thumb|Grób Jana Płotnickiego na cmentarzu Powązkowskim Jan Płotnicki (ur. 28 sierpnia 1889 w Gródku Jagiellońskim, zm. 11 września 1954 w Warszawie) – polski policjant (inspektor PP) i milicjant (pułkownik MO).
Życiorys Jego rodzice byli nauczycielami. Od 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego. Został wcielony do 34. pułku obrony krajowej armii austro-węgierskiej. Wziął udział w działaniach I wojny światowej, 24 listopada 1914 w rejonie Dęblina został wzięty do niewoli rosyjskiej i zesłany w głąb Rosji – był nad Bajkałem i na Uralu. Do Polski powrócił w 1918. Bezpośrednio po powstaniu II RP, z rekomendacji Bolesława Wieniawy Długoszowskiego był zatrudniony w kancelarii wojskowej Belwederu. W 1919 został skierowany do służby w upaństwowionej Milicji Ludowej Robotniczej Partii Polskich Socjalistów. Później sprawował różne funkcje w Policji Państwowej, m.in. adiutanta komendanta głównego, kierownika wydziału dyscyplinarnego w Komendzie Głównej (1926). W latach 1928–1929 odbył staż w Komendzie Wojewódzkiej we Lwowie, gdzie przygotowano go do objęcia stanowiska komendanta wojewódzkiego PP w Łucku (1932–1934), następnie w Tarnopolu (1934–1935).