Dynastia konstantyńska – dynastia panująca w Cesarstwie Rzymskim w latach 305–363. Pierwszym panującym z tej dynastii był Konstancjusz I Chlorus. Jego syn Konstantyn I Wielki po licznych wojnach domowych zjednoczył państwo (324) i ustanowił nową stolicę w greckim Bizancjum (Konstantynopol). Po jego śmierci nastąpił okres wojen domowych pomiędzy jego potomkami. Ostatnim przedstawicielem dynastii był Julian Apostata (zm. 363).
Cesarze rzymscy z dynastii konstantyńskiej Konstancjusz I Chlorus 305–306 Konstantyn I Wielki 306–337 Kryspus 317–326 Dalmacjusz 335–337 Hannibalian 335–337 Konstantyn II 337–340 (Brytania, Galia i Hiszpanię) Konstans 337–350 (Bałkany i Afryka; od 350 na całym Zachodzie) Konstancjusz II 337–361 Nepocjan 350 (uzurpator w Rzymie) Konstancjusz Gallus 351–354 (cezar na Wschodzie) Julian Apostata 361–363 Prokopiusz 365–366 (uzurpator w Konstantynopolu)
Bibliografia Michał Kozłowski, Konstancjusz II – kat własnych kuzynów . Aleksander Krawczuk, Konstantyn Wielki, Warszawa: "Wiedza Powszechna" 1985. Aleksander Krawczuk, Poczet Cesarzy Rzymskich. Dominat, Warszawa: Iskry 1991. Aleksander Krawczuk, Ród Konstantyna, Warszawa: "Wiedza Powszechna" 1972. Słownik cesarzy rzymskich, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie 2001, s. 220–274.
! Kategoria:Członkowie rodzin władców starożytnego Rzymu