Guillermo Uribe Holguín (ur. 17 marca 1880 w Bogocie, zm. 26 czerwca 1971 tamże) – kolumbijski kompozytor, skrzypek i pedagog muzyczny, jeden z najważniejszych przedstawicieli kolumbijskiej muzyki poważnej pierwszej połowy XX w. Autor ponad 400 kompozycji, założyciel Orquesta Sinfónica Nacional de Colombia w Bogocie.

Życiorys Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 11 lat w Academia Nacional de Música, ucząc się gry na skrzypcach (u Ricarda Figueroa) i kompozycji (u Santosa Cifuentesa i Augusta Azzali). W 1903 wyjechał do Nowego Jorku, gdzie po raz pierwszy miał okazję usłyszeć na żywo profesjonalnych symfoników, kameralistów i artystów operowych. Ogromne wrażenie zrobił na nim koncert sławnego wówczas w USA kwartetu Kneisela (Kneisel Quartet) oraz opera Parsifal Wagnera pod dyrekcją Richarda Straussa. Wrócił do kraju z zamiarem stworzenia kolumbijskiej orkiestry symfonicznej, który zrealizował wiele lat później.

W 1907 otrzymał stypendium rządowe i wyjechał do Paryża, do Schola Cantorum de Paris, by studiować w klasie skrzypiec Armanda Parenta i w klasie kompozycji prowadzonej przez jednego z założycieli Schola Cantorum – Vincenta d'Indy. Dyplom ukończenia uczelni uzyskał już po 3 latach nauki (zwykły tok nauczania trwał 5 lat). Równocześnie doskonalił swoją technikę gry na skrzypcach u Césara Thomsona w Brukseli.

W 1910 wrócił do Kolumbii i objął stanowisko dyrektora Academia Nacional de Música w Bogocie. Krótko potem przeistoczył tę placówkę w konserwatorium muzyczne (Conservatorio Nacional). Przez następne 25 lat był tam wykładowcą kompozycji, skrzypiec i dyrygentury. W 1935, wobec ostrej krytyki jego pracy przez innych muzyków i wykładowców uczelni, zrezygnował z dalszego kierowania konserwatorium. Jednak w 1942 wrócił na swoje dawne stanowisko i pełnił je do 1947.

Był odznaczony krzyżem kawalerskim francuskiej Legii Honorowej i kolumbijskim Krzyżem Boyacá.

Życie prywatne Żoną Guillermo Uribe Holguína była Lucia Gutiérrez Samper (ur. 23 maja 1887 w Paryżu – zm. w czerwcu 1925 w Bogocie). Pobrali się 24 lutego 1910 podczas pobytu kompozytora w Paryżu. Lucia Gutiérrez była pianistką i często wykonywała partie solowe kompozycji męża. Mieli pięcioro dzieci: Ricarda, Germána, Maríę Antonię, Elvirę i Lucíę.

W 1941 wydał autobiografię Vida de un Músico Colombiano. Opisał w niej nie tylko własne życie i karierę, ale także wydarzenia artystyczne, społeczne i polityczne, które miały miejsce w stolicy Kolumbii w pierwszych dekadach XX w.

W 1975 spadkobiercy kompozytora i jego żony oraz Patronato Colombiano de Artes y Ciencias założyli Fundację Guillerma Uribe Holguina (Fundación Guillermo Uribe Holguín), której celem jest opieka nad spuścizną i popularyzacja muzyki kompozytora.

Twórczość Kompozycje Uribe Holguína można podzielić na trzy grupy. W pierwszej – elementy folklorystyczne przenikają się z wirtuozowskimi technikami pianistycznymi. W drugiej – elementy folklorystyczne sprowadzone są do roli aluzji i opisane za pomocą wyrafinowanej orkiestracji. W trzeciej grupie kompozytor posługuje się stylem uniwersalnym i kosmopolitycznym.

Wybrane kompozycje opera i balet Furatena, tragedia liryczna w 3 aktach i 4 scenach, op. 76 (1940) Tres ballets criollos, op. 78

utwory chóralne i wokalne Victimae Paschali, na głos solo, chór i orkiestrę (1905) Requiemdedykowane pamięci żony, op. 17, na głosy solowe, chór i orkiestrę (1926) Marcha Triunfal, op. 18, na tenor i orkiestrę (1926) Himno, op. 42 na tenor, chór i orkiestrę (1932) Improperia, op. 65 na baryton i orkiestrę Misa, op.82, msza na chór dziecięcy a cappella, chór i orkiestrę wiele pieśni, do tekstów takich autorów jak: Victor Hugo, Paul Verlaine, Charles Baudelaire, Henri Barbusse i in. thumb|Guillermo Uribe Holguín

symfonie Symfonia nr 1, op. 11 (1914, nowa red. 1947) Symfonia nr 2 Del Terruño, op. 15a (1924) Symfonia nr 3, op. 91 nr 1 (1955) Symfonia nr 4, op. 98 Symfonia nr 5, op. 100 (1956) Symfonia nr 6, op. 101 (1956) Symfonia nr 7, op. 102 (1957) Symfonia nr 8, op. 103 (1957, nowa red. 1958) Symfonia nr 9, op. 110 (1959) Symfonia nr 10, op. 112 (1960) Symfonia nr 11, op. 117 (1961)

inne utwory orkiestralne Tres Danzas, op. 21 (1926, nowa red. 1940) Bochica, op. 73, poemat symfoniczny (1939) Serenata, op.29 (1928) Carnavalesca, op.34 (1929) Marche funebre, op. 26 nr 1 (1928, nowa red. 1945) Marche festiva, op. 26 nr 2 (1928) Suite típica, op. 43 (1932) Ceremonia Indígena, op.88 (1955) Bolivar, op. 92 nr 2 (1955) Coriolano, op. 97 (1955) Conquistadores, op. 108 (1958)

koncerty Concierto para violín no.1, op. 64 (1938) Concierto a la Manera Antigua, op. 62, na fortepian i orkiestrę, (1951) Villanesca, op. 31, na fortepian i orkiestrę (1957) Concierto para clave y orquesta, op. 99 (1962) Concierto para viola y orquesta, op. 109 (1962) Concierto para violoncelo y orquesta, op. 118 (1962) Concierto para violín n.º 2, op. 79 (1964)

utwory kameralne 10 kwartetów smyczkowych 2 tria fortepianowe 1 kwartet fortepianowy 2 kwintety fortepianowe 7 sonat skrzypcowych sonata na altówkę i fortepian 2 sonaty na wiolonczelę divertimento na flet, harfę, waltornię i kwartet smyczkowy, op. 89

utwory na instrumenty solowe 300 Trozos en el sentimento popularna podstawie tańców ludowych, na fortepian 6 preludiów na fortepian Para el clavicémbalo (na klawesyn), op. 121 nr 1 Tres bosquejosdedykowany Gentilowi Montaña, op. 51 nr 2, na gitarę Pequeña suitededykowany Andrésowi Segovia, op. 80 nr 1, na gitarę

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Kolumbijscy kompozytorzy Kategoria:Kompozytorzy XX wieku Kategoria:Ludzie urodzeni w Bogocie Kategoria:Odznaczeni Orderem Boyacá Kategoria:Urodzeni w 1880 Kategoria:Zmarli w 1971