Kościół Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika w Dzięcielcu – rzymskokatolicki kościół filialny we wsi Dzięcielec, w gminie Łęczyce, w powiecie wejherowskim, w województwie pomorskim. Należy do parafii w Rozłazinie, dekanatu Lębork, diecezji pelplińskiej.

Historia Świątynia została wybudowana w 1845 roku przez protestantów na fundamentach istniejącego w tym miejscu kościoła, również protestanckiego. Do nowego obiektu przeniesiono część barokowego wyposażenia ze starego rozebranego kościołaM. Dzięcielski, Pochodzenie szlachty lęborskiej i rozwój własności ziemskich na przykładzie Dzięcielca i rodziny Dzięcielskich, „Biuletyn Historyczny”, nr 10, s. 21.. Do obecnych czasów zachowała się jedynie pochodząca z XVIII wieku drewniana chrzcielnica oraz dzwon na wieży kościelnej. thumb|230px|left|Wnętrze kościoła, stan współczesny

Na chrzcielnicy widnieje siedem scen biblijnych i herb fundatorów. Namalowane sceny przedstawiają: chrzest w Jordanie, potop, sąd ostateczny, Eliasz i kapłani Baala, brązowy wąż, Jezus i dzieci, ukrzyżowanie. Dzwon datowany jest na 1722 lub 1725 rok, pochodzi z pracowni Wittwercka (Beniamina lub Michaela). Widnieje na nim napis: SIT NOMEN DOMINI BENEDICTVM ANNO 1725K. M. Kowalski, Dzwony gotyckie z Łebienia, Nowej Wsi, Osieków i Rozłazina. Małe studium z kampanologii historycznej ziemi lęborskiej., „Biuletyn Historyczny”, nr 24, s. 26-29..

Po I wojnie światowej miejscowość wraz z kościołem pozostała na terytorium niemieckim, w tzw. Republice Weimarskiej, około kilometr od ówczesnej granicy polsko-niemieckiejArkusz pas 31 słup 26 Kartuzy. Mapa Taktyczna Polski 1:100 000. Warszawa: Wojskowy Instytut Geograficzny, 1937.. W pobliskim Kętrzynie utworzono wówczas przejście graniczne dla celów religijnych, aby katolicy i protestanci mogli się udać do swoich kościołów parafialnych znajdujących się za granicą, s. 47 (4).

Po opuszczeniu przez ewangelików w 1945 roku Dzięcielca i okolicznych wsi kościół podupadł. Wyburzony został charakterystyczny dla świątyń protestanckich chór tworzący pierścień pod sufitem. Zniszczeniu uległy również organy. W 1949 roku kościół poddano renowacji i został poświęcony przez ks. Władysława Żywiskiego, proboszcza z Rozłazina, oraz otrzymał obecne wezwanieM. Dzięcielski, op.cit., s. 22..

Począwszy od 1825 roku zaprzestano w protestanckim zborze w Dzięcielcu odprawiać liturgię po polsku. W nowym kościele nabożeństw w języku polskim nie odprawiano do końca II wojny światowejW. Palmowski, Dzieje parafii Rozłazino, Kraków 2000, s. 86..

Architektura Budowla murowana z polnego kamienia narzutowego i cegły, z zewnątrz nieotynkowana. Styl budowli neoromański w typie salowym na planie prostokąta. Pierwotnie kościół nie posiadał wieży, dobudowano ją nieco późniejW. Szulist, Materiały do historii parafii diecezji pelplińskiej, część II., „Biuletyn Historyczny”, nr 31, s. 11.. Budynek kościoła zgodnie z wcześniejszymi kanonami architektury sakralnej jest orientowany.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie pomorskim Kategoria:Kościoły w diecezji pelplińskiej Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Łęczyce Kategoria:Kościoły w powiecie wejherowskim Kościół Kategoria:Architektura neogotycka w województwie pomorskim Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1845