Tutaj będziemy się zajmować falami grawitacyjnymi, tzn. co to są fale grawitacyjne, czy to jest fala poprzeczna czy podłużna, dlaczego prędkość grupowa jest równa prędkości fazowej, jak można wykryć fale grawitacyjną za pomocą rezonatora grawitacyjnego, jak je wytwarzać.

Propagacja fal grawitacyjnych Udowodnimy, że dla naszego pola grawitacyjnego niestacjonarnego w dużej odległości od źródła, pole grawitacyjne rozchodzi się na w sposób fali. Tensor Einsteina dla słabych pól grawitacyjnych daleko od źródła grawitacyjnego przedstawia się wedle schematu i daleko od źródła tensor gęstości energii znika T=0, bo w rozważanym punkcie gęstość jest już równa zero, a także ciśnienie jest zaniedbywalnie małe. Z równania grawitacji Einsteina, dla zerowego tensora gęstości energii-pędu powyższego równania, oczywiste jest, że tensor Einsteina G=0.

Z zerowania się tensora gęstości energii i równanie grawitacji Einsteina po pomnożeniu jego przez dwa i korzystając z definicji operatora d'Alemberta mamy z oczywistych powodów:

Końcowe równanie jest równaniem falowym, a poniżej podamy jego rozwiązanie w postaci poniżej, którego to zapis zależy od czterowektora kontrawariantnego położenia xi czterowektora kowariantnego liczby falowej k:

Końcowe równanie falowe po podstawieniu do niego rozwiązania falowego i zakładając przy tym, że stała tensorowa A występująca w naszym wspomnianym rozwiązaniu jest stałą dowolną:

Wielkość występująca w pod eksponensem zapisanej w punkcie można rozpisać w zależności od czasu i wektora wedle sposobów w zależności wprost proporcjonalnej od częstotliwości kołowej i zwykłej liczby falowej k.

Jeśli weżniemy, że zachodzi dla fotonu podróżującego wzdłuż wektora przestrzennego , którego elementy są to składowe czterowektora k bez jej współrzędnej czasowej:

Ależ wiadomo jednak, że l jest stałym tensorem (wektorem). Możemy podstawić do i się przekonamy, że względem rozwiązania wyrażenie jest wielkością stałą na podstawie końcowego wyrażenia , że długość czterowektora w czasoprzestrzeni jest wielkością stałą:

Znając definicję częstotliwości kołowej i liczby falowej poprzez długość fali grawitacyjnej, które można zapisać te wielkości fizyczne wedle:

Możemy wykorzystać z równości końcowej i wykorzystując dwie tożsamości oraz , wtedy to nasze wyrażenie rozpiszmy na część czasową i przestrzenną , wtedy możemy powiedzieć, że fala grawitacyjna rozchodzi się z prędkością fazową równą prędkości światła c:

Dla (współrzędna czasowa liczby falowej) i (długość liczby falowej w przestrzeni) przy k, na którą składa się na jej część czasową i przestrzenną, wtedy równanie piszemy:

Wykorzystując definicję prędkości fazowej i grupowej znanej z fizyki ogólnej i zależności końcowej :

Na podstawie obliczeń i udowodniliśmy, że prędkość grupowa i fazowa fal grawitacyjnych są sobie równe, ze względu na właściwości czterowektora falowego w czasoprzestrzeni.

Do naszego rozwiązania należy dodać cechowanie pola grawitacyjnego , czyli wielkości , czyli z tego cechowania wynika końcowa tożsamość:

Wedle powyższych rozważań udowodniliśmy, że fale grawitacyjne są falami poprzecznymi, bo iloczyn skalarny między czterowektorem liczby falowej i tensorem amplitudy fali grawitacyjnej jest równy zero.

Bezśladowe cechowanie poprzeczne Lorentza Mamy sobie nowy układ współrzędnych względem starego układu, w obu układach panuje cechowanie Lorentza , dla równości różniczkowej znajdźmy sobie taki tensor ξ przy tych cechowaniach w starym i w nowym układzie współrzędnych, który spełnia równanie różniczkowe tożsamościowo, zatem nasz wspomniany tensor musi zatem spełniać w takim przypadku równanie różniczkowe:

Rozwiązaniem równania jest rozwiązaniem w postaci funkcji zależnej od czterowektora falowego k wedle:

Mając rozwiązaniem równania falowego i rozwiązanie w postaci funkcji ξ równania , wtedy równość końcową możemy zapisać na podstawie:

Obierzmy sobie dodatkowe cechowania obowiązujące w nowym układzie współrzędnych wedle sposobów:

Przedstawmy teraz tożsamości wynikające z oraz z , wtedy na podstawie tego otrzymujemy dwa poniższe warunki:

Równość tensorową na podstawie pierwszego cechowania możemy napisać w postaci:

Mamy cztery wartości tensora B przy jakiś wartościach A, czyli mamy jedno tensorowe równanie więzów z czterema niewiadomymi. Weźmy sobie pod lupę cechowanie na podstawie obrania nowego układu spełniającego to cechowanie, wtedy na podstawie dostajemy znów inną tożsamość:

Jeśli pomnożyć końcowe równanie przez k, to lewa strona tejże wspomnianej równości wedle warunku na poprzeczność fal grawitacyjnych wynikające z warunku cechowania Lorentza co stąd wynika, że ta strona naszego równania jest zawsze równa zero, ale przy jakich B, zatem z mamy:

Na podstawie jest ona spełniona bez względu jakie wartości przyjmuje B, zatem dostajemy na podstawie wiadomości z algebry, że równość tensorowa ma w sobie trzy niezależne równania z czterema niewiadomymi B. Jeśli połączymy równanie z dostajemy cztery niezależne równania z czteroma niewiadomymi, którymi są elementy tensora B, których jest cztery, zatem na podstawie znanych A możemy wyznaczyć właśnie elementy tensora B jednoznacznie. Dochodzimy do wniosku, że cechowania i są spełnione w jakimś tam układach odniesienia, których jest nieskończenie wiele jak przy cechowaniu Lorentza . Jeśli założymy, że cząstka spoczywa, to wtedy mamy U=δ, wtedy na podstawie równania mamy 0=Aδ=A, zatem na podstawie symetryczności A pierwsza kolumna i wiersz są zerowymi wielkościami. Jeśli przyjąć, że cząstka porusza się w kierunku osi zetowej, czyli jego czterowektor liczby falowej jest:

wtedy warunek implikuje 0=Ak=kA, zatem na podstawie tego rozważania i symetryczności A dostajemy, że trzecia kolumna i wiersz są wielkościami zerowymi. Jeśli weźmiemy dodatkowo warunek , z poprzednimi rozważaniami: 0=A=A+A⇒A=-A, zatem naszą macierz A możemy zapisać:

Wpływ fal grawitacyjnych na swobodną cząstkę Cząstka spoczywająca nie ma elementów przestrzennych czterowektora prędkości, wtedy wzór na linię geodezyjną , gdy parametr jest interwałem czasoprzestrzennym, możemy zapisać:

Do wzoru bardzo nam są potrzebne elementy tensora Christoffela na podstawie i na podstawie elementów amplitudy tensorowej A, które to Γ następnie wyznaczymy, zatem do dzieła:

Zatem na podstawie równania na fale grawitacyjne przy obranym cechowaniu i oraz macierzy tensora amplitud , a także względem równania fali , przy obranym cechowaniu zachodziłoby oraz że te amplitudy nie mają wierszy oraz kolumn o numerze zerowym oraz jego elementy nie zależą od czasu, zatem elementy tensora Christoffela są wielkościami zerowymi, czyli znikają, zatem na podstawie cząstka spoczywająca współrzędnościowo pozostanie nadal cząstką spoczywającą, ponieważ cząstka która ma czteroprędkość a właściwie jej część przestrzenną, która równa jest nadal zero, dalej będzie miała ten sam czteroprędkość, którego zmiana jest równa zero wedle naszej metryki przy przyjętych cechowaniu. Zatem dochodzimy do wniosku, że fala grawitacyjna wcale nie wpływa na ruch punktowej masy wedle współrzędnych czteropołożenia położenia, ale to nic nie znaczy. Fala grawitacyjna może zmieniać odległość właściwą między dwoma punktami w sposób wedle :

Również jak się przekonamy, że za pomocą zmiany długości właściwej Δl można wykryć budując pewne układu fizyczne, mimo że fala grawitacyjna nie działa na punktowe masy.

Równanie dewiacji a odległość wektorowa pomiędzy obydwa spoczywającymi współrzędnościowo cząstkami Równanie dewiacji z którego będziemy korzystać jest to , i w nim zakładamy, że cząstka spoczywa współrzędnościowo, bo prędkości współrzędnościowe przestrzenne jako są równe zero, i będziemy badali odległość przestrzenną iksową odległości pomiędzy dwoma cząstkami, wtedy czterowektor prędkości i odległość początkowa pomiędzy dwoma cząstkami przestawiamy jako U=(1,0,0,0),ξ=(0,ε,0,0). W takim wypadku równanie dewiacyjne możemy napisać poniżej wykorzystując przy tym twierdzenie :

Dla słabego pola grawitacyjnego mamy , wtedy czterowskaźnikowy tensor krzywizny R możemy napisać z definicji tensora fali grawitacyjnego i definicji tensora amplitudy :

Wszystkie pozostałe elementy tensora krzywizny inne niż policzone powyżej są równe zero, i ich nie podaliśmy, bo dowód zerowania się ich jest trywialny. Równania dewiacyjne w kierunku osi iksowej piszemy jako:

Jeśli tensor ξ jest zdefiniowany w kierunku osi igrekowej, wtedy otrzymujemy dwa równania dewiacyjne:

Ścisła fala grawitacyjna wynikająca z praw grawitacji Einsteina Wszystkie fale grawitacyjne, których chcemy zaobserwować na Ziemi są to fale, które są opisywane przy pomocy teorii zlinearyzowanej, ale chcemy opisać fale grawitacyjne przy pomocy teorii dokładnej, czyli opisywanej przy pomocy dokładnego równania grawitacji Einsteina. Obierzmy teraz dwie zmienne nowe zdefiniowane przy pomocy zmiennych t i z, których definicje są:

Mamy sobie zdefiniowany interwał czasoprzestrzenny w przestrzeni Minkowskiego i wykorzystując równania na zmienne u i , z których wyznaczmy wzory na zmienne "u" i "ct", co w ten sposób możemy napisać ten nasz interwał czasoprzestrzenny w tychże zmiennych:

Zobaczymy, że fale grawitacyjne wpływają na odległości prostopadłe w stosunku do biegu fali grawitacyjnej przy jej opisie, która wynika z jej teorii dokładnej, czyli z równań grawitacji Einsteina. W tym celu napiszmy interwał czasoprzestrzenny, w których wprowadzimy funkcje f(u) i g(u), które są zależne od zmiennej "u":

Napiszemy teraz wszystkie niezerowe elementy tensora Christoffela i niezerowe elementy tensory czterowskaźnikowego tensora krzywizny:

Z powyższych wnioskach możemy napisać tensory Einsteina i dowiemy się, że tensor Einsteina G posiada również elementy niediagonalne oprócz jej elementów diagonalnych:

Będziemy badać fale rozprzestrzeniające tam gdzie nie ma masy, wtedy z równania grawitacji Einsteina , gdy tensor napięć-energii jest równy zero, mamy:

Jako funkcję f(u) możemy przyjąć jako dowolną funkcję i rozwiązać równanie dla g(u). Możemy funkcję f(u) w taki sposób napisać jako funkcję opisującą pewnego rodzaju falę podobną do i zapytać siebie jaka jest funkcja przy tak postawionych warunkach, czyli g(u). Dla przypadku prawie liniowego funkcja f(u) jest bliska jedności:

wtedy funkcja g(u) jest prawie liniowa i w zależności od funkcji prawie liniowej f(u) możemy napisać jej rozwiązanie:

Detekcja fal grawitacyjnych

Załóżmy, że mamy układ o współczynnik tłumienia ν i sprężyny o stałej sprężystości k, który jest oscylatorem harmonicznym tłumionym. Dla pierwszej i drugiej kulki rozważanego układu, równanie ruchu ma się:

Możemy odejmować dwa równania od siebie w naszym układzie równań otrzymując wynikowe równanie, które należy rozwiązać:

Wprowadźmy nowe oznaczenia (parametry), które wykorzystamy do równania różniczkowego , tzn. parametr ξ (która jest zależna od położenia obu kulek i długości własnej użytej sprężynki), częstotliwości własnej układu ω (zależna od stałej sprężystości sprężynki i masy tej sprężynki), a także od stałej γ (która jest zależna od stałej tłumienia γ i masy sprężynki), zatem te podstawienia:

Na podstawie oznaczeń ξ , ω i γ , wtedy równanie przechodzi przy tych nowych oznaczeniach w równoważną postać:

W równaniach ruchu dla dwóch kulek zastosowaliśmy równania ruchu Newtona, bo mamy do czynienia z prędkościami bardzo małymi (o wiele mniejszymi od prędkości światła).

Ponieważ mamy do czynienia z ogólną teorią względności, czyli mamy do czynienia z teorią grawitacją Einsteina, to powyższe wywody nie są w ogólności spełnione i chwilową długość sprężyny jest inna niż zakładana, bo sprężyna jest w układzie dwóch kulek, których fala grawitacyjna zakłóca prawdziwą długość sprężyny, długość sprężyny według rozważanej metryki jest inna niż metryce Minkowskiego (czasoprzestrzeń płaska), jeśli sprężyna jest położona wzdłuż osi iksowej w przestrzeni, ma długość na podstawie wyrażonej według: