64. Konkurs Piosenki Eurowizji został zorganizowany w dniach 14, 16 i 18 maja 2019 w Centrum Konferencyjnym w Tel Awiwie. Gospodarzem konkursu był Izrael, który zwyciężył w finale konkursu organizowanego w 2018 roku. Organizatorami konkursu była Europejska Unia Nadawców (EBU) i izraelski nadawca publiczny Israeli Public Broadcasting Corporation (Kan).

Finał konkursu wygrał Duncan Laurence, reprezentant Holandii z piosenką „Arcade”, za którą otrzymał łącznie 498 punktów w głosowaniu jurorów i telewidzów.

Lokalizacja

Miejsce organizacji konkursu Izraelska telewizja otrzymała prawa do organizacji 64. Konkursu Piosenki Eurowizji dzięki wygranej Netty, reprezentantki Izraela w finale konkursu z 2018. 13 września EBU ogłosiła, że konkurs odbędzie się w Expo Tel-Awiw w Tel Awiwie, a koncerty rozegrane będą w dniach 14, 16 i 18 maja.

Minister finansów Mosze Kachlon zasugerował, że budżet na organizację konkursu może wynieść ok. 120 milionów szekli. mały|Centrum Konferencyjne Tel Awiwu – miejsce organizacji konkursu Podobnie jak w poprzednich latach, dla gości i akredytowanych dziennikarzy przygotowano kilka atrakcji, w tym m.in. wioskę eurowizyjną (ang. Eurovision Village; miejsce na spotkania artystów i członków delegacji z fanami imprezy oraz akredytowanymi dziennikarzami), zlokalizowaną w Parku Charlesa Clore’a i euroklub (ang. EuroClub; miejsce imprez dla akredytowanych dziennikarzy i fanów), zlokalizowany w hangarze 11 Portu w Tel Awiwie.

Defilada uczestników po pomarańczowym dywanie odbyła się na Placu Orkiestry, a ceremonia otwarcia konkursu odbyła się w Audytorium Manna. Obydwie imprezy odbyły się 12 maja 2019. Proces wyboru miejsca organizacji Neta Berzilaj w trakcie przemowy podczas odbierania statuetki dla zwycięzcy konkursu w 2018 zaprosiła na następny konkurs do Jerozolimy. W tym samym czasie premier Izraela Binjamin Netanjahu oświadczył na swoim koncie na Instagramie, że konkurs odbędzie się w Jerozolimie, ale nie zostało to jeszcze potwierdzone przez EBU. Potencjalnymi miejscami do organizacji konkursu są Pais Arena Jerusalem oraz stadion Teddy. Zaprzeczono również, że konkurs na pewno nie odbędzie się w budynku Międzynarodowego Centrum Kongresowego, w którym odbyły się konkursy w 1979 i 1999, co tłumaczono „niewystarczającą pojemnością hali”.

13 maja burmistrz Tel Awiwu Ron Chuldaj ogłosił, że miasto zostało wykluczone z negocjacji o organizację konkursu. Później pojawiły się głosy, że decyzja miała na celu odradzenie władzom miasta podjęcia rozmów, te zaś wyraziły zainteresowanie przygotowaniem konkursu. 16 maja chęć przygotowania konkursu wyraziły władze Petach Tikwy, które nie dysponują jednak odpowiednio przystosowaną halą. Wśród chętnych do organizacji znalazły się także władze Hajfy, a 10 czerwca w izraelskich mediach donoszono, że wśród kandydatów znalazły się także władze Ejlatu.

Po ogłoszeniu zwycięstwa Izraela spekulowano, że konkurs może zostać przeniesiony do innego kraju (m.in. do Austrii), co tłumaczono pojawiającymi się groźbami bojkotu konkursu przez niektóre państwa. 22 maja plotka została zdementowana przez EBU. Pod koniec maja Grupa Refencyjna EBU spotkała się z przedstawicielami izraelskiej telewizji Kan, by omówić z nimi szczegóły przygotowań do konkursu. 11 czerwca ogłoszono, że w przetargu o organizację konkursu weźmą udział władze czterech miast: Tel Awiwu, Hajfy, Jerozolimy i Ejlatu. 19 czerwca Grupa Referencyjna EBU ponownie spotkała się z władzami telewizji Kan, by przedyskutować szczegóły związane z organizacją konkursu. Potwierdzono wówczas, że decyzja o mieście-organizatorze, hali konkursowej i dacie rozegrania koncertów zostanie ogłoszona we wrześniu.

28 lipca 2018 Minister Izraela Micha’el Oren, ściśle związany z premierem Netanjahu, oświadczył, że Jerozolima nie ma środków na organizację konkursu, przypominając, że Tel Awiw był bardziej prawdopodobnym gospodarzem. Niedługo potem ujawniono, że telewizja Kan nie dostarczyła wymaganych 12 milionów euro na poczet EBU, co miała obowiązek uczynić do 29 lipca. Ostatecznie osiągnięto kompromis między stronami, a telewizja Kan, dzięki finansowemu wsparciu przez rząd, zapłaciła zaliczkę.

30 sierpnia Jon Ola Sand potwierdził w wywiadzie dla Kan, że Ejlat nie jest już w stanie kandydować, pozostawiając wybór pomiędzy Jerozolimą a Tel Awiwem. Stwierdził również, że nie było poważnej dyskusji między członkami EBU w sprawie bojkotu wydarzenia, a decyzja w sprawie miasta-gospodarza ma zostać podjęta na początku września. Ostatecznie ogłoszono, że konkurs odbędzie się w Tel Awiwie.

Organizacja Kierownikiem wykonawczym konkursu z ramienia telewizji Kan została Ziwit Dawidowicz, redaktorem naczelnym i dyrektorem prowadzącym – Juwal Kohen, dyrektorem konkursu – Mosze Kepten, a jego producentem – Christer Björkman. Za produkcję muzyczną odpowiedzialny został Tal Forer, a za świetlną – Dakar Azulaj i Ronen Najar.

Partnerem prezentacyjnym konkursu został serwis MyHeritage, będący platformą ułatwiającą odnajdowanie przodków i krewnych jej użytkowników.

Pierwsza transza biletów na koncerty trafiła do sprzedaży 28 lutego. Oficjalnym partnerem sprzedaży była izraelska firma Leaan.

Próby sceniczne uczestników rozpoczęły się w sobotę, 4 maja. W związku ze świętem narodowym Izraela, 8 maja nie odbyły się próby do konkursu.

Prowadzący i goście specjalni thumb|Asi Azar, Bar Refa’eli, Lusi Ajjub i Erez Tal – prowadzący konkurs Wśród wymienianych przez media potencjalnych gospodarzy eurowizyjnych koncertów pojawili się m.in. Sziri Majmon, Ge’ula Ewen Sa’ar czy Li’or Suchard. 7 grudnia gazeta „Jedi’ot Acharonot” podała, że koncerty konkursowe poprowadzą: Erez Tal i Bar Refa’eli, zaś rozmowy w tzw. „green roomie” przeprowadzą Lusi Ajjub i Asi Azar. EBU potwierdziła informacje 25 stycznia 2019.

W styczniu 2019 pojawiły się spekulacje, jakoby gościem muzycznym w finale konkursu była Madonna. W kwietniu, w trakcie konferencji prasowej telewizji Kan, potwierdzono informacje, a także ujawniono pozostałych gości specjalnych konkursu. Gośćmi muzycznymi pierwszego półfinału były Netta Barzilaj i Dana International, które zaśpiewały również pozakonkursowo w koncercie finałowym. W drugim półfinale gościnnie zaprezentował się zespół Szalwa. Gośćmi specjalnymi finału byli: Gali Atari, Conchita Wurst, Måns Zelmerlöw, Wierka Serdiuczka i Eleni Fureira, a także Nadav Guedj i Ilanit oraz Idan Raichel, który wystąpił na scenie wraz z 24-osobowym zespołem. W trakcie koncertu pojawiła się także aktorka Gal Gadot, która wystąpiła w minispocie reklamującym Tel Awiw-Jafę. W półfinale i finale gościnnie wystąpił także mentalista Li’or Suchard.

Projekt grafiki i sceny 30 października ogłoszono, że sloganem konkursu będzie hasło Dare to Dream.

8 stycznia 2019 zaprezentowano oficjalny logotyp konkursu wraz z dwiema alternatywnymi wersjami, wszystkie skonstruowane z trzech trójkątów połączonych w gwiazdę. Za projekt loga odpowiada Studio Adama Feinberga. Przedstawiciele telewizji Kan wyjaśnili znaczenie logotypu słowami: Trójkąt (...) ma uniwersalne zastosowanie w sztuce, muzyce i naturze, reprezentuje nierozerwalne więzi i kreatywność. W momencie, gdy trzy trójkąty łączą się ze sobą, tworzą jedność, która przypomina ciało niebieskie i jest odniesieniem do gwiazd, które pojawią się w Tel Awiwie.

Scenę konkursową zaprojektował Florian Wieder, którzy stworzył projekt areny na konkursy w 2011, 2012, 2015, 2017 i 2018.

Przed każdym występem konkursowym został pokazany krótki, ok. 40-sekundowy filmik (tzw. pocztówka), na którym prezentowano najciekawsze miejsca Izraela. Za realizację nagrań odpowiadała firma OG Group, która tworzyła również kilkuminutowy filmik z udziałem wszystkich uczestników. Producentami pocztówek byli Keren Hochma i Szemu’el Ben Szalom.

Losowanie półfinałów i kolejność występów mały|

Podobnie jak w poprzednich latach, wszystkie kraje uczestniczące, poza tzw. „Wielką Piątką” (czyli Francją, Hiszpanią, Niemcami, Wielką Brytanią i Włochami) oraz gospodarzem (Izraelem), zostały podzielone na tzw. koszyki, a ich ułożenie zależało od statystyk głosowania mieszkańców danych państw w poprzednich konkursach. Państwa miały zostać podzielone na dwa półfinały.

Losowanie odbyło się 28 stycznia 2019 na terenie ratusza przy ul. Bialika 27. Podczas wydarzenia odbyła się także m.in. ceremonia przekazania insygniów miasta. Poprowadzili ją Asi Azar i Lusi Ajjub.

Oprócz podziału państw na poszczególne półfinały, w wyniku losowania ustalono również, w której połowie każdego z półfinałów mieli wystąpić reprezentanci poszczególnych państw oraz w którym mieli głosować finaliści. EBU przyjęła wniosek szwajcarskiej telewizji SRF o umieszczenie kraju w drugim półfinale konkursu poza oficjalnym losowaniem.

Koszyk 1 Koszyk 2 Koszyk 3 Koszyk 4 Koszyk 5 Koszyk 6

Szczegółowa kolejność występów w półfinałach została ustalona przez produkcję i podana do wiadomości publicznej 2 kwietnia. 11 marca w trakcie spotkania szefów delegacji w Tel Awiwie odbyło się losowanie finałowego numeru startowego gospodarza konkursu.

Kontrowersje

Nawoływanie do bojkotu i antyizraelskie protesty Zwycięstwo Izraela w finale konkursu w 2018 oraz ogłoszenie chęci organizacji konkursu w 2019 w Jerozolimie wzbudziło wiele kontrowersji w światowych mediach. W geście solidarności z Palestyńczykami, będącymi w sporze politycznym z Izraelczykami, kilka krajów nawoływało do bojkotu konkursu, w tym m.in. społeczność we Francji, w Irlandii (w tym m.in. członkowie organizacji Sinn Féin, a także burmistrz Dublina Mícheál Mac Donncha oraz Charlie McGettigan, laureat konkursu w 1994), Szwecji Islandii czy Wielkiej Brytanii, gdzie stworzono petycję zachęcającą do bojkotu konkursu, którą podpisało ponad 140 artystów z Europy. W kolejnych tygodniach telewizje z powyższych krajów potwierdziły udział w konkursie.

Członkowie ruchu pokojowego „Bojkot, Wycofanie Inwestycji i Sankcje” zakłócili przebieg kilku koncertów mających wyłonić uczestników 64. Konkursu Piosenki Eurowizji organizowanego w Izraelu. 19 stycznia 2019 jeden z aktywistów wszedł na scenę podczas drugiego półfinału francuskich eliminacji Destination Eurovision, nawołując do bojkotu konkursu. Dzień później do podobnego incydentu doszło w trakcie eurowizyjnych selekcji w Hiszpanii, a aktywiści protestowali przed halą, w której odbywały się eliminacje. Zgodnie z doniesieniami prasowymi, EBU miała skontaktować się z nadawcami publicznymi wszystkich krajów uczestniczących w konkursie, ostrzegając ich przed ryzykiem powtórzenia się podobnych sytuacji.

Członkowie zespołu Hatari reprezentującego Islandię podczas oczekiwania na wyniki głosowania w finale pokazali szarfy w barwach Palestyny z napisem „Palestine”. Szarfy zostały przejęte przez ochronę. Zespół islandzki już przed konkursem był stanowczo krytykowany przez organizatorów za swoje wypowiedzi polityczne.

Zamieszanie wokół udziału Maruv 23 lutego w finale ukraińskich eliminacji do konkursu zwyciężyła Maruv z piosenką „Siren Song”. Po ogłoszeniu wyników prywatna stacja telewizyjna STB, organizująca selekcje we współpracy z nadawcą publicznym Perszyj kanał (UA:Perszyj), wydała oświadczenie, w którym podkreśliła, że reprezentant kraju zostanie zatwierdzony po podpisaniu kontraktu z UA:Perszyj. Dzień po koncercie nadawca poinformował, że Maruv nie będzie reprezentować kraju w związku z nieporozumieniem się z władzami telewizji. W oświadczeniu dla mediów piosenkarka wyjaśniła, nie zgodziła się na warunki kontraktu proponowanego przez telewizję, który miał m.in. uniemożliwić jej samodzielne podejmowanie działań promocyjnych oraz zakazać kontaktów z dziennikarzami bez konsultacji z nadawcą. 27 lutego Perszyj kanał poinformował o wycofaniu się z konkursu.

Plotki o rezygnacji Francji thumb|Bilal Hassani – reprezentant Francji w trakcie prób do występu w konkursie