Michaił Grigorjewicz Woronkow (, ur. 6 grudnia 1921 w Orle, zm. 10 lutego 2014 w Irkucku) – rosyjski chemik, dyrektor Instytutu Chemii organicznej wschodniosyberyjskiego oddziału Akademii Nauk ZSRR w Irkucku, specjalista z chemii nieorganicznej, związków krzemo- i siarkoorganicznych.
Życiorys Od 1938 studiował na Wydziale Chemii Uniwersytetu Leningradzkiego. Żołnierz Wielkiej Wojny Ojczyźnianej (1941–1942), brał udział w obronie Leningradu. Od 1942 ewakuowany z Leningradu do Swierdłowska, gdzie kontynuował studia.
Absolwent Wydziału Chemicznego Uralskiego Państwowego Uniwersytetu im. Maksyma Gorkiego w Swierdłowsku (obecnie Jekaterynburg) w 1942. Pracował: w latach 1945–1954 w Katedrze Chemii Organicznej na Uniwersytecie Leningradzkim, 1945–1961 w Instytucie Chemii Krzemianów Akademii Nauk Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, był kierownikiem Pracowni Polimerów Nieorganicznych (1959–1960), w latach 1962–1970 w Instytucie Syntezy Organicznej Łotewskiej Akademii Nauk w Rydze, zorganizował pracownię związków organicznych. Od 1947 kandydat nauk chemicznych, od 1961 doktor. W 1966 został członkiem korespondentem Łotewskiej Akademii Nauk, w 1970 członkiem korespondentem Akademii Nauk ZSRR (Rosji). W latach 1973–1984 został wiceprezesem filii wschodniosyberyjskiego oddziału Akademii Nauk ZSRR (Rosji) w Irkucku. W latach 1970–1994 był dyrektorem Instytutu Chemii Organicznej wschodniosyberyjskiego oddziału Akademii Nauk ZSRR w Irkucku i kierownikiem pracowni chemii związków organicznych. Od 1995 był doradcą naukowym Rosyjskiej Akademii Nauk w tym samym Instytucie. Jest konsultantem firm chemicznych, centrów naukowych i instytutów w Rosji, Chinach, Mongolii i Ukrainie. Pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego czasopisma „Linija Gietierotiechniczeskich Sojedinienij”.
Był autorytetem naukowym na skalę światową w zakresie biologicznie czynnych organicznych związków krzemu. Odkrył nowe związki siarkoorganiczne oraz wiele reakcji; jedną z nich — oddziaływanie siarki z arylochloroalkanami i alkenami — nazwano „reakcją Woronkowa”. Stworzył nową dziedzinę chemii krzemu – chemię krzemobioorganiczną.
Był autorem ponad 2000 publikacji, w języku rosyjskim, angielskim, niemieckim i japońskim, w tym 37 książek, m.in. Kriemnij i żyzń. Biochimija, toksikołogija i farmakołogija sojedinienij kriemnija, Riga 1978 – pierwszej w świecie monografii na temat biochemii związków krzemu. Był autorem 100 patentów, w tym 50 europejskich z chemii i technologii nieorganicznej, biologii, farmakologii. Promotor ponad 30 doktoratów. Uczestniczył przez wiele lat w kontaktach badawczych i wymianie naukowej m.in. z Instytutem Chemii i Technologii Nieorganicznej Wydziału Chemicznego PG.
Był członkiem korespondentem Łotewskiej Akademii Nauk – od 1966, Akademii Nauk ZSRR (Rosji) – od 1970. Należał do Towarzystwa Chemicznego im. D. Mendelejewa i Towarzystwa Chemicznego w Japonii. Otrzymał wiele wyróżnień, m.in. Nagrodę Państwową Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej (1982), honorowego chemika ZSRR (1983), Państwową Nagrodę Federacji Rosyjskiej (1997) i wiele odznaczeń, ponad 20 medali wojskowych i państwowych. Honorowy obywatel Irkucka. Doktor honoris causa Politechniki Gdańskiej – 1975.
Ordery i odznaczenia (wybrane) Medal Osiągnięć Gospodarki Narodowej ZSRR Medal Akademii Nauk Mongolskiej Republiki Ludowej Order Wojny Ojczyźnianej
Bibliografia Informator, skład osobowy w roku akademickim 1975/1976 wg stanu na dzień 1 XII 1975, Gdańsk 1976 Wydział Chemiczny Politechniki Gdańskiej 1945-2010, red. E. Klugmann-Radziemska, Gdańsk 2010 Włodzimierz Rodziewicz – życie i dzieło, manuskrypt opracował Wiesław Wojnowski, Gdańsk 2004 http://www.irkinstchem.ru/index.php/en/about-institute/scientific-schools/school-voronkov Dostęp 30.10.2016 r.
Kategoria:Rosyjscy chemicy Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Gdańskiej Kategoria:Członkowie Akademii Nauk ZSRR Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej Kategoria:Ludzie urodzeni w Orle Kategoria:Urodzeni w 1921 Kategoria:Zmarli w 2014