Karol Barwicz (ur. 1872, zm. w grudniu 1940Zbrodnie_NKWD w wiezieniach lwowskich, s. 16) – polski inżynier kolejowy, urzędnik, działacz społeczny.
Życiorys Był synem Ludwiki (1850–1921). Ukończył studia z tytułem inżyniera. W 1909 był starszym inżynierem C. K. Ministerstwa Kolei. Podczas I wojny światowej jako zastępca dyrektora lwowskiej kolei, został odznaczony Krzyżem Wojennym za Zasługi Cywilne II klasy.
Jako były austriacki wicedyrektor, w czasie odzyskania przez Polskę niepodległości od listopada 1918 sprawował czynności kierownika Tymczasowego Zarządu Polskiej Dyrekcji Kolejowej (wcześniej Narodowy Komitet Kolejowców-Polaków, NKKP), a później został mianowany przez Tymczasową Komisję Rządzącą we Lwowie dyrektorem kolei we Lwowie. W latach 20. II Rzeczypospolitej sprawował stanowisko dyrektora Dyrekcji Kolei Państwowych we Lwowie, z tego stanowiska w połowie 1925 został przeniesiony na posadę dyrektora Dyrekcji Kolei Państwowych w Krakowie (zamieniony stanowiskami z inż. Pawłem Prachtel-Morawiańskim) i pełnił je w kolejnych latach. Został wybrany zastępcą prezesa VII Ogólnopolskiego Zjazdu inżynierów kolejowych w Krakowie na początku października 1927. 4 sierpnia 1928 został wybrany przewodniczącym komitetu V Tygodnia Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Krakowie.