W latach 1970–1994 był dyrektorem Instytutu Chemii Organicznej wschodniosyberyjskiego oddziału Akademii Nauk ZSRR w Irkucku i kierownikiem pracowni chemii związków organicznych. Od 1995 był doradcą naukowym Rosyjskiej Akademii Nauk w tym samym Instytucie. Jest konsultantem firm chemicznych, centrów naukowych i instytutów w Rosji, Chinach, Mongolii i Ukrainie. Pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego czasopisma „Linija Gietierotiechniczeskich Sojedinienij”.
Był autorytetem naukowym na skalę światową w zakresie biologicznie czynnych organicznych związków krzemu. Odkrył nowe związki siarkoorganiczne oraz wiele reakcji; jedną z nich — oddziaływanie siarki z arylochloroalkanami i alkenami — nazwano „reakcją Woronkowa”. Stworzył nową dziedzinę chemii krzemu – chemię krzemobioorganiczną.
Był autorem ponad 2000 publikacji, w języku rosyjskim, angielskim, niemieckim i japońskim, w tym 37 książek, m.in. Kriemnij i żyzń. Biochimija, toksikołogija i farmakołogija sojedinienij kriemnija, Riga 1978 – pierwszej w świecie monografii na temat biochemii związków krzemu. Był autorem 100 patentów, w tym 50 europejskich z chemii i technologii nieorganicznej, biologii, farmakologii. Promotor ponad 30 doktoratów. Uczestniczył przez wiele lat w kontaktach badawczych i wymianie naukowej m.in.