Piotr Woźniakowski (ur. 22 maja 1831 w Krakowie, zm. 13 marca 1890 w Dębicy) – polski aktor.
Życiorys Zadebiutował w roku 1850 w Krakowie w teatrze krakowskim. Rok później zaangażował go Tomasz Borkowski do swojego teatru prowincjonalnego. W latach 1851–1852 grali m.in. w Stanisławowie, Tarnopolu, Czerniowcach. W roku 1854 Witalis Smochowski zaangażował go do teatru lwowskiego, gdzie grał do odejścia Smochowskiego z teatru (w roku 1863/64). Następnie wyjechał z teatrem prowincjonalnym Lucjana Eisenbach-Ortyńskiego do Czerniowiec.
W maju 1864 roku sam zorganizował zespół teatralny, z którym objeżdżał przez dwa lata Galicję (wystąpił m.in. w: Zaleszczykach, Kołomyi, Tarnopolu, Brzeżanach, Złoczowie, Samborze, Stryju, Rzeszowie, Przemyślu, Czerniowcach, Brodach…). Zimą 1866 wystąpił z Józefem Bendą w Jarosławiu i w trupie Konstantego Łobojki w Przeworsku.
W maju 1867 udało mu się zorganizować drugi zespół teatralny, z którym grał w całej Galicji aż do roku 1878 objeżdżając kilkakrotnie wszystkie miasta (występował także w Tarnopolu, Przemyślu, Rzeszowie, Tarnowie, Brodach, Stanisławowie, Czerniowcach, Stryju, Samborze itd.).
Zimą roku 1878 rozwiązał zespół, a sam zagrał w grupie teatralnej Leona Stępowskiego, w Tarnowie, od którego przejął prowadzenie teatru i wyjechał do Wieliczki. Do roku 1881 (gdzie pojawia się w teatrze Juliana Grabińskiego) wystawiał ze swoim zespołem w Bochni, Mościskach, Cieszynie, Nowym Sączu, Grybowie, latem w teatrze w Krynicy (z Webersfeldem i jesienią 1881 w Rzeszowie. Na początku lat 80. grał trochę na prowincji u Józefy Zipser-Piaseckiej, później znowu u Grabińskiego, wreszcie prowadząc kolejny swój zespół po Galicji (tournée: Rzeszów, Tarnów, Seret, Złoczów, Sokołów Małopolski, Sędziszów…). Edward Webersfeld pisał, że Woźniakowski zmarł w Sędziszowie w roku 1887Edward Webersfeld, Teatr prowincjonalny w Galicji. 1850-1908 „Scena i Sztuka” 1908, nr 46, jednakże Woźniakowski grał tam jeszcze na początku roku 1890, zaś zmarł dopiero w marcu w DębicyStanisław Schnür-Pepłowski, Teatr Polski we Lwowie : (1881-1890), Lwów 1891.. Po jego śmierci teatr do roku 1893 prowadziła żona (Bronisława Woźniakowska) powierzając reżyserię Władysławowi Kicińskiemu. Ostatnie lata życia (do 1912) Woźniakowska spędziła u Gabrieli Zapolskiej jako przyjaciółka i pomoc (zarządczyni) domowaZob. listy Zapolskiej, w: Gabriela Zapolska, Dzieła wybrane t. 2, Wrocław 1962.
Recepcja teatralna Piotr Woźniakowski przeszedł do historii teatru raczej jako dyrektor teatrów na prowincji i reżyser i organizator życia kulturalnego w Galicji, niż jako aktor. Gabriela Zapolska pisała o nim: „człowiek ten swój genialny talent, wiedzę, zapał, inteligencję, swój majątek włożył w scenę prowincjonalną, na której uczył, kształcił, formował artystów […]. Ja sama to, co umiem najlepszego, zawdzięczam Woźniakowskiemu”Gabriela Zapolska, Dzieła wybrane t. 2, Wrocław 1962. Według Webersfelda „stworzył osobną species aktorów czysto prowincjonalnych, którzy zasilali przez trzy dziesiątki lat wędrowne teatry”.
Przypisy
Bibliografia Karol Estreicher, Teatra w Polsce, t. 1-3, wyd. Fotoofsetowe, PIW Warszawa 1953. Stanisław Schnür-Pepłowski, Teatr Polski we Lwowie : (1881-1890), Lwów 1891. Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765–1965, (red. Zbigniew Raszewski), PWN Warszawa 1973. Gabriela Zapolska, Dzieła wybrane t. 2, Wrocław 1962 Edward Webersfeld, Teatr prowincjonalny w Galicji. 1850-1908 „Scena i Sztuka” 1908, nr 46
Kategoria:Aktorzy i aktorki prowincjonalne w Galicji Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1831 Kategoria:Zmarli w 1890