Będziemy tutaj rozważali, czy poszczególne wielkości są tensorami, czy tylko wektorami, w postaci einsteinowskiej i newtonowskiej.

Tensorowość wielkości wskaźnikowej prędkości w postaci einsteinowskiej i tylko wektorowość (nietensorowość) w postaci newtonowskiej Wielkość wskaźnikowa prędkości jest tensorem z definicji różniczki zupełnej dla postaci einsteinowskiej i nie jest tensorem w postaci newtonowskiej według :

Według wielkość wskaźnikowa prędkości jest tensorem nawet dla zakrzywionej, nie tylko dla globalnie (lokalnie) płaskiej i słabozakrzywionej, ale dla czasoprzestrzeni, ale już wektor prędkości, ale dla przestrzeni zwykłej, według nie jest tensorem, ale jest już tensorem, gdy jest równe zero. Transformacja tensorowa zachodzi również w układach słabozakrzywionych na podstawie i jego definicji (postać einsteinowska), a wzór transformacyjny wielkości wskaźnikowych w na podstawie transformacji wektorów w przestrzeni zwykłej i definicji układów słabozakrzywionych (postać newtonowska) też zachodzi w nim.

Tensorowość wielkości wskaźnikowej pędu w postaci einsteinowskiej i tylko wektorowość (nietensorowość) w postaci newtonowskiej Ale mamy z definicji tensora pędu jako tensora i jego transformacji z jednego układu współrzędnych do innego na podstawie tensorowości wielkości wskaźnikowej prędkości (postać insteinowska) i (postać newtonowska) mamy kolejno i :

Według wielkość wskaźnikowa pędu jest tensorem nawet dla zakrzywionej, nie tylko dla globalnie (lokalnie) płaskiej i słabozakrzywionej, ale dla czasoprzestrzeni, ale już wektor pędu, ale dla przestrzeni zwykłej, według nie jest tensorem, ale jest już tensorem, gdy jest równe zero. Transformacja tensorowa zachodzi również w układach słabozakrzywionych na podstawie tożsamości dla układów słabozakrzywionych i jego definicji (postać einsteinowska), a wzór transformacyjny wielkości wskaźnikowych w na podstawie transformacji wektorów w przestrzeni zwykłej i definicji układów słabozakrzywionych (postać newtonowska) też zachodzi w nim.

Tensorowość wielkości wskaźnikowej siły w układach słabozakrzywionych i globalnie (lokalnie) płaskich Będziemy badali tutaj układy słabozakrzywione w przybliżeniu płaskie ogólnie nieprostokątne i płaskie ogólnie nieprostokątne oraz słabozakrzywione i płaskie, ale krzywoliniowe.

Układy słabozakrzywione w przybliżeniu płaskie ogólnie nieprostokątne i globalnie (lokalnie) płaskie ogólnie nieprostokątne Korzystając ze wzoru (postać einsteinowska) i (postać newtonowska) na definicję odpowiednio tensora i wektora siły oraz wzorów na transformację tensora i wektora pędu kolejno i , a także z niezmienniczości różniczki kolejno interwału czasoprzestrzennego i czasu absolutnego wiedząc, że zachodzi globalna (lokalna) stałość wektora prędkości nowego układu odniesienia względem starego, tzn.: , co wtedy kolejno i przedstawiają się:

Do wyprowadzeń w punkcie stosowaliśmy , tzn. prędkość układu odniesienia względem innego jest wielkością globalnie (lokalnie) stałą. Dla układów słabozakrzywionych i globalnie (lokalnie) płaskich pochodna zupełna macierzy transformacji z jednego układu odniesienia do drugiego względem kolejno interwału czasoprzestrzennego i czasu absolutnego oraz cząstkowa względem wielkości wskaźnikowej położenia w przestrzeni zwykłej i czasu są równe zero w sposób przybliżony w układach słabozakrzywionych, a w układach globalnie (lokalnie) płaskich globalnie (lokalnie) dokładnie, tzn. dla postaci einsteinowskiej i oraz newtonowskiej , i :

Wzory i w postaci einsteinowskiej oraz , i w postaci newtonowskiej w układach globalnie (lokalnie) płaskich o globalnie (lokalnie) stałym tensorze (wektorze) prędkości są dokładnie równe zero. Udowodnijmy wzory na pochodną cząstkową macierzy transformacji względem tensora położenia (postać einsteinowska) i (postać newtonowska) na podstawie pochodnej zupełnej macierzy transformacji względem kolejno interwału czasoprzestrzennego i czasu absolutnego :

Ale ponieważ w układach słabozakrzywionych (postać einsteinowska) i (postać newtonowska) zachodzą w dowolnym kierunku dla dowolnego tensora (wektora) prędkości, stąd spełnione są kolejno wzory oraz i na podstawie dowodów dla nich kolejno i . Oczywiste jest, że kolejno z przedstawień oraz i wynikają kolejno z nich i na podstawie formuł kolejno i .

Weźmy układ globalnie (lokalnie) płaski, w którym mamy wielkość wskaźnikową będącą tam tensorem , a ponieważ zachodzą związki dla mechaniki Einsteina oraz Newtona i , zatem możemy powiedzieć, że po transformacji otrzymujemy dwa wzory ze sobą równoważne, pierwszy z wykorzystaniem związków układu słabozakrzywionego, a drugi z wykorzystaniem własności tensorowych, ale , co stąd z definicji pochodnej tensorowej wynika, że symbole Christoffela w takich układach są w przybliżeniu równe zero , czyli układy słabozakrzywione są w przybliżeniu płaskie.

Tensor siły (pierwsza równość) w według równania geodezyjnego (notacja einsteinowska) i na podstawie wniosku, wynikającego z (mechanika Einsteina) lub i (mechanika Newtona), dotyczącego, jakie wartości przyjmują symbole Christoffela, mechanika Einsteina i Newtona są niespełnione dla bardzo dużych sił, bo symbole Christoffela są małe.

Co na podstawie kolejno zapisów i wzory na transformację wielkości wskaźnikowej siły coś w rodzaju wielkości tensorowych kolejno i przybierają postać:

Stąd wielkości wskaźnikowe siły coś w rodzaju wielkości tensorowych na podstawie przybliżonych transformacji (postać einsteinowska) i (postać newtonowska) są w przybliżeniu tensorami w układach słabozakrzywionych i dokładnie w układach globalnie (lokalnie) płaskich. Widzimy, że jeśli nie są spełnione i to już nie są spełnione kolejno wzory i to wielkości i nie są tensorami nawet w przybliżeniu, co jest spełnione dla układów zakrzywionych w czasoprzestrzeni i przestrzeni zwykłej, ale nie globalnie (lokalnie) płaskich i słabozakrzywiownych. Dla układów słabozakrzywionych i globalnie (lokalnie) płaskich na podstawie co najwyżej przybliżonej tensorowości w postaci einsteinowskiej i newtonowskiej prawa fizyki są ogólnie spełnione.

Układy słabozakrzywione jako przestrzenie opisywane przez mechanikę Einsteina i Newtona Weźmy w szczególnej teorii względności wzór na tensor siły i w mechanice Newtona wzór wektor siły i napiszemy je w postaci tensorowej:

Napiszmy równania transformacyjne równań ruchu kolejno i wiedząc, że w tym pierwszym tensor prędkości jest tensorem, a w tym drugim wielkość wskaźnikowa prędkości jest też tensorem:

W układach słabozakrzywionych uważanych za płaskie ogólnie nieprostokątne i we układach o współrzędnych krzywoliniowych (uogólnionych) tensory siły w szczególnej teorii względności na podstawie i wielkości wskaźnikowa siły w mechanice Newtona na podstawie są w przybliżeniu tensorami, tzn. transformują się jak tensory. We wzorach i już nie zachodzi ogólnie i według równości na linie geodezyjne na podstawie (pierwszy wzór), bo postępujemy według . Prawą część wzorów w i nazywamy częścią kinematyczną, a lewą dynamiczną.

Tensorowość wielkości wskaźnikowej położenia w postaci einsteinowskiej i tylko wektorowość (nietensorowość) w postaci newtonowskiej Udowodnijmy, że różnica wielkości wskaźnikowej położenia w czasoprzestrzeni według postaci einsteinowskiej jest tensorem w sposób przybliżony, a różniczka dokładnie, na podstawie tego, że tensor prędkości jest dokładnie tensorem , a różnica wielkości wskaźnikowej położenia w przestrzeni zwykłej według postaci newtonowskiej nie jest tensorem nawet w posób przybliżony, a jego różniczka też, na podstawie , co to wszystko kolejno o tym powiemy w przypadku o postaci einsteinowskiej różnica wielkości wskaźnikowej położenia w nowym układzie współrzędnym a starym jest równa:

lub w przypadku o postaci newtonowskiej różnica wielkości wskaźnikowej położenia w nowym układzie współrzędnym a starym układem jest równa:

Widzimy, że wzór dla opisu ruchu w czasoprzestrzeni przyjmując, że , zgadza się dla dowolnych układów odniesienia zakrzywionych, słabozakrzywionych i globalnie (lokalnie) płaskich ze wzorem . Jeśli zachodzi (postać einsteinowska) i (postać newtonowska), wtedy różnica wielkości wskaźnikowej położenia w czasoprzestrzeni jest w przybliżeniu tensorem, gdy macierz transformacji kolejno praktycznie się nie zmienia na drodze od do , a nie jest tensorem dla przestrzeni zwykłej, nawet gdy macierz transformacji praktycznie się nie zmienia na drodze od do i od do , ale gdy kolejno , to wtedy różniczka wielkości wskaźnikowej położenia w czasoprzestrzeni jest tensorem w postaci , a gdy i to według różniczka położenia nie jest tensorem w przestrzeni zwykłej:

Ze wzorów i kolejno wynikają wzory i . Wzory i kolejno wynikają też bezpośrednio ze wzorów i . Wzory i oraz i są też spełnione dla układów zakrzywionych kolejno dla czasoprzestrzeni i przestrzeni zwykłej. Transformacja tensorowa zachodzi również w układach słabozakrzywionych na podstawie i jego definicji (postać einsteinowska), a wzór transformacyjny wielkości wskaźnikowych w na podstawie transformacji wektorów w przestrzeni zwykłej i definicji układów słabozakrzywionych (postać newtonowska) też zachodzi w nim.

Tensorowość wyrażenia wskaźnikowego: dx-Vdt, v-V i p-mV, w postaci newtonowskiej Rozpatrzmy postać Newtonowską, wtedy z układu do oraz z układu do transformacje piszemy w postaci:

gdzie jest współrzędną prędkości układu względem układu , a jest współrzędną prędkości układu względem układu . Łącząc wzory i stronami, mamy:

A więc wzór zapiszmy w postaci lepszej właściwej z nadkreśleniami w układzie i pisząc macierz transformacji też z nadkreśleniem, stąd:

Na podstawie wielkość różniczkowa transformuje się jak tensor i jest tensorem w postaci newtonowskiej. Gdy układy, tzn.: (wtedy ), to transformacja tensorowa przechodzi w . Na podstawie , która jest dla postaci newtonowskiej, różnica jest tensorem też w postaci newtonowskiej, to otrzymujemy dzieląc obustronnie ten wzór przez różniczkę czasu absolutnego , czyli:

Wzór przechodzi w , gdy zachodzi (wtedy ). Na podstawie możemy napisać pewne prawo transformacji w postaci newtonowskiej:

Wielkość jest tensorem w postaci newtonowskiej. Wzór przechodzi w , gdy zachodzi (wtedy ). Wzory transformacyjne wielkości wskaźnikowych w , i na podstawie transformacji wektorów w przestrzeni zwykłej i definicji układów słabozakrzywionych (postać newtonowska) też zachodzą w układach słabozakrzywionych.