Stalagi

Stalagi – pornograficzna literatura brukowa o czasach Holokaustu, która pojawiła się i zyskała wielką popularność w Izraelu w latach 60. XX wieku krótko po procesie Adolfa Eichmanna. Fabuła większości stalagów umiejscowiona była w czasach II wojny światowej, a głównymi bohaterami byli zniewoleni alianccy żołnierze w niemieckich obozach jenieckich – stalagach.

Historia Pierwsze stalagi pojawiły się zaledwie kilka miesięcy po rozpoczęciu procesu Adolfa Eichmanna w 1961. Było to wydarzenie kluczowe dla młodego pokolenia izraelskich Żydów – do tej pory Holokaust nie był tematem omawianym publicznie, był tematem tabu. Młodzi Izraelczycy, mimo że wychowywali się wśród ocalałych z Holokustu, niewiele słyszeli na temat tego co naprawdę działo się w obozach zagłady, a bali się o to pytać. Jedynym źródłem wiedzy o okrucieństwach Holokaustu były książki szkolne, idealizujące wytrzymałość i heroizm więźniów obozów, oraz dzieła anonimowego (do czasu procesu Eichmanna) Ka-Tzetnika. Niektórzy uznają książki Ka-Tzetnika, byłego więźnia obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, za pierwowzór stalagów – a zwłaszcza słynną książkę Dom lalek, w której opowiada o tym, jak Żydówki wykorzystywane były seksualnie w obozach koncentracyjnych.

Proces Adolfa Eichmanna przełamał milczenie na temat Zagłady Żydów w czasie II wojny światowej – miał edukować młode pokolenie, pokazać im prawdę o okrucieństwach Holokaustu. Zrobiło to ogromne wrażenie na całym społeczeństwie Izraela, a powieści pornograficzne takie jak stalagi mogły być próbą poradzenia sobie z traumą.

Stalagi pisane były przez Izraelczyków w języku hebrajskim, jednak autorzy używali obco brzmiących pseudonimów jak Mike Baden, Victor Boulder, Kim Rockman, Erich Lindstorm, Mike Longshot czy Ralf Butcher, a ich książki sprzedawane były jako tłumaczenia. Mimo tego, że na wydrukowanych książkach widniała informacja, że tłumacz jest tożsamy z autorem, wielu czytelników wierzyło, że mają do czynienia z autentycznymi relacjami alianckich żołnierzy. Ilustracje do stalagów czerpano z amerykańskich czasopism.

Fabuła Motywem przewodnim większości stalagów były tortury i molestowanie seksualne więźniów niemieckich obozów jenieckich przez nazistki. Narratorem był zwykle amerykański bądź brytyjski lotnik zmuszony do awaryjnego lądowania na terenie wroga, gdzie dostawał się do niewoli i do niemieckiego obozu jenieckiego. Tam był torturowany i molestowany przez niemieckie strażniczki, aż do momentu wyzwolenia, gdy mógł się odegrać – i gwałci oraz morduje swoich oprawców. Od początku do końca, mimo spotykających go okrucieństw, odczuwa popęd seksualny do nazistek. W filmie Stalagi. Holokaust i pornografia w Izraelu jeden z twórców stalagów, Nahman Goldberg wypowiada się o stalagach w następujących słowach: Niektóre stalagi dotykały jeszcze bardziej kontrowersyjnych tematów, jak kanibalizm czy kazirodztwo. Najgorzej odebranym stalagiem był tom o tytule Byłam osobistą suką pułkownika Shultza – oparta na faktach historia francuskiej więźniarki, nad którą znęca się nazistowski pułkownik. Treść książki była tak kontrowersyjna, że izraelska policja była zmuszona skonfiskować wszystkie dostępne egzemplarze.

Zobacz też Nazi exploitation

Przypisy

Kategoria:Literatura hebrajska Kategoria:Literatura o Zagładzie Żydów Kategoria:Pornografia