Będziemy tutaj udowadniać, czy dowolne układy odniesienia (w szczególności inercjalne) istnieją choćby matematycznie, nad ich postacią transformacyjną z jednego układu odniesienia do drugiego.
Istnienie układów inercjalnych Przyjmijmy, że jest stałe, co wykażemy, że on determinuje jej inercjalność. Jeśli we wzorze przyjmiemy, że:
wtedy dostaniemy wniosek na ruch ciała odniesienia w starym układzie odniesienia:
gdzie to jest położenie ciała poruszającego się w nowym układzie odniesienia, a w szczególnym przypadku jest to ciało odniesienia lub ciało poruszające się w tym układzie z takimi n-tymi (n>0) pochodnymi położenia jak on. Zatem nowy układ odniesienia porusza się ruchem jednostajnym prostoliniowym.
Postać transformacyjna dla dowolnych układów odniesienia Transformacje rozszerzamy do układów nieinercjalnych, wtedy jest spełnione twierdzenie , którego przecałkujmy obie strony względem wielkości wektorów pionowych położenia w starym i nowym układzie odniesienia otrzymując:
Przyjmijmy, że macierz transformacji wektora na wektor przedstawia się formie:
A we wzorze wektor leży na drodze pomiędzy i poruszania się ciała. Wzór na podstawie możemy przepisać w podobnej postaci do :
zatem są spełnione transformacje , , , ,..., , a tam wielkości (z ) i (z ) można włożyć do stałej macierzowej jednowskaźnikowej pionowej, a tam elementy są elementami macierzy , czyli chcemy ułożyć transformację (drugi wzór) lub (też drugi wzór), ale tam wtedy macierz jest macierzą transformacji ogólnie niestałą, a udowodniliśmy też tam, że jednak jest stałą, stąd układy nieinercjalne płaskie nie istnieją, ale za to istnieją układy nieinercjalne słabozakrzywione.