Przestrzeń jest opisana n współrzędnymi, która wraz ze współrzędną czasową tworzą n+1 współrzędnych, co w rezultacie otrzymujemy n+1 wymiarowy wektor.

Czterowektor wielkości tensorowych Jest to tensor jednowskaźnikowy, w którym mamy współrzędną czasową i trzy współrzędne przestrzenne, np. dla tensora kontrawariantnego i kowariantnego , mamy czterowektor kontrawariantny i kowariantny na podstawie definicji tensora metrycznego podwójnie kowariantnego dla czasoprzestrzeni prostokątnej :

Tensor położenia w czasoprzestrzeni Tensor położenia nazywamy zestaw współrzędnych tensora kontrawariantnego, w których pierwszą składową jest współrzędna czasowa, która jest iloczynem wartości prędkości światła i zwykłego czasu rzeczywistego. Dalsze trzy współrzędne N+1 wymiarowego tego wektora są to współrzędne przestrzenne, charakteryzujące położenie w przestrzeni.

Tensor położenia w czasoprzestrzeni nazywamy tensor kontrawariantny:

gdzie pierwsza współrzędna jest to współrzędna czasowa, a jest to położenie w przestrzeni zwykłej.

Tensor prędkości w czasoprzestrzeni Tensor prędkości w czasoprzestrzeni nazywamy pochodną zupełna tensora położenia x względem interwału czasoprzestrzennego:

gdzie ds jest to różniczka interwału czasoprzestrzennego, którego kwadrat jest napisany w punkcie (przestrzeń nieprostokątna) i (przestrzeń prostokątna) dla szczególnej teorii względności i dla mechaniki Newtona.

Szczególna teoria względności Wyznaczmy część czasową i przestrzenna n+1 wymiarowego tensora prędkości wykorzystując przy tym definicję różniczki interwału czasoprzestrzennego, który dla skończonego czasu jest zapisana wzorem :

Zbierając wnioski (część czasowa n+1 wymiarowego tensora prędkości) i (część przestrzenna tej samej wielkości), wtedy tensor prędkości możemy napisać:

Mechanika Newtona Tensor prędkości w czasoprzestrzeni nazywamy pochodną zupełna tensora położenia x względem interwału czasoprzestrzennego, jest w takiej samej postaci jak w punkcie . Wyznaczmy część czasową i przestrzenna n+1 wymiarowego tensora prędkości wykorzystując przy tym definicję różniczki interwału czasoprzestrzennego, który dla absolutnego czasu jest zapisana wzorem :

Zbierając wnioski (część czasowa n+1 wymiarowego tensora prędkości) i (część przestrzenna tej samej wielkości), wtedy tensor prędkości możemy napisać:

Patrząc na wielkości i są tensorami, ten pierwszy nazwijmy tensorem prędkości, a ten drugi wielkością wskaźnikową prędkości.

Interwał czasoprzestrzenny Będziamy tutaj badali własności interwału czasoprzestrzennego.

Szczególna teoria względności Interwał czasoprzestrzenny definiujemy przy pomocy definicji tensora metrycznego Minkowskiego i przy definicji n+1 wymiarowego wektora położenia , zatem wzór jest wyrażony:

Jeśli wykorzystamy definicję n+1 wymiarowego tensora prędkości zapisanej w punkcie , to końcową tożsamość wynikową przepisujemy:

Co i z własności tensorów metrycznych, a w szczególnym przypadku tensora metrycznego Minkowskiego η, w którym to powyższe równanie jest z kolei równoważne równaniu:

Mechanika Newtona Interwał czasoprzestrzenny wynikający z definicji interwału czasoprzestrzennego w szczególnej teorii względności przy , które spełnia mechanika Newtona, jest znając definicję tensora prędkości przepiszmy:

Na podstawie obliczeń w mechanice Newtona część czasowa tensora prędkości jest równe jeden, a wielkość wskaźnikowa czasowa też jest równa prędkości światła , co jest zgodne tez dla tej samej teorii ze wzorem .

Tensor pędu w czasoprzestrzeni Tensorem pędu nazywamy wielkość zdefiniowana przy pomocy tensora prędkości , masy spoczynkowej badanego ciała m i prędkości światła w próżni:

Szczególna teoria względności Jeśli wykorzystamy formę przedstawiania n+1 wymiarowego tensora prędkości zapisanej w punkcie , wtedy jej cześć czasowa przy wykorzystaniu definicji energii relatywistycznej E=mc jest zdefiniowana poniżej i jest ona równa energii relatywistycznej danego ciała E podzielonej przez prędkość fal elektromagnetycznych w próżni c.

I dalej wyznaczmy dla naszego tensora pędu części przestrzenne, tzn. dla i=x,y,z, ..., zatem wtedy dochodzimy do wniosku na podstawie obliczeń poniżej, że cześć przestrzenna tensora pędu jest to po prostu zwykły pęd relatywistyczny, czyli wielkość, która jest iloczynem masy relatywistycznej ciała i jego prędkości przestrzennej v:

Pierwsza składowa n+1 wymiarowego wektora pędu jest energią ciała z dokładnością do odwrotności prędkości światła, czyli , i dalsze składowe są współrzędnymi zwykłego pędu relatywistycznego , zatem w takim przypadku tensor pędu w czasoprzestrzeni Minkowskiego definiujemy:

Mechanika Newtona Jeśli wykorzystamy formę przedstawiania n+1 wymiarowego tensora prędkości zapisanej w punkcie , wtedy jej cześć czasowa przy wykorzystaniu definicji energii relatywistycznej E=mc jest zdefiniowana poniżej i jest ona równa energii spoczynkowej danego ciała E podzielonej przez prędkość fal elektromagnetycznych w próżni c.

I dalej wyznaczmy dla naszego tensora pędu części przestrzenne, tzn. dla i=x,y,z, ..., zatem wtedy dochodzimy do wniosku na podstawie obliczeń poniżej, że cześć przestrzenna tensora pędu jest to po prostu zwykły pęd relatywistyczny, czyli wielkość, która jest iloczynem masy relatywistycznej ciała i jego prędkości przestrzennej v:

Pierwsza składowa n+1 wymiarowego wektora pędu jest energią spoczynkową ciała z dokładnością do odwrotności prędkości światła, czyli , i dalsze składowe są współrzędnymi zwykłego pędu relatywistycznego , zatem w takim przypadku tensor pędu w czasoprzestrzeni Minkowskiego definiujemy:

Transformacja tensora pędu z jednego układu odniesienia do drugiego Będziemy się tutaj zajmowali transformacją tensora pędu, wektora pędu i energii relatywistycznej w szczególnej teorii względności i mechanice Newtona.

Szczególna teoria względności Napiszmy wzór na transformację z jednego układu współrzędnych do drugiego tensora pędu , zatem transformacja z jednego układu odniesienia do drugiego wykorzystując macierz transformacji przyjmuje postać:

Stąd wzór na transformację energii i pędu przybiera wynikającą z postać:

Mamy już transformację wektora pędu według , przestawmy wzory na składowe prostopadłe i równoległe wektora pędu do prędkości liniowej nowego układu odniesienia wiedząc, że :

Napiszmy wzór na kwadrat pędu prostopadłego względem linii poruszania się nowego układu współrzędnych wykorzystując wzór na transformację macierzy iloczynu skalarnego :

Czyli pęd prostopadły do prędkości liniowej nowego układu odniesienia nie zmienia swojej wartości.

Mechanika Newtona Napiszmy wzór na transformację z jednego układu współrzędnych do drugiego tensora pędu , zatem transformacja z jednego układu odniesienia do drugiego wykorzystując macierz transformacji przyjmuje postać:

Wzór na transformację energii spoczynkowej (masy spoczybkowej) i wektora pędu przybiera wynikającą z postać:

Na podstawie masa spoczynkowa, a właściwiej masa, nie transformuje się przy przejściu z jednego układu do drugiego, a wektor pędu już tak. Mamy już transformację wektora pędu według , przestawmy wzory na składowe prostopadłe i równoległe wektora pędu do prędkości liniowej nowego układu odniesienia wiedząc, że :

Napiszmy wzór na kwadrat pędu prostopadłego względem linii poruszania się nowego układu współrzędnych wykorzystując wzór na transformację macierzy iloczynu skalarnego :

Czyli pęd prostopadły do prędkości liniowej nowego układu odniesienia nie zmienia swojej wartości.

Tensor siły w czasoprzestrzeni N+1 wymiarowym wektorem siły nazywamy wielkość zdefiniowaną jako pochodną n+1 wymiarowego wektora pędu względem linii światła, której różniczka jest zdefiniowana w punkcie (lub ):

Szczególna teoria względności Wyznaczmy elementy czasoprzestrzenne tensora siły i jak przekonamy się później, że jest to wielkość proporcjonalna do relatywistycznej siły znanej z drugiej zasady dynamiki Einsteina :

Wedle wzoru siła relatywistyczna jest proporcjonalna do części przestrzennej n+1 wymiarowego wektora siły:

Jeśli wykorzystamy wzór wynikający z definicji interwału czasoprzestrzennego i tensora siły, czyli wzoru i pomnożeniu tak otrzymanego wyrażenia przez (mc) i po wykorzystaniu definicji n+1 wymiarowego wektora pędu , to:

Zróżniczkujmy obie strony równania względem linii światła:

Korzystać będziemy, że tensor Minkowskiego jest tensorem symetrycznym, który wynika z jego własności, a zatem równość po zamianie miejscami wskaźników niemych według schematu μ→ν i ν→μ, wtedy po tak dokonanej zamianie i po podzieleniu tak otrzymanego równania przez dwa, wtedy dostajemy tożsamość fizyczną:

Jeśli wykorzystamy definicję tensor siły we wzorze , to:

W równaniu wydzielamy części przestrzenne (ν=1,2,3) od jej elementów czasowego (ν=0) oraz prowadząc kolejne przekształcenia wyznaczając część czasową tensora siły , właśnie ten element można zapisać:

Na samym końcu możemy wykorzystać wnioski (część przestrzenna tensora siły) i (część czasowa tensora siły), wtedy ten nasz tensor siły piszemy:

Jeśli mamy układ K', który porusza się z prędkością względem układu K, i dalej ponieważ tensor jest tensorem, to wtedy prawa fizyki są takie same we wszystkich układach odniesienia inercjalnych zgodnie z postulatem pierwszym szczególnej teorii względności. Wielkość wskaźnikowa siły w nie jest tensorem, a jest tensorem. Jest w szczególnej teorii względności jest jak w , a w mechanice Newtona według na podstawie definicjni tensora prędkości mamy:

Mechanika Newtona W mechanice Newtona według na podstawie definicjni tensora prędkości , mamy:

Wielkości w , tzn.: i są tensorami, ten pierwszy nazwijmy tensorem siły, a ten drugi wielkością wskaźnikową siły. Widzmy, że współrzędne czasowe są zerowe, a współrzędne przestrzenne są za to niezerowe. Na podstawie przestrzeni Galileusza, mamy wzór na wektor tensora siły w zalezności od wektora wielkości wskaźnikowej siły:

Jeszcze raz o twierdzeniu o środku mas Mając tensory położenia i masy relatywistyczne możemy napisać wzór na położenie tensorowe środka mas:

Gdzie to tensor położenia ciała o numerze , a to położenie środka mas. N-tą pochodną względem dowolnej zmiennej możemy napisać w postaci podobnej do ,tzn:

Wzór podobnie się udowadnia jak wzór . A więc twierdzenie zostało udowodnione. Wzory i są równoważne ze wzorami i dla i . Gdy we wzorze mamy , gdzie w nim to masa spoczynkowa elementu masowego o numerze , a także , to wtedy dostajemy:

Widzimy, że według wzoru masa środka mas jest równa sumie mas poszczególnych elementów masowych, stąd wzór dla jest tożsamością. Stąd wzór jest słuszny dla każdego dla . A masa spoczynkowa środka mas jest równa sumie mas relatywistycznych elementów masowych podzielonego przez , które jest zdefiniowane wzorem (tutaj wybieramy znak plus jak wcześniej w module pierwszym powiedzieliśmy) dla wartości prędkości środka mas . Przepiszmy wzór dla i , i , co po przekształceniu go wykorzystując i oraz dzieląc obustronnie ten wzór przez , wtedy:

Stąd na podstawie mamy twierdzenie dla tensora prędkości środka mas dla jej elementów przestrzennych. A ponieważ zachodzi i według , to możemy napisać w prawej i lewej stronie wykorzystując mnożenie przez jeden, tzn. tożsamości i , a także wykorzystując definicję tensora prędkości dla jej elementów czasowych:

Łącząc wzory i ze sobą w jeden wzór dostajemy:

Jest to wzór na tensor prędkości dla środka mas z którym on się porusza, w którym masa spoczynkowa środka mas jest zdefiniowana według .

Tensor siły dla środka mas Metryka dla środka mas tak samo się definiuje i ma takie same właściwości jak metryka dla poszczególnych punktów masowych. Wykorzystując twierdzenie o środku mas układu cząstek, to wzory i są również spełnione dla środka mas, bo te wzory są również formułowane dla definicji siły ogólnie dla środka mas układów cząstek, a udowodniliśmy wychodząc z . Stąd wzór na tensor siły dla poruszającego środka masy i wzory na tensory sił dla elementów masowych są formalnie jednakowe.