thumb|Rok 1925 – Józef Koziński (z prawej) podczas nauki w Seminarium Nauczycielskim w Łowiczu thumb|Józef Koziński (w przyklęku) podczas nauki w Szkole Podchorążych Piechoty thumb|Józef Koziński (stoi pośrodku) na poligonie thumb|Józef Koziński jako komendant hufca harcerzy thumb|Pluton łączności 14 pułku piechoty w dniu 18 stycznia 1930. W środku siedzi kpt. Jan Wilczak, na lewo od niego siedzi ppor. Józef Koziński thumb|left|Sieradz (rok 1916) – grupa harcerzy, Józef Koziński stoi pierwszy od lewej thumb|left|Harcerze w roku 1917 – Józef Koziński stoi pierwszy z prawej thumb|Zarząd Wojskowego Klubu Sportowego Cuiavia (1935). Trzeci od prawej siedzi ppłk Hugo Mijakowski, a czwarty kpt. Jan Stefan Witkowski. W górnym rzędzie stoją od prawej: ppor. Mieczysław Kłosiński, por. Józef Koziński i ppor. Feliks Stawicki. thumb|Józef Koziński (w białej czapce) na Wiśle jako kapitan jednostki pływającej thumb|Oflag (maj 1940) – ppłk Ignacy Szpunar siedzi w środku. Na lewo siedzi kpt. Józef Koziński, a na prawo mjr Emil Zawisza thumb|Kwiecień 1939 – kurs działonowych ppanc. 4 DP zorganizowany przy 14 pp. Siedzą od lewej: kpt. Józef Koziński, ppłk Władysław Dzióbek, płk Franciszek Sudoł, mjr Juliusz Ulatowski i ppor. Józef Gumiński thumb|Grób kpt./ppłk. Józefa Kozińskiego na włocławskim cmentarzu
Józef Koziński (ur. 12 lutego 1902 w Sieradzu, zm. 26 czerwca 1979 we Włocławku) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari, podpułkownik rezerwy Ludowego Wojska Polskiego, podpułkownik pożarnictwa, działacz harcerski.
Życiorys Urodził się 12 lutego 1902 r. w Sieradzu. Pochodził z rodziny, która osiedliła się na ziemi sieradzkiej po upadku powstania styczniowego (jego przodkowie zmuszeni zostali wówczas do opuszczenia Wołynia). Był synem Władysława, sieradzkiego rzemieślnika – mistrza zduńskiego, i Walentyny z domu Piotrowskiej.
Od 1911 r. związany był z konspiracyjnym skautingiem, a w 1914 roku przystąpił do sieradzkiego konspiracyjnego harcerstwa. Jako harcerz uczestniczył w rozbrajaniu Niemców. W 1916 r. ukończył szkołę powszechną w Sieradzu i rozpoczął naukę zawodu zecera. 1 września 1919 roku zaczął kształcenie w Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim w Łowiczu. W czerwcu 1920 r. jako uczeń tego seminarium wstąpił ochotniczo do 201 pułku piechoty, w którym został dowódcą drużyny w 7 kompanii. W okresie od czerwca do grudnia 1920 r. przebył cały szlak bojowy pułku. Jako żołnierz Armii Ochotniczej generała Józefa Hallera uczestniczył w bitwie warszawskiej oraz w zdobyciu Grodna i Lidy. W październiku 1920 roku brał udział w walkach o Wilno i Litwę Środkową („bunt gen. Żeligowskiego”). W listopadzie tegoż roku uczestniczył, jako żołnierz pociągu pancernego, w bojach o niepodległość Łotwy. Za walki z bolszewikami odznaczono go Krzyżem Walecznych. Zdemobilizowany został w grudniu 1920 roku, po czym powrócił do przerwanej nauki w łowickim Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim, które ukończył w dniu 21 czerwca 1925 roku.
We wrześniu 1925 r. wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie (jako podchorąży brał udział w walkach podczas przewrotu majowego, stając po stronie prezydenta Wojciechowskiego), którą ukończył z dniem 30 czerwca 1926 r. (z wynikiem dobrym). Następnie został przyjęty do Oficerskiej Szkoły Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, którą ukończył w 1928 roku otrzymując oficerskie szlify.
Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z sierpnia 1928 r.Zarządzenie z dnia 15 sierpnia 1928 roku, sygnatura: B.P.L. 22200-III. (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych) został mianowany na stopień podporucznika w korpusie oficerów piechoty, ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 roku i 71. lokatą. Na podstawie zarządzenia Ministra Spraw Wojskowych, marszałka Józefa PiłsudskiegoZarządzenie o sygnaturze B.P.L. 22803-III-28., został wcielony do 14 pułku piechoty.
Cała kariera wojskowa Józefa Kozińskiego to służba we włocławskim 14 pułku piechoty. W roku 1930 zajmował 110. lokatę wśród wszystkich podporuczników korpusu piechoty (była to zarazem 71. lokata w swoim starszeństwie). Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 2 grudnia 1930 r.Zarządzenie o sygnaturze B.P.L. 27856-I-30 ogłoszone w dniu 3 grudnia 1930 roku. został awansowany do rangi porucznika piechoty, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 73. lokatą. W roku 1932 zajmował nadal 73. lokatę w swoim starszeństwie. Na dzień 1 lipca 1933 r. Józef Koziński zajmował 1656. lokatę łączną wśród poruczników korpusu piechoty (była to 70. lokata w swoim starszeństwie), z kolei na dzień 5 czerwca 1935 roku była to już 1176. lokata pośród wszystkich poruczników piechoty (jednocześnie była to 65. lokata w starszeństwie).
Józef Koziński aktywnie uczestniczył w życiu Włocławka i jego mieszkańców, udzielając się w tym zakresie na wielu płaszczyznach. Działał w harcerstwie, a w roku 1932 wszedł w skład zarządu klubu sportowego „Cuiavia”. Sekcja kajakarska „Cuiavii” była członkiem Polskiego Związku Kajakowców, a por. Koziński był w niej jednym z trzech mianowanych przez PZKaj. przodowników (pozostałymi byli kpt. Jan Witkowski i kpt. Jan Fleischmann). W roku 1934 z własnej inicjatywy stworzył Yacht Club Wojskowy (pełnił w nim funkcję wiceprezesa), otwarty dla całej włocławskiej społecznościW roku 1934 według jego instrukcji wybudowano basen pływacki nad jeziorem Czarnym koło Włocławka.. Od 1928 roku działał w Lidze Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej (L.O.P.P.) – propagując sporty spadochronowe, szybowcowe i lotnicze oraz szkoląc w zakresie obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej harcerzy, młodzież szkolną i dorosłych. W 1938 roku odznaczony został Srebrną Odznaką Honorową L.O.P.P. (odznaka II stopnia). Podczas odbywających się, w dniach od 23 do 24 lipca 1938 roku, w Poznaniu Zawodach o Mistrzostwo Wojska – zajął II miejsce w pływaniu na dystansie 50 metrów w ubraniu.
Awansowany do stopnia kapitana został ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 299. lokatą wśród oficerów korpusu piechoty. W dniu 29 października 1938 r. został odznaczony przez Prezesa Rady Ministrów, gen. dyw. Felicjana Sławoja Składkowskiego, Srebrnym Krzyżem Zasługi – za zasługi w służbie wojskowej.
Do wybuchu II wojny światowej służył we włocławskim 14 pp, zajmując między innymi stanowiska: dowódcy plutonu strzeleckiego, komendanta PW i WF na powiat włocławski, dowódcy plutonu łączności, dowódcy 2 kompanii strzeleckiej w I batalionie i dowódcy 3 kompanii ckm (którą dowodził do czasu ogłoszenia mobilizacji). W tym czasie ukończył kurs łączności w Zegrzu (1932/33), kurs dowódców kompanii w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie (1934) oraz trzytygodniowy kurs przeciwpancerny (1936). W 1934 roku przy 14 pp powołano dywizyjny kurs instruktorski dla oficerów 4 Dywizji Piechoty, na którym por. Koziński był wykładowcą z dziedziny łączności. W maju 1938 r. został wybrany członkiem zarządu Wojskowego Klubu Sportowego działającego przy 14 ppDziennik Kujawski Nr 110 z 14 maja 1938, str. 6.. Na rok 1939 kpt. Józef Koziński zatwierdzony został jako zastępca przewodniczącego Sądu Honorowego 14 Pułku Piechoty.
Na dzień 23 marca 1939 roku, piastując stanowisko dowódcy 3 kompanii ckm w III batalionie 14 pułku piechoty, kpt. Koziński zajmował 238. lokatę wśród kapitanów korpusu piechoty ze swojego starszeństwa.
Kampania wrześniowa Z chwilą wybuchu wojny (zgodnie z przydziałem mobilizacyjnym) objął stanowisko I adiutanta (szefa sztabu) 14 pułku piechoty. Brał udział w walkach w korytarzu pomorskim, gdzie wykazał się dużą inicjatywą organizując w nocy z 1 na 2 września przerzut zaimprowizowanym pociągiem prawie całego pułku, wzdłuż linii frontu, od stacji Konojady do miejscowości Mełno. Przyczyniło się to do zatrzymania wojsk niemieckich, które dokonały wyłomu w polskiej obronie. Trudna sytuacja spowodowała odejście 14 pp (wraz z Grupą Operacyjną „Wschód”) przez Toruń, Brzozę, Toporzyszczewo, Wieniec Kościelny, Stary Brześć do Józefowa (który osiągnięto ranem 8 września). Wieczorem 6 września kpt. Koziński, kpt. Antoni Berger i ppor. rez. Feliks SteinhagenUrodzony 22 lipca 1904 roku, włocławski przemysłowiec pochodzenia niemieckiego. Współwłaściciel i dyrektor Włocławskich Fabryk Celulozy i Papieru. Oficer rezerwy 14 pp, w którego szeregach wziął udział w kampanii wrześniowej. Zmarł w dniu 12 października 1939 roku we Włocławku, z ran odniesionych podczas bitwy nad Bzurą. Spoczywa na cmentarzu ewangelickim w Częstochowie. udali się do Włocławka celem sprawdzenia postępu prowadzonej ewakuacji rodzin wojskowych (spotkali się w tej sprawie z kpt. Ignacym Alejskim).
Kapitan Józef Koziński był uczestnikiem największej bitwy polskiego września – bitwy nad Bzurą. W toku krwawych i uporczywych walk, wskutek przygniatającej przewagi wroga, pododdziały 14 pułku piechoty zostały zdziesiątkowane. 19 września w rejonie Puszczy Kampinoskiej, podczas przedzierania się do walczącej stolicy, został wzięty do niemieckiej niewoli.
Niewola Okres niewoli spędził początkowo w oflagach IV A Hohnstein, IV C Colditz i II A Prenzlau. Następnie, od dnia 14 listopada 1940 roku, przebywał w oflagu II C Woldenberg. Podczas pobytu w niewoli zredagował ostateczną wersję „Dziennika bojowego 14 pp”, który jest podstawowym źródłem wiedzy o działaniach 14 pułku piechoty podczas kampanii wrześniowej (zapiski do dziennika były sporządzane na bieżąco podczas kampanii wrześniowej). W oflagu Woldenberg ukończył w ramach dokształcania półtoraroczną Wolną Wszechnicę Polską. Uczestniczył w obozowych działaniach konspiracyjnych. 25 stycznia 1945 r. rozpoczęła się ewakuacja obozu na zachód podczas której, po ponad 500 kilometrowym marszu, jeńcy dotarli (w dniu 10 marca) do oflagu X D Fischbeck w rejonie Hamburga. Następny etap ewakuacji to marsz pod Lubekę, gdzie 3 maja 1945 r. kapitan Koziński razem z pozostałymi oficerami został wyzwolony przez wojska kanadyjskie. 8 grudnia tego roku kpt. Józef Koziński wyjechał z pierwszym zorganizowanym transportem wojskowym do Polski – do Szczecina.
Okres powojenny