o pojemności BRT płynął w swoim dziewiczym rejsie z ładunkiem benzyny z Nowego Jorku do Londynu. Załoga została uratowana przez załogę niszczyciela HMS „Cameleon”. W dniu następnym ofiarami UB-18 stały się kolejne cztery statki, wszystkie pomiędzy Bretanią a Kornwalią: niewielki francuski kuter żaglowy „Ariel” o pojemności BRT, dwa duńskie parowce „Hans Jensen” o pojemności BRT, „J.N. Madvig” ( BRT) oraz norweski statek „Tolosa” ( BRT). Ostatnią zatopioną w czasie tego patrolu jednostką był norweski parowiec „Ethel” o pojemności BRT, płynący z Barry do Honfleur statek został zatopiony 22 mile na północny zachód od wyspy Les Casquets.
Ostatni patrol okrętu pod dowództwem Otto Steinbrincka miał miejsce w drugiej połowie października w kanale La Manche oraz na Morzu Celtyckim. W czasie jego trwania UB-18 zatopił dziewięć statków. Największym z nich był francuski żaglowiec „Cannebiere” o pojemności BRT. Żaglowiec został zatopiony 24 października na pozycji (), 20 mil na południowy wschód od Bishop Rock. Ten zbudowany w 1900 roku trzymasztowy bark o stalowej konstrukcji kadłuba, płynął z Buenos Aires do Hawru. Po zakończeniu patrolu kapitan Otto Steinbrinck otrzymał dwutygodniowy urlop, po którym został mianowany 10 listopada 1916 roku dowódcą SM UC-65.
Służba pod dowództwem Claus Lafrenza Na jego miejsce w dniu 28 października 1916 roku został mianowany kapitan Claus Lafrenz, który dowodził okrętem do 7 lipca 1917 roku (od 4 września 1917 roku został mianowany dowódcą okrętu SM UC-65). Pierwszy patrol pod dowództwem nowego kapitana UB-18 odbył w końcu listopada i na początku grudnia 1916 roku w kanale La Manche. Pierwszą jednostką zatopioną pod dowództwem Lafrenza był w okolicach portu Le Tréport niewielki francuski kuter rybacki „Hendrick” ( BRT). Dzień później, na tym samym akwenie, UB-18 zatopił norweski parowiec „Øifjeld” o pojemności BRT. Statek zbudowany w 1912 roku w Newcastle płynął z ładunkiem rudy żelaza z Bilbao do Boulogne-sur-Mer. 27 listopada trzy kolejne statki padły łupem okrętu. Największym był norweski parowiec „Perra” o pojemności BRT. Pochodzący z 1891 roku statek, zbudowany w stoczni J. Priestman & Co. w Sunderland, został zatrzymany i zatopiony na pozycji (). Statek płynął z Castro Urdiales do Calais z ładunkiem rudy żelaza. 28 listopada łupem okrętu padły dwie jednostki – niewielki francuski kuter żaglowy „Auguste Marie” o pojemności BRT oraz hiszpański parowiec „Lucienne” o pojemności BRT, który płynął z Bilbao do Cardiff z ładunkiem rudy żelaza. 30 listopada UB-18 zatopił 7 statków. Największym z nich był duński parowiec „Egholm” o pojemności BRT. Zbudowany w 1904 roku statek płynął z ładunkiem węgla z Cardiff do Marsylii. Został zatopiony 8 mil na północny zachód od latarni morskiej Pendeen u wybrzeży Kornwalii. Ostatnią jednostką, która została zatopiona w czasie tego patrolu był duński statek „Yrsa” o pojemności BRT. Statek został zatopiony 30 mil na północny zachód od wyspy Guernsey. Płynął z La Garrucha do Londynu z ładunkiem owoców i ołowiu.
Kolejny patrol w rejonie Morza Celtyckiego i kanału La Manche odbył się na przełomie grudnia 1916 i stycznia 1917 roku. W czasie tego patrolu UB-18 zatopił 6 statków. 31 grudnia były to dwa norweskie statki handlowe „Flora” o pojemności BRT oraz „Eva” () BRT. „Flora” płynął ze Swansea do Chantenay (obecnie dzielnicy Nantes) z ładunkiem węgla. Został zatopiony 25 mil na południowy zachód od wysepki Wolf Rock, nikt z załogi nie poniósł śmierci. Drugi „Eva” został zatrzymany i zatopiony na pozycji (). Płynął ze Swansea do Rouen z ładunkiem węgla. 2 stycznia 1917 roku łupem UB-18 padł kolejny norweski statek handlowy „Bestik” o pojemności BRT. 5 stycznia ofiarą okrętu został duński statek „Danevirke” o pojemności BRT.