Przestrzeń jest opisana n współrzędnymi, która wraz ze współrzędną czasową tworzą n+1 współrzędnych, co w rezultacie otrzymujemy n+1 wymiarowy wektor.
Czterowektor wielkości tensorowych Jest to tensor jednowskaźnikowy, w którym mamy współrzędną czasową i trzy współrzędne przestrzenne, np. dla tensora kontrawariantnego i kowariantnego , mamy czterowektor kontrawariantny i kowariantny na podstawie definicji tensora metrycznego podwójnie kowariantnego dla czasoprzestrzeni prostokątnej :
Tensor położenia w czasoprzestrzeni Tensor położenia nazywamy zestaw współrzędnych tensora kontrawariantnego, w których pierwszą składową jest współrzędna czasowa, która jest iloczynem wartości prędkości światła i zwykłego czasu rzeczywistego. Dalsze trzy współrzędne N+1 wymiarowego tego wektora są to współrzędne przestrzenne, charakteryzujące położenie w przestrzeni.
Tensor położenia w czasoprzestrzeni nazywamy tensor kontrawariantny:
gdzie pierwsza współrzędna jest to współrzędna czasowa, a jest to położenie w przestrzeni zwykłej.
Tensor prędkości w czasoprzestrzeni Tensor prędkości w czasoprzestrzeni nazywamy pochodną zupełna tensora położenia x względem interwału czasoprzestrzennego:
gdzie ds jest to różniczka interwału czasoprzestrzennego, którego kwadrat jest napisany w punkcie (przestrzeń nieprostokątna) i (przestrzeń prostokątna) dla szczególnej teorii względności i dla mechaniki Newtona.
Szczególna teoria względności Wyznaczmy część czasową i przestrzenna n+1 wymiarowego tensora prędkości wykorzystując przy tym definicję różniczki interwału czasoprzestrzennego, który dla skończonego czasu jest zapisana wzorem :
Zbierając wnioski (część czasowa n+1 wymiarowego tensora prędkości) i (część przestrzenna tej samej wielkości), wtedy tensor prędkości możemy napisać:
Mechanika Newtona Tensor prędkości w czasoprzestrzeni nazywamy pochodną zupełna tensora położenia x względem interwału czasoprzestrzennego, jest w takiej samej postaci jak w punkcie . Wyznaczmy część czasową i przestrzenna n+1 wymiarowego tensora prędkości wykorzystując przy tym definicję różniczki interwału czasoprzestrzennego, który dla absolutnego czasu jest zapisana wzorem :
Zbierając wnioski (część czasowa n+1 wymiarowego tensora prędkości) i (część przestrzenna tej samej wielkości), wtedy tensor prędkości możemy napisać:
Patrząc na wielkości i są tensorami, ten pierwszy nazwijmy tensorem prędkości, a ten drugi wielkością wskaźnikową prędkości.
Interwał czasoprzestrzenny Będziamy tutaj badali własności interwału czasoprzestrzennego.
Szczególna teoria względności Interwał czasoprzestrzenny definiujemy przy pomocy definicji tensora metrycznego Minkowskiego i przy definicji n+1 wymiarowego wektora położenia , zatem wzór jest wyrażony:
Jeśli wykorzystamy definicję n+1 wymiarowego tensora prędkości zapisanej w punkcie , to końcową tożsamość wynikową przepisujemy:
Co i z własności tensorów metrycznych, a w szczególnym przypadku tensora metrycznego Minkowskiego η, w którym to powyższe równanie jest z kolei równoważne równaniu:
Mechanika Newtona Interwał czasoprzestrzenny wynikający z definicji interwału czasoprzestrzennego w szczególnej teorii względności przy , które spełnia mechanika Newtona, jest znając definicję tensora prędkości przepiszmy:
Na podstawie obliczeń w mechanice Newtona część czasowa tensora prędkości jest równe jeden, a wielkość wskaźnikowa czasowa też jest równa prędkości światła , co jest zgodne tez dla tej samej teorii ze wzorem .
Tensor pędu w czasoprzestrzeni Tensorem pędu nazywamy wielkość zdefiniowana przy pomocy tensora prędkości , masy spoczynkowej badanego ciała m i prędkości światła w próżni:
Szczególna teoria względności Jeśli wykorzystamy formę przedstawiania n+1 wymiarowego tensora prędkości zapisanej w punkcie , wtedy jej cześć czasowa przy wykorzystaniu definicji energii relatywistycznej E=mc jest zdefiniowana poniżej i jest ona równa energii relatywistycznej danego ciała E podzielonej przez prędkość fal elektromagnetycznych w próżni c.
I dalej wyznaczmy dla naszego tensora pędu części przestrzenne, tzn. dla i=x,y,z, ..., zatem wtedy dochodzimy do wniosku na podstawie obliczeń poniżej, że cześć przestrzenna tensora pędu jest to po prostu zwykły pęd relatywistyczny, czyli wielkość, która jest iloczynem masy relatywistycznej ciała i jego prędkości przestrzennej v:
Pierwsza składowa n+1 wymiarowego wektora pędu jest energią ciała z dokładnością do odwrotności prędkości światła, czyli , i dalsze składowe są współrzędnymi zwykłego pędu relatywistycznego , zatem w takim przypadku tensor pędu w czasoprzestrzeni Minkowskiego definiujemy:
Mechanika Newtona Jeśli wykorzystamy formę przedstawiania n+1 wymiarowego tensora prędkości zapisanej w punkcie , wtedy jej cześć czasowa przy wykorzystaniu definicji energii relatywistycznej E=mc jest zdefiniowana poniżej i jest ona równa energii spoczynkowej danego ciała E podzielonej przez prędkość fal elektromagnetycznych w próżni c.
I dalej wyznaczmy dla naszego tensora pędu części przestrzenne, tzn. dla i=x,y,z, ..., zatem wtedy dochodzimy do wniosku na podstawie obliczeń poniżej, że cześć przestrzenna tensora pędu jest to po prostu zwykły pęd relatywistyczny, czyli wielkość, która jest iloczynem masy relatywistycznej ciała i jego prędkości przestrzennej v:
Pierwsza składowa n+1 wymiarowego wektora pędu jest energią spoczynkową ciała z dokładnością do odwrotności prędkości światła, czyli , i dalsze składowe są współrzędnymi zwykłego pędu relatywistycznego , zatem w takim przypadku tensor pędu w czasoprzestrzeni Minkowskiego definiujemy:
Transformacja tensora pędu z jednego układu odniesienia do drugiego Będziemy się tutaj zajmowali transformacją tensora pędu, wektora pędu i energii relatywistycznej w szczególnej teorii względności i mechanice Newtona.
Szczególna teoria względności Napiszmy wzór na transformację z jednego układu współrzędnych do drugiego tensora pędu , zatem transformacja z jednego układu odniesienia do drugiego wykorzystując macierz transformacji przyjmuje postać:
Stąd wzór na transformację energii i pędu przybiera wynikającą z postać:
Mamy już transformację wektora pędu według , przestawmy wzory na składowe prostopadłe i równoległe wektora pędu do prędkości liniowej nowego układu odniesienia wiedząc, że :
Napiszmy wzór na kwadrat pędu prostopadłego względem linii poruszania się nowego układu współrzędnych wykorzystując wzór na transformację macierzy iloczynu skalarnego :
Czyli pęd prostopadły do prędkości liniowej nowego układu odniesienia nie zmienia swojej wartości.
Mechanika Newtona Napiszmy wzór na transformację z jednego układu współrzędnych do drugiego tensora pędu , zatem transformacja z jednego układu odniesienia do drugiego wykorzystując macierz transformacji przyjmuje postać:
Wzór na transformację energii spoczynkowej (masy spoczybkowej) i wektora pędu przybiera wynikającą z postać:
Na podstawie masa spoczynkowa, a właściwiej masa, nie transformuje się przy przejściu z jednego układu do drugiego, a wektor pędu już tak. Mamy już transformację wektora pędu według , przestawmy wzory na składowe prostopadłe i równoległe wektora pędu do prędkości liniowej nowego układu odniesienia wiedząc, że :
Napiszmy wzór na kwadrat pędu prostopadłego względem linii poruszania się nowego układu współrzędnych wykorzystując wzór na transformację macierzy iloczynu skalarnego :
Czyli pęd prostopadły do prędkości liniowej nowego układu odniesienia nie zmienia swojej wartości.
Tensor siły w czasoprzestrzeni N+1 wymiarowym wektorem siły nazywamy wielkość zdefiniowaną jako pochodną n+1 wymiarowego wektora pędu względem linii światła, której różniczka jest zdefiniowana w punkcie (lub ):
Szczególna teoria względności Wyznaczmy elementy czasoprzestrzenne tensora siły i jak przekonamy się później, że jest to wielkość proporcjonalna do relatywistycznej siły znanej z drugiej zasady dynamiki Einsteina :
Wedle wzoru siła relatywistyczna jest proporcjonalna do części przestrzennej n+1 wymiarowego wektora siły:
Jeśli wykorzystamy wzór wynikający z definicji interwału czasoprzestrzennego i tensora siły, czyli wzoru i pomnożeniu tak otrzymanego wyrażenia przez (mc) i po wykorzystaniu definicji n+1 wymiarowego wektora pędu , to:
Zróżniczkujmy obie strony równania względem linii światła:
Korzystać będziemy, że tensor Minkowskiego jest tensorem symetrycznym, który wynika z jego własności, a zatem równość po zamianie miejscami wskaźników niemych według schematu μ→ν i ν→μ, wtedy po tak dokonanej zamianie i po podzieleniu tak otrzymanego równania przez dwa, wtedy dostajemy tożsamość fizyczną:
Jeśli wykorzystamy definicję tensor siły we wzorze , to:
W równaniu wydzielamy części przestrzenne (ν=1,2,3) od jej elementów czasowego (ν=0) oraz prowadząc kolejne przekształcenia wyznaczając część czasową tensora siły , właśnie ten element można zapisać:
Na samym końcu możemy wykorzystać wnioski (część przestrzenna tensora siły) i (część czasowa tensora siły), wtedy ten nasz tensor siły piszemy:
Jeśli mamy układ K', który porusza się z prędkością względem układu K, i dalej ponieważ tensor jest tensorem, to wtedy prawa fizyki są takie same we wszystkich układach odniesienia inercjalnych zgodnie z postulatem pierwszym szczególnej teorii względności. Wielkość wskaźnikowa siły w nie jest tensorem, a jest tensorem. Jest w szczególnej teorii względności jest jak w , a w mechanice Newtona według na podstawie definicjni tensora prędkości mamy:
Mechanika Newtona W mechanice Newtona według na podstawie definicjni tensora prędkości , mamy:
Wielkości w , tzn.: i są tensorami, ten pierwszy nazwijmy tensorem siły, a ten drugi wielkością wskaźnikową siły. Widzmy, że współrzędne czasowe są zerowe, a współrzędne przestrzenne są za to niezerowe. Na podstawie przestrzeni Galileusza, mamy wzór na wektor tensora siły w zalezności od wektora wielkości wskaźnikowej siły:
Jeszcze raz o twierdzeniu o środku mas Mając tensory położenia i masy relatywistyczne możemy napisać wzór na położenie tensorowe środka mas:
Gdzie to tensor położenia ciała o numerze , a to położenie środka mas. N-tą pochodną względem dowolnej zmiennej możemy napisać w postaci podobnej do ,tzn:
Wzór podobnie się udowadnia jak wzór . A więc twierdzenie zostało udowodnione. Wzory i są równoważne ze wzorami i dla i . Gdy we wzorze mamy , gdzie w nim to masa spoczynkowa elementu masowego o numerze , a także , to wtedy dostajemy:
Widzimy, że według wzoru masa środka mas jest równa sumie mas poszczególnych elementów masowych, stąd wzór dla jest tożsamością. Stąd wzór jest słuszny dla każdego dla . A masa spoczynkowa środka mas jest równa sumie mas relatywistycznych elementów masowych podzielonego przez , które jest zdefiniowane wzorem (tutaj wybieramy znak plus jak wcześniej w module pierwszym powiedzieliśmy) dla wartości prędkości środka mas . Przepiszmy wzór dla i , i , co po przekształceniu go wykorzystując i oraz dzieląc obustronnie ten wzór przez , wtedy:
Stąd na podstawie mamy twierdzenie dla tensora prędkości środka mas dla jej elementów przestrzennych. A ponieważ zachodzi i według , to możemy napisać w prawej i lewej stronie wykorzystując mnożenie przez jeden, tzn. tożsamości i , a także wykorzystując definicję tensora prędkości dla jej elementów czasowych:
Łącząc wzory i ze sobą w jeden wzór dostajemy:
Jest to wzór na tensor prędkości dla środka mas z którym on się porusza, w którym masa spoczynkowa środka mas jest zdefiniowana według .
Tensor siły dla środka mas Metryka dla środka mas tak samo się definiuje i ma takie same właściwości jak metryka dla poszczególnych punktów masowych. Wykorzystując twierdzenie o środku mas układu cząstek, to wzory i są również spełnione dla środka mas, bo te wzory są również formułowane dla definicji siły ogólnie dla środka mas układów cząstek, a udowodniliśmy wychodząc z . Stąd wzór na tensor siły dla poruszającego środka masy i wzory na tensory sił dla elementów masowych są formalnie jednakowe.