Leon Mańkowski (ur. 6 listopada 1853 w SainceSłownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, tom X, strona 210: Sainka lub Saińce na Podolu, zm. 18 kwietnia 1909 w Krakowie) – polski indolog.
Syn Waleriana, marszałka powiatu jampolskiego i Tekli z Łaźnińskich. Uczył się w gimnazjum francuskim w Berlinie, potem w Dreźnie, w gimnazjum Vitzhuma. Studiował prawo na uniwersytecie w Lipsku. Po latach przerwy rozpoczął studia we Wrocławiu, specjalizując się w filologii słowiańskiej. W 1891 roku podjął studia w Wiedniu i w 1892 roku został docentem filologii sanskryckiej. W 1893 przeniósł się na Uniwersytet Jagielloński. Był autorem prac na temat indyjskiej literatury i powieści sanskryckiej, m.in. Der Auszug aus dem Pañcatantra in Ksemendras Brhatkathamañjari (1892) i Kadambari (1901).
W 1904 roku mianowany profesorem nadzwyczajnym filologii indyjskiejRóżne wiadomości. Osobiste. Mianowania Kurier Lwowski 1904 nr 4 s. 3..
Po śmierci pierwszej żony Cecylii Saryusz Zaleskiej, w 1904 roku ożenił się z Zofią Michałowską. Zbudował i mieszkał w Pałacu MańkowskichS.T. Leon Mańkowski Czas 1909 nr 89 z 20 kwietnia s. 3.. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
thumb|Grób Leona Mańkowskiego na cmentarzu Rakowickim w Krakowie
Przypisy
Bibliografia Nowa encyklopedia powszechna PWN t. 4, Warszawa 1998. http://www.chronologia.pl/biogram-male18531106p0.html
Linki zewnętrzne Rękopisy Leona Mańkowskiego w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lipsku Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Jagiellońskiego (okres zaborów) Kategoria:Polscy indolodzy Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1909 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim