Po opuszczeniu przez ewangelików w 1945 roku Dzięcielca i okolicznych wsi kościół podupadł. Wyburzony został charakterystyczny dla świątyń protestanckich chór tworzący pierścień pod sufitem. Zniszczeniu uległy również organy. W 1949 roku kościół poddano renowacji i został poświęcony przez ks. Władysława Żywiskiego, proboszcza z Rozłazina, oraz otrzymał obecne wezwanieM. Dzięcielski, op.cit., s. 22..
Począwszy od 1825 roku zaprzestano w protestanckim zborze w Dzięcielcu odprawiać liturgię po polsku. W nowym kościele nabożeństw w języku polskim nie odprawiano do końca II wojny światowejW. Palmowski, Dzieje parafii Rozłazino, Kraków 2000, s. 86..
Architektura Budowla murowana z polnego kamienia narzutowego i cegły, z zewnątrz nieotynkowana. Styl budowli neoromański w typie salowym na planie prostokąta. Pierwotnie kościół nie posiadał wieży, dobudowano ją nieco późniejW. Szulist, Materiały do historii parafii diecezji pelplińskiej, część II., „Biuletyn Historyczny”, nr 31, s. 11.. Budynek kościoła zgodnie z wcześniejszymi kanonami architektury sakralnej jest orientowany.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dawne kościoły protestanckie w województwie pomorskim Kategoria:Kościoły w diecezji pelplińskiej Kategoria:Obiekty sakralne w gminie Łęczyce Kategoria:Kościoły w powiecie wejherowskim Kościół Kategoria:Architektura neogotycka w województwie pomorskim Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1845