right|thumb|Grób Janiny Rubach-Kuczewskiej na cmentarzu Powązkowskim Janina Rubach-Kuczewska (ur. 28 grudnia 1919 w KrasnojarskuElżbieta Ciborska – Leksykon polskiego dziennikarstwa (Elipsa, 2000; str. 473), zm. 4 grudnia 2017) – polska dziennikarka i eseistka.
Życiorys Urodziła się w Krasnojarsku na Syberii. Po powrocie do Polski rodzina osiadła w Lublinie. Ukończyła w tym mieście Gimnazjum im. Unii Lubelskiej (1937). Naukę kontynuowała na Wyższej Szkole Dziennikarskiej w Warszawie. Po wybuchu II wojny światowej zgłosiła się do szpitala wojskowego w Lublinie, jako sanitariuszka. Niemcy aresztowali ja na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, podczas łapanki na młodzież akademicką. W latach 1943–1944 działała w konspiracji, utrzymując nielegalną łączność z więźniami niemieckiego obozu koncentracyjnego na Majdanku. Współpracowała też z Radą Główną Opiekuńczą. Od września 1945 zatrudniona została w Państwowym Urzędzie RepatriacyjnymJanina Rubach-Kuczewska, nota biograficzna w: Wspomnienia więźniów Zamku Lubelskiego, Wydawnictwo MON, Warszawa, 1984, s. 486, . Od 1945 współpracowała z licznymi polskimi tygodnikami w tym między innymi z dziennikiem „Trybuna Ludu”. Od 1946 była członkiem PPR, a potem PZPR. W 1952 nakładem oficyny Książka i Wiedza ukazał się jej album Dzieci pragną pokoju, a w 1954 kolejny pt. Kobiety walczą o pokój. Była żoną dziennikarza Tadeusza Rubacha (zm. 1995). Należała do Stowarzyszenie Autorów ZAiKS.
Zmarła 4 grudnia 2017 i została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 234; rz.3, n.18).
Wybrane publikacje Podróże po Tokio (Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, 1984; ) Życie po hindusku ("Iskry", Warszawa, 1971) Życie po japońsku ("Iskry", Warszawa, 1983; )
Przypisy
Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy dziennikarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Krasnojarsku Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 2017