Karol Barwicz (ur. 1872, zm. w grudniu 1940Zbrodnie_NKWD w wiezieniach lwowskich, s. 16) – polski inżynier kolejowy, urzędnik, działacz społeczny.
Życiorys Był synem Ludwiki (1850–1921). Ukończył studia z tytułem inżyniera. W 1909 był starszym inżynierem C. K. Ministerstwa Kolei. Podczas I wojny światowej jako zastępca dyrektora lwowskiej kolei, został odznaczony Krzyżem Wojennym za Zasługi Cywilne II klasy.
Jako były austriacki wicedyrektor, w czasie odzyskania przez Polskę niepodległości od listopada 1918 sprawował czynności kierownika Tymczasowego Zarządu Polskiej Dyrekcji Kolejowej (wcześniej Narodowy Komitet Kolejowców-Polaków, NKKP), a później został mianowany przez Tymczasową Komisję Rządzącą we Lwowie dyrektorem kolei we Lwowie. W latach 20. II Rzeczypospolitej sprawował stanowisko dyrektora Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie, z tego stanowiska w połowie 1925 został przeniesiony na posadę dyrektora Dyrekcji Kolei Państwowych w Krakowie (zamieniony stanowiskami z inż. Pawłem Prachtel-Morawiańskim) i pełnił je w kolejnych latach. Został wybrany zastępcą prezesa VII Ogólnopolskiego Zjazdu inżynierów kolejowych w Krakowie na początku października 1927. 4 sierpnia 1928 został wybrany przewodniczącym komitetu V Tygodnia Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Krakowie. Był budowniczym domu wypoczynkowego dla kolejarzy w Krynicy określanego jako „Barwiczówka”. Został zwolniony ze stanowiska w Krakowie na początku 1929. Później został dyrektorem tramwajów we Lwowie.
Był wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie (w 1935 – 38 rok). W latach 20. zasiadał w Radzie Seniorów TS Wisły Kraków. Został pierwszym prezesem założonego w 1928 Związku Opieki nad Zwierzętami (ZOZ) w Krakowie.
Podczas II wojny światowej, w marcu 1940 został aresztowany przez NKWD i wywieziony ze LwowaStanisław Nicieja Uzyskał informację o tym od Wandy Barwicz-Piskorzowej.. Zmarł w więzieniu w grudniu 1940.
Jego żoną była Stanisława (1879–1943), z którą mieli córkę Irenę (ur. 9 marca 1904, zm. 20 stycznia 1920 w wieku 16 lat podczas epidemii hiszpanki), której nagrobek na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie wykonał rzeźbiarz Henryk Karol Perier) oraz synów Stanisława (ur. 1900, inż. chemika) i Aleksandra (ur. 1902, absolwenta Politechniki Lwowskiej, konstruktora aparatów radiowych, teoretyka w tej dziedzinie, zatrudnionego w fabryce Zieleniewskiego w Krakowie, który przybywszy stamtąd nieoczekiwanie popełnił samobójstwo przy grobie siostry 28 kwietnia 1932 mając 30 lat)Według doniesienia prasowego w „Gazecie Lwowskiej” z 30 kwietnia 1932 Aleksander Barwicz został znaleziony z nożem wbitym w serce, zaś Stanisław Nicieja w swojej publikacji podał, iż zmarły targnął się na swoje życie strzałem z broni palnej..
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (27 grudnia 1924)M.P. z 1924 r. nr 299, poz. 979 „za zasługi, położone w dziedzinie rozwoju i organizacji kolejnictwa w Reczypospolitej Polskiej”. Krzyż Wojenny za Zasługi Cywilne II klasy (Austro-Węgry)
Przypisy
Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Politechnicznego we Lwowie Kategoria:Działacze społeczni II Rzeczypospolitej Kategoria:Działacze Wisły Kraków Kategoria:Galicyjscy urzędnicy kolejowi Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ofiary represji dokonanych przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich w Polsce 1939–1989 Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym za Zasługi Cywilne Kategoria:Polscy inżynierowie kolejnictwa Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Urzędnicy administracji kolejowej II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1940