thumb|Grób Jana Płotnickiego na cmentarzu Powązkowskim Jan Płotnicki (ur. 28 sierpnia 1889 w Gródku Jagiellońskim, zm. 11 września 1954 w Warszawie) – polski policjant (inspektor PP) i milicjant (pułkownik MO).
Życiorys Jego rodzice byli nauczycielami. Od 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego. Został wcielony do 34. pułku obrony krajowej armii austro-węgierskiej. Wziął udział w działaniach I wojny światowej, 24 listopada 1914 w rejonie Dęblina został wzięty do niewoli rosyjskiej i zesłany w głąb Rosji – był nad Bajkałem i na Uralu. Do Polski powrócił w 1918. Bezpośrednio po powstaniu II RP, z rekomendacji Bolesława Wieniawy Długoszowskiego był zatrudniony w kancelarii wojskowej Belwederu. W 1919 został skierowany do służby w upaństwowionej Milicji Ludowej Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. Później sprawował różne funkcje w Policji Państwowej, m.in. adiutanta komendanta głównego, kierownika wydziału dyscyplinarnego w Komendzie Głównej (1926). W latach 1928–1929 odbył staż w Komendzie Wojewódzkiej we Lwowie, gdzie przygotowano go do objęcia stanowiska komendanta wojewódzkiego PP w Łucku (1932–1934), następnie w Tarnopolu (1934–1935). Od 1935 był oficerem inspekcyjnym Komendy Głównej.
Po wybuchu II wojny światowej, wraz z komendantem głównym i innymi policjantami po przekroczeniu granicy rumuńskiej został internowany w Târgoviște. Po zwolnieniu, w Slatinie zajmował się edukacją polskich dzieci pozostawionych w Rumunii. W sierpniu 1940 wrócił do Warszawy. W okresie okupacji niemieckiej kierował Centralą Odzieżową dla Policji Polskiej GG i policji ukraińskiej.
Po II wojnie światowej z rekomendacji Zofii Gomułkowej mianowano go komendantem Centrum Wyszkolenia MO w Słupsku (1945–1947). Aresztowany w Warszawie w październiku 1947 i osadzony w areszcie przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Skazany 28 maja 1952 na siedem lat więzienia, w dwa lata później, 2 sierpnia 1954 zwolniony z dalszego odbywania kary ze względu na zły stan zdrowia.
Zmarł 11 września 1954. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 103-4-2).
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (12 maja 1931) „za pracę w dziale odzyskania Niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) „za zasługi na polu bezpieczeństwa publicznego”. Złoty Krzyż Zasługi (30 grudnia 1924)M.P. z 1925 r. nr 5, poz. 17 „za spełnienie z narażeniem życia czynów, wychodzących poza ramy zwykłych obowiązków służbowych”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 (1929) Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości (1929) Odznaka Pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej (1919) Państwowa Odznaka SportowaNa podstawie fotografii z 1934 r. . Odznaka Strzelecka
Przypisy
Linki zewnętrzne Biogram IPN
Bibliografia Robert Litwiński, Skutki działań wojennych w 1939 r. dla policji w Małopolsce Wschodniej, Dzieje Najnowsze, Rocznik XXXIX – 2007. Michał Kowalski, Niezwykłe losy pierwszego komendanta, Głos Pomorza z 9 marca 2007.
Marcin Kania, Losy funkcjonariuszy policji II Rzeczypospolitej Polskiej w Polsce Ludowej,Pamięć i Sprawiedliwość, IPN Warszawa nr 1/2012, s. 421–451.
Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Ludzie urodzeni w Gródku (obwód lwowski) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką Strzelecką Kategoria:Odznaczeni Państwową Odznaką Sportową Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Pułkownicy Milicji Obywatelskiej Kategoria:Szefowie Policji Państwowej II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w 1954