Zimą roku 1878 rozwiązał zespół, a sam zagrał w grupie teatralnej Leona Stępowskiego, w Tarnowie, od którego przejął prowadzenie teatru i wyjechał do Wieliczki. Do roku 1881 (gdzie pojawia się w teatrze Juliana Grabińskiego) wystawiał ze swoim zespołem w Bochni, Mościskach, Cieszynie, Nowym Sączu, Grybowie, latem w teatrze w Krynicy (z Webersfeldem i jesienią 1881 w Rzeszowie. Na początku lat 80. grał trochę na prowincji u Józefy Zipser-Piaseckiej, później znowu u Grabińskiego, wreszcie prowadząc kolejny swój zespół po Galicji (tournée: Rzeszów, Tarnów, Seret, Złoczów, Sokołów Małopolski, Sędziszów…). Edward Webersfeld pisał, że Woźniakowski zmarł w Sędziszowie w roku 1887Edward Webersfeld, Teatr prowincjonalny w Galicji. 1850-1908 „Scena i Sztuka” 1908, nr 46, jednakże Woźniakowski grał tam jeszcze na początku roku 1890, zaś zmarł dopiero w marcu w DębicyStanisław Schnür-Pepłowski, Teatr Polski we Lwowie : (1881-1890), Lwów 1891.. Po jego śmierci teatr do roku 1893 prowadziła żona (Bronisława Woźniakowska) powierzając reżyserię Władysławowi Kicińskiemu. Ostatnie lata życia (do 1912) Woźniakowska spędziła u Gabrieli Zapolskiej jako przyjaciółka i pomoc (zarządczyni) domowaZob. listy Zapolskiej, w: Gabriela Zapolska, Dzieła wybrane t.