Rym wewnętrzno-zewnętrzny – rym, w którym jedno słowo znajduje się wewnątrz wersu, a drugie na jego końcu, czyli w klauzuli. Szczególnym przypadkiem rymu wewnętrzno-zewnętrznego jest rym średniówkowo-klauzulowy, występujący między innymi w strofie mickiewiczowskiej. Przykład zastosowania rymów wewnętrzno-zewnętrznych można odnaleźć w wierszu Bolesława Leśmiana Zielony dzban.
Wybiła godzina - wiosna się zaczyna, Z chaty poprzez kwiaty wybiega dziewczyna, Dzban zielony, pełen wody, Niesie zmarłym dla ochłody W skwar śmiertelnej niepogody, Co w proch wargi ścina.
Rymy wewnętrzno-zewnętrzne występują w wierszu Edwarda Leara The Owl and the Pussy-Cat.
Pussy said to the Owl, "You elegant fowl! How charmingly sweet you sing! O let us be married! too long we have tarried: But what shall we do for a ring?" They sailed away, for a year and a day, To the land where the Bong-Tree grows And there in a wood a Piggy-wig stood With a ring at the end of his nose, His nose, His nose, With a ring at the end of his nose. Rym wewnętrzno-zewnętrzny był podstawową cechą wyróżniającą leoninu, czyli średniowiecznego rymowanego heksametru daktylicznego.
Przypisy
W