Wprowadźmy operator i pewną funkcję , której argumenty są elementami n-wymiarowej przestrzeni. Załóżmy, że jest rozwiązaniem pewnego równania niejednorodnego omawianego operatora, które to równanie możemy przedstawić w postaci:

Zakładamy, że operator posiada operator odwrotny. Działając lewostronnie równość przez nasz operator odwrotny do dostajemy równoważne do poprzedniego równanie:

Jeśli skorzystamy z własności funkcji Diraca, czyli z własności , to wyrażenie możemy zapisać równoważnie w postaci całki po lewej stronie - co wynika z własności delty Diraca:

Funkcją Greena nazywamy wyrażenie, które jest iloczynem operatorowym odwrotności operatora i n-wymiarowej funkcji Diraca, zapisując tę funkcję według schematu:

Również z funkcji Greena (definicja ) możemy wyznaczyć n-wymiarową deltę (funkcję) Diraca z definicji funkcji Greena, wtedy jest ona iloczynem operatorowym operatora i funkcji Greena, zależną od dwóch n-wymiarowych argumentów:

Biorąc wyrażenie i korzystając z definicji funkcji Greena , oraz mając na uwadze, że funkcja jest szczególnym rozwiązaniem równania niejednorodnego , wtedy otrzymamy rozwiązanie:

Niech rozwiązaniami równania jednorodnego operatora będą funkcje ψ0 spełniające:

Rozwiązaniem równania różniczkowego jest suma rozwiązania i rozwiązania jednorodnego operatora :

Oczywiste jest, że funkcja własna jest rozwiązaniem równania . Udowodnijmy to, korzystając przy tym z własności , a zatem przejdźmy do właściwego dowodu, wstawiając wyrażenie do równości do jej lewej strony:

W z korzystamy z definicji funkcji Greena , wtedy nasze wyrażenie ma się:

Doszliśmy do wniosku (a korzystaliśmy z definicji delty Diraca), że z lewej strony dochodzimy do jej prawej strony pomocy obliczeń , zatem funkcja jest rozwiązaniem równania niejednorodnego .

Problem funkcji Greena dla oscylatora harmonicznego W problemie oscylatora harmonicznego mamy równanie różniczkowe, a wiedząc że nasz układ drga z częstotliwością ω, możemy to równanie różniczkowe na opisywany ruch przestawić jako:

Operatorem nazywamy operator, który przestawiamy na podstawie definicji równania różniczkowego dla oscylatora, którego drgania są wymuszane względem siły zewnętrznej F:

Aby policzyć funkcję Greena należy skorzystać z jej definicji zapisanej w punkcie i z definicji wersji całkowej funkcji Diraca . W takim przypadku możemy napisać funkcję Greena używając definicji operatora , uzyskując dla :

Rozważmy pomocniczą całkę i wykażemy, że ona jest równa całce dla , czyli:

wtedy musimy policzyć punkty osobliwe w całce zespolonej , wtedy rozwiązując równość kwadratową -z2+2iγt z+ω02t2=0 występująca w tej całce mamy:

Niech mamy t>0. Bo wybraliśmy całkowanie po konturze w górnej półpłaszczyźnie bo pierwiastki leżą w górnej półpłaszczyźnie, całka po konturze C sprowadza się do całki po odcinku dla , a tym konturem C jest prosta o odcinku (-R,R) i półokrąg łączący punkt (R,0) z punktem (-R,0) w górnej półpłaszczyźnie, a całka po półokręgu jak udowodnimy jest równa zero co mamy dowieść, zatem zastępując przez , wtedy:

Zatem całka po półokręgu od do jest równa zero, zatem dla zatem prawdziwe jest zamienienie całki po odcinku (-R,R) na kontur w , bo wtedy zachodzi G(t)=J(t). Wtedy residuum funkcji sprowadza się dla pierwszego bieguna według definicji residuum w całce :

Co w tym przypadku funkcja Greena sprowadza się na podstawie policzonej residuum funkcji :

Zgodnie z lematem Jordana, w przypadku tak obranego konturu, by znajdował się on na górnej półpłaszczyźnie, tzn. dla takiego t<0, że mamy J(t)=0 w całce , bo na górnej półpłaszczyźnie nie ma biegunów dla tego t według bo bieguny znajdują się w dolnej półpłaszczyźnie, możemy powiedzieć, że całka J(t) jest równa całce , czyli G(t)=J(t), a więc funkcja Greena się zeruje, co zachodzi:

Dla t=0 funkcja Greena sprowadza się do postaci:

Rozważmy pomocniczą całkę i wykażemy, że ona jest równa całce dla t=0:

Bieguny funkcji podcałkowej są równe rozwiązaniu dwumianu kwadratowego -z2+2iγ z+ω02=0:

Zatem na podstawie bieguny znajdują się w górnej półpłaszczyźnie, policzmy, czy całka po konturze sprowadza się całce po odcinku , czyli policzmy oszacowanie czy całka po półokręgu się zeruje:

Co dowód pokazuje, że całka sprowadza się do całki , czyli G(0)=J(0). Policzmy residuum całki , na podstawie biegunów , a więc do roboty:

A sama funkcja Greena przedstawia się na podstawie residuum :

Jak wiemy funkcja Greena G(t) dla t=0 jest równa zero, zatem znając funkcję Greena, co stąd końcowe rozwiązanie na funkcje Greena , i możemy wykorzystać do policzenia funkcji u(t), która jest rozwiązaniem równania , co daje się to zapisać za pomocą funkcji Greena G(t) wedle sposobu:

Znając funkcję Greena dla oscylatora harmonicznego , i oraz postać siły, którą mamy zamiar określić, może być to przypadek harmoniczny drgań siły opisanych według funkcji F=F0sin Ω t, to wtedy możemy oczywiście policzyć funkcję u(t) zapisaną wzorem . Należy zauważyć, że funkcja Greena nic nie upraszcza.

Definicja operatorowej funkcji Greena Zamiast skalarnej definicji funkcji Greena wprowadza się jego definicję operatorową, gdzie zamiast delty Diraca występuje operator jednostkowy, a zamiast funkcji Greena operator , zatem definicję operatora Greena piszemy:

Ze wzoru możemy wyznaczyć operator , jeśli posiada operator odwrotny, wtedy ten operator piszemy wedle sposobu zależny od operatora całkowitej energii badanej cząstki:

Operatora definicja na funkcję Greena jest często niepraktyczna, w takim przypadku wprowadza się elementy macierzowe operatora Greena wedle jego definicji operatora Greena , których definicję jest zależna od elementów macierzowych operatora Diraca:

Bardzo wygodna jest baza funkcji własnych operatora , zatem jego elementy macierzowe piszemy przy pomocy funkcji bazy ortogonalnej φα, które są funkcjami własnymi operatora całkowitej energii badanej cząstki lub układu:

Wtedy równanie macierzowe piszemy wedle rozkładu operatora w postaci macierzowej, których przestawienie jest zależne od wartości własnej λα rozważanego operatora energii:

Rachunek zaburzeń dla funkcji Greena Równanie operatorowego , który w tym przypadku nie zawsze da się rozwiązać, ma to miejsce, gdy operator jest zapisany jako operator różniczkowy, czy to zapisanej w języku operatorów, w takim przypadku dokonuje się rozkładu operatora na sumę operatora niezaburzonego i zaburzenia w sposób:

Napiszmy teraz funkcję na funkcję Greena niezaburzoną i jej odpowiednik zaburzony , w takim przypadku możemy powiedzieć ze zachodzą tożsamości operatorowe na te wielkości:

Mając wzór , który w równoważny sposób można zapisać, jako , które to podstawiamy do równania operatorowego , w takim przypadku otrzymujemy równość po dokonaniu opisanej operacji:

Jeśli równanie operatorowe pomnożymy przez operator niezaburzonej funkcji Greena , wyznaczamy stąd funkcję Greena zaburzoną:

Równanie możemy rozpisać w równoważny dla niego sposób wyznaczają z niego operator , który jest zależny od operatora i od :

Końcową równość , która jest równaniem Dyssona, która to możemy rozwinąć w szereg i w ten sposób otrzymać tożsamość operatorową na operator Greena dla hamiltonianu niezaburzonego:

Wzór jest nazywana wzorem Dyssona, który to dla małej poprawki do operatora przyjmuje postać:

Rachunek zaburzeń dla stacjonarnego równania Schrödingera Równanie Schrödingera zawierający potencjał zaburzony V przestawiamy dla równania własnego zależnego od funkcji własnej i wartości własnej przestawiamy je na w sposób:f

Nie zmniejszając na ogólności w przypadku równania możemy napisać go wprowadzając przy tym parametr ε, który dąży do zera, w takim przypadku wspomniane równanie własne w sposób równoważny zapisujemy je według:

Prawą stronę równości możemy potraktować jako niejednorodność, równanie jednorodne zbudowane na podstawie ma rozwiązanie ψ0, którego rozwiązaniem szczególnym powyższego równania jest ψ, zatem przy definicji odwrotności operatora , czyli (zmienna E+iε jest odpowiednikiem "z" w ), możemy powiedzieć:

Co równanie można podstawić do równania i sprawdzić jego słuszność, co tutaj nie będziemy robili. W równości wyznaczamy funkcję ψ0 w zależności od funkcji ψ i operatora , z którego na podstawie tego będziemy wyznaczać naszą funkcję własną ψ równania własnego hamiltonianu:

Funkcję jako odwrotności pewnego operatora przestawimy jako nieskończony szereg geometryczny, którą piszemy na podstawie tożsamości , wtedy on przestawia się:

Jeśli przyjmować będziemy funkcję ψ jako małą względem wielkości V, zatem piszemy w przybliżonej w postaci, dla które prawa strona zależy od operatora operatora i od funkcji własnej hamiltonianu niezaburzonego:

Język operatorowy w przełożeniu na język funkcyjny zapisujemy jako:

Związek funkcji gęstości stanów z funkcjami Greena W układach wielocząstkowych często się stosuje sumowania po wszystkich cząstkach, które to sumowanie często możemy zamienić na całkowanie, co piszemy:

Powyższe przejście jest możliwe, gdy funkcja F zależy tylko od energii. Wprowadziliśmy tutaj funkcję gęstości stanów, czy inaczej znana jako gęstością spektralną i określa ona liczbę stanów o energiach zbliżonych do E. Przejście od sumowania do całki wykonujemy według definicji definicji delty Diraca zapisanej przy pomocy stanów Eα wedle sposobu:

Porównując wzory ze wzorem , otrzymujemy wzór na funkcję gęstości stanów, która jest zależna od energii stanów, i przestawiana jest jako sumę delt Diraca zapisanej względem energii poszczególnych poziomów Eα i jest to sumowanie względem α:

Mając wzór i za "z" w tym wzorze podstawiamy z=E+i0 i wykorzystując przy tym fakt , wtedy możemy napisać elementy macierzowe operatora z definicji elementów macierzowych:

Zadem ślad elementów macierzowych funkcji Greena wedle wzoru przestawiamy jako część rzeczywistą ze zespolonej funkcji elementu macierzowego Gαα z definiowaną w punkcie :

Na podstawie przeprowadzonych obliczeń i wzoru na gęstość stanów , dochodzimy do wniosku, że gęstość stanów jest równa wyrażeniu i przedstawiamy go jako: