Kwantowo mechaniczne równanie Diraca zostało otrzymane z pominięciem zasady konstrukcji równania własnego. Nade wszystko, to równanie otrzymaliśmy konstruując gęstość Lagrangianu, aby otrzymać później równanie Klieina-Gordona lub Diraca.
Pierwszym krokiem do mechaniki kwantowej było zastąpienie funkcji pędu i położenia przez ich operatory co to nazywamy pierwszą kwantyzacją. Metodą podaną przez Schwingera jest zastąpienie funkcji pola Φ i ich pochodne czasowe (w teorii Kliena-Gordona) lub ich sprzężenia (w teorii Diraca) przez ich odpowiednie operatory, tzn. , , których nazwijmy operatorami "położenia" i "pędu" (lub prędkości), tą procedurę nazywamy drugą kwantyzacją.
Przejście między klasycznym i kwantowym Hamiltonianem, a zasada wariacyjna Schwingera Ideom mechaniki kwantowej jest prowadzenie pewnych operatorów w zamian za wielkości skalarne lub wektorowe w mechanice kwantowej, co wykorzystamy w metodzie kwantyzacji Schwingera. W mechanice teoretycznej wprowadzono tożsamość na nawiasach Poissona , dzięki której możemy udowodnić tożsamość, którą przestawimy wzorem , które jeszcze raz tutaj powtórzymy:
W mechanice kwantowej jest podobny wzór , które jest to równania Ehrenfesta, które dla funkcji operatora piszemy jako pochodna zupełna tejże funkcji względem czasu:
gdzie: jest to hamiltonian (operator energii całkowitej układu lub cząstki) według mechaniki kwantowej. Równania kwantowe propagacji operatora można otrzymać z równań klasycznych propagacji funkcji F poprzez podstawienie według zasady:
Jeśli mamy lagrangian, to utwórzmy o nie oznaczoną całkę działania według schematu:
Naapiszmy wariancję S podanej według definicji rozpisując ją według przepisu:
Drugi wyraz ostatniej całki znika, bo zakładamy, że prawa fizyki są takie, że jest spełniona zasada najmniejszego działania Eulera-Lagrange'a, ten wyraz przedstawiamy:
We wzorze drugi wyraz znika, bo zachodzi , a jego pierwszy wyraz nie znika, bo w mechanice kwantowej są to punkty ruchome, ponieważ w punktach końcowych i początkowych wariacja nie zeruje się nigdy, natomiast w mechanice klasycznej (po pominięciu efektów kwantowych) rozważana wariacja znika, tą naszą zasadę wariacji nazywamy kwantową zasadą wariacyjną Schwingera, to wyrażenie na wariację funkcjonału S przyjmuje dla naszego przypadku postać:
Ale funkcje patrząc na równania , a także na , są w postaci:
Policzmy dla dowolnej funkcji F(q) nawias Poissona:
Odpowiednikiem nawiasu Poissona według w mechanice kwantowej jest operator napisany jako , bo , zatem możemy napisać na postawie , ale kwantowo.
Jeśli , to według , korzystając przy okazji jednocześnie z komutacji operatorów współrzędnych położenia i pędu , możemy przejść do obliczeń na liczbach ogólnych:
A więc otrzymaliśmy tożsamość, tzn. doszliśmy do tego, że skrajnie lewa i skrajnie prawa strona wyprowadzenia są sobie równe, a więc zasada jest poprawnie skonstruowane.
Dla układu cząstek zachodzi operator w mechanice kwantowej (operatorowo):
A więc, jeśli , to wariacja funkcji F napisaną wzorem jest napisana według praw mechaniki kwantowej dotyczące komutacji pewnych operatorów według obliczeń:
Napiszemy sobie funkcję G, która jest zdefiniowana w reprezentacji pędowej w analogii do G, którego to definiujemy w reprezentacji położeniowej podanych w punkcie :
A także podamy wzór na wariację operatora , którego definicja jest podana przy pomocy komutatora:
Udowodniając wzór przy pomocy nawiasów Poissona według mechaniki klasycznej można wykazać:
Zamienimy nawias Poissona na komutator w , według zasady . W ten sposób udowodniliśmy na podstawie , że wyrażenie jest zupełną prawdą. A teraz zdefiniujmy nowy operator , który można otrzymać z poprzednich operatorów , definiując go wedle:
Jeśli mamy funkcję F(pq), to jej wariację możemy zdefiniować wedle zasady:
Według mechaniki klasycznej na nawiasach Poissona, jeśli zdefiniujemy G , czyli jako sumę wyrażeń i , to można przejść do właściwego sedna dowodu na nawiasach Poissona:
Ze wzoru można przejść od wzoru poprzez zastąpienie wyrażenia, który jest nawiasem Poissona jej odpowiednikiem kwantowym wedle zasady . Jeśli w mechanice kwantowej zachodzi relacja , to możemy napisać:
Na podstawie dowodu udowodniliśmy, że zachodzi tożsamość, według zasady otrzymaliśmy czego się spodziewaliśmy.
Zasada wariacyjna, a pole Kleina-Gordona Znając gęstość Lagrangianu policzymy czemu jest równy operator Schwingera w "pędowej" i "położeniowej" reprezentacji i policzymy komutatory będących kombinacją tychże wielkości według naszej zasady wariacyjnej. Gęstość Lagrangianu z definicji gęstości lagrangianu dla teorii Kleina-Gordona, która jest napisana w punkcie , co jego definicję tutaj przepiszemy:
Napiszmy funkcjonał S, który jest całką z gęstości Lagrangianu względem współrzędnych czasoprzestrzennych:
Policzmy wariacje funkcjonału δS według wzoru podanego w punkcie wykorzystując przy tym definicję o pochodnej iloczynu:
Wykonajmy częściowe całkowanie drugiego wyrażenia, który jest przestawiony we wzorze wyrażenia w poprzez części względem współrzędnych przestrzennych:
W powyższych obliczeniach wykorzystano, że wariacja δΦ w punktach końcowych znika względem współrzędnych przestrzennych. Wykonajmy całkowanie przez części pierwszego wyrażenia w względem czasu:
Mając dwa ostatnie obliczenia podstawmy je do wzoru , to otrzymujemy całkę działania z pewnej funkcji:
Pierwszy składnik sumy w jest to równanie relatywistyczne mechaniki kwantowej i dlatego według powyższej tożsamości po skorzystaniu z tychże omówień możemy powiedzieć:
gdzie funkcja pola "pędu" określamy jako pochodna cząstkowa funkcji "położenia" względem czasu:
W reprezentacji pędowej, podobnie jak w , definiujemy jako całkę z iloczynu funkcji położenia i wariacji funkcji "pędu" z dokładnością do stałej, którą jest odwrotność prędkości światła:
Zastępując funkcję Φ przez operator położenia , a Π przez operator pędu , otrzymujemy wzory na operatory i , których definicja jest przestawiona w postaci całkowania względem współrzędnych przestrzennych:
Mając operator Schwingera możemy napisać, że wariacja operatora jest równa wyrażeniu zbudowanej przy pomocy komutatora w sposób:
Policzmy wariancję kładąc , wiedząc że rolę współrzędnych spełnia operator , a pędu operator "pędu" , korzystając z faktu , a także , jeszcze będziemy wykorzystywać fakt, że operatory i są nawzajem przemienne.
Równość jest spełniona gdy nasza funkcja podcałkowa jest wprost proporcjonalna do delty Diraca pomnożonej przez iloczyn prędkości światła, stałej Plancka i jednostki urojonej.
Możemy wykorzystać i udowodnić stwierdzenie , który jest pewnym komutatorem, by dojść potem do tożsamości:
Zdefiniujemy nowy operator , który możemy przestawić jako sumę operatorów w reprezentacji położeniowej i pędowej , jako:
Ogólnie mamy według zasady możemy napisać wariację operatora , którego definicja jest:
Podstawiając za i za we , a także przyporządkujemy za funkcję operator położenia, czyli napiszemy jego definicję , na podstawie możemy dojść do wniosku:
By tożsamość była spełniona, to powinny być spełnione tożsamości na operatorach "położenia", a podobnie zachodzi na operatorach "pędu":
Zasada wariacyjna, a pole Diraca Całkę działania w teorii wariacyjnej możemy zapisać dla mechaniki kwantowej Diraca, jeśli skorzystamy przy tym z definicji gęstości Lagrangianu, którego definicji jest podana w punkcie dla mechaniki kwantowej Diraca, naszą wspomnianą całkę działania przy pomocy tej ostatniej wielkości możemy przepisać w postaci:
Następnie policzmy wariację działania S względem funkcji własnej równania własnego Diraca zależnego od czasu, czyli funkcji ψ, korzystając z definicji funkcjonału :
Pierwszy składnik w możemy rozpisać przy wykorzystaniu definicji operatora .
Dokonajmy całkowania pierwszej całki występujące w obliczeniach poprzez całkowanie przez części:
Dokonajmy całkowania drugiej całki występujące w obliczeniach przez części, zatem:
W obliczeniach na liczbach ogólnych wykorzystano, że znika w punkcie początkowym i końcowym dla krzywych mającej punkty końcowe stałe w przestrzeni, tylko krzywa pomiędzy tymi punktami może inaczej przebiegać. Wyrażenie , przy pomocy obliczeń i , piszemy:
Następnie wstawiamy wyrażenie do wariancji funkcjonału , mamy:
Drugi wyraz w jest równy zero według równania Diraca w mechanice kwantowej relatywistycznej , to powiemy, że zachodzą związki na funkcje skalarne na funkcję "pędu" i "położenia":
Operatorowo zastępując wielkości klasyczne jej wielkościami operatorowymi, tzn. zastępujemy ψ operatorem "pędu" a ψ operatorem "pędu" , wtedy możemy napisać operatory Schwingera, tzn. i , które są całkami zbudowanej na operatorach "pedu" i "położenia" względem współrzędnych położenia w czteroprzestrzeni:
Napiszmy operator Schwingera w następującej postaci przy definicjach odpowiedników operatorowych do i , zatem:
Napiszmy zasadę wariacyjną w mechanice kwantowej Diraca przy pomocy operatora i definicji operatora podaną w punkcie :
Korzystając ze wzoru , który jest słuszny również tutaj przy definicji , i biorąc funkcje korzystając z założenia, że operatory oraz antykomutują ze sobą, wtedy można napisać z definicji funkcji operatorowej wniosek:
We obliczeniach zauważamy, że zachodzą wnioski antykomutacyjne na operatorach "pędu" i "położenia", to przepisy tychże antykomutatorów są:
Wtedy wyrażenie przy pomocy możemy napisać w celu dowodu tego ostatniego, że tak jest:
Dalej, gdy obierzemy inny operator , możemy dojść do następnych równań przy założeniu, że poniższe wyrażenie jest tożsamością:
W obliczeniach nalezy wykorzystać warunek i na jej podstawie wynika też tożsamość:
Własności operatorów kreacji i anihilacji, a pole Kleina-Gordona Napiszmy rozwiązanie równania pola Kleina-Gordona i jego sprzężenie zespolone, przepisy ich są:
Wstawiamy równanie do równania pola Kleina-Gordona dla przestrzeni trójwymiarowej, otrzymujemy:
Założymy, że cząstka znajduje się w sześcianie o długości jakiegoś jednego bogu równym L. Warunkami brzegowymi dla naszego przypadku są to przepisy zapisane jako:
Wszystkie te trzy warunki tzn. , oraz sprowadzają się do jednego równania dla współrzędnej j-tej wektora położenia dla j=1,2,3:
Wektor falowy, na podstawie obliczeń , możemy przestawić w postaci ogólnego wzoru przy pomocy trójki liczb całkowitych podanej też w tej linijce:
Rozwiązaniem równania Kleina-Gordona , możemy napisać w bazie na funkcjach , , przyjmuje postać:
Korzystając ze wzoru na "kwantowy pęd" , co możemy napisać wzór na "pęd" w zależności od położenia przestrzennego i czasu różniczkując względem czasu, stąd:
W i uważaliśmy za pewne funkcje i jako pewne funkcje skalarne zależne od współrzędnych w czteroprzestrzeni, a teraz niech te funkcje uważajmy jako operatory, tzn.: jako oraz , którego definicję podamy najpierw dla operatora zapisanej według tożsamości zastępując przy okazji b i b przez operatory kreacji i anihilacji, i w ten sposób dostajemy wniosek:
A później dla operatora zapisanej według tożsamości zastępując w nim przy okazji b i b przez operatory kreacji i anihilacji by otrzymać:
Operator mnożymy przez , a przez jednostkę urojoną , następnie dodajemy i odejmujemy je od siebie, w ten sposób otrzymujemy następujący układ równań:
Pomnóżmy pierwszą równość układu równań przez: , a drugą przez: , dalej scałkujemy te dwa równania otrzymując:
Przy obliczeniach w celu wyprowadzenie wyrażeń na operatory kreacji i anihilacji skorzystaliśmy z własności:
Z układu równań można otrzymać układ równań na operatory kreacji i anihilacji w zależności od operatorów "położenia" i "pędu" w postaci układu dwóch równań:
Policzmy teraz komutator korzystając z układu równań :
Wyznaczmy czemu jest równy komutator występujących we wyrażeniu , który przepiszemy i rozwiniemy poniżej:
Wyrażenie , które chcemy policzyć, przy pomocy obliczeń pomocniczych zapisanych w punkcie , do którego wykorzystamy tożsamości komutacyjne , i , by potem policzyć komutator na operatorach anihilacji i kreacji: