Po przeprowadzeniu procedury opisanej w Podrozdziale 4.19.3 ustalono, że MOI wynosi 1/283 (≈0,0035), czyli daleko poniżej wartości 1,0 – dzięki czemu, w oparciu o opisany wcześniej rachunek statystyczny, przyjąć można było, iż u ponad 99,82% zainfekowanych komórek infekcja zachodziła z udziałem dokładnie 1 cząstki infekcyjnej. W związku z tym uznano, iż każda łysinka na szalce pochodziła od jednej cząstki infekcyjnej. Na Rycinie 26 przedstawiono szalki z widocznymi łysinkami, których jest odpowiednio mniej przed wysypem cząstek infekcyjnych (szalka A1) oraz odpowiednio więcej po wysypie cząstek infekcyjnych (szalka A11). Czas latencji oraz plon fagowy ustalono w oparciu o czynności opisane w Podrozdziale 4.19.3. Wyniki zebrane w Tabeli 12 zaprezentowano na poniższym wykresie (Rycina 27)
NumerpomiaruCzas(min)Ilość łysinek(A)PFU/ml(A)Ilość łysinek(B)PFU/ml(B)16838302219696033676760451717105666969068180800786929208916767088009969292011110010101101101077001110697970313100121114074070202000131163893890222200141215545540494900151263303300016131270270001713614614600181412332330019146234234002015112512500
Plon fagowy, czyli średnia ilość cząstek fagowych uwalniających się z jednej zainfekowanej komórki, obliczono jako stosunek miana dla górnego plateau do miana dolnego plateau (Rycina 28).
Wartość otrzymana w obliczeniach z Ryciny 15 wymagała weryfikacji, ponieważ obliczono ją w oparciu o górne plateau, które dla 2 pomiarów nie osiągnęło istotności statystycznej. W związku z tym wykonano drugie podejście, tym razem jednak zwiększając ilość pomiarów, aby przy tych samych warunkach osiągnąć stabilne górne plateau. W rezultacie uzyskano 3 niewspółliniowe wykresy: dla kolby A, kolby B i kolby C (Rycina 29).
Jako przyczynę powstania niewspółliniowych wykresów uznać można dotychczasowe wykorzystywanie kolb B i C jako kolejnych rozcieńczeń zawartości kolby A. Jest to technika obarczona dużym błędem, ponieważ potencjalne błędy w pipetowaniu są utrwalane w następnych pomiarach. Ponieważ w żadnym z dwóch powtórzeń nie uzyskano istotnego statystycznie plateau po wysypie cząstek fagowych (ang. burst), następne 2 podejścia wykonano z wprowadzeniem modyfikacji opisanymi w Podrozdziale 4.19.3. Na każdej szalce wykonano po 2 powtórzenia z uwzględnieniem rozcieńczeń (Rycina 30). Wyniki zestawiono w formie Tabeli 13, a następnie zobrazowano w formie wykresu (Rycina 31).
NumerpomiaruCzas (min)10 010 - 110 - 210 - 3powt.średniapowt.średniapowt.średniapowt.średniaA15I: 2726,9I: 33,24I: 0-0,03I: 00II: 32II: 4II: 0II: 0A210I: 3131,2I: 22,42I: 10,49I: 00II: 33II: 3II: 0II: 0A315I: 3025,35I: 43,44I: 10,49I: 00II: 22II: 3II: 0II: 0A430I: 2322,65I: 42,87I: 20,99I: 00II: 25II: 2II: 0II: 0A545I: 2825,15I: 32I: 0-0,01I: 00II: 25II: 1II: 0II: 0A660I: 3731,15I: 12,5I: 0-0,01I: 00II: 28II: 4II: 0II: 0A775I: 3124,15I: 01,5I: 20,99I: 00II: 20II: 3II: 0II: 0A885I: 3126,65I: 85,5I: 0-0,01I: 00II: 25II: 3II: 0II: 0A990I: 3429,65I: 45I: 00,49I: 00II: 28II: 6II: 1II: 0A1095I: 3928,15I: 11I: 0-0,01I: 00II: 20II: 1II: 0II: 0A11100I: 5044,65I: 43,5I: 0-0,01I: 00II: 42II: 3II: 0II: 0A12105I: 8373,65I: 4022I: 20,97I: 00II: 67II: 4II: 0II: 0A13110I: 4552,15I: 44,5I: 0-0,01I: 00II: 62II: 5II: 0II: 0A14120I: 113150,15I: 1321I: 00,49I: 00II: 190II: 29II: 1II: 0A15130I: 131145,65I: 10485I: 24,49I: 00II: 163II: 66II: 7II: 0
W oparciu o uzyskane wyniki ustalono, że w wyniku infekcji jedną cząstką fagową powstaje średnio od 28 do 40 cząstek fagowych. Jest to wynik dość dokładny, odnosząc go do analogicznych badań, w których plon fagowy podaje się jako przybliżenie do wielokrotności liczby 100 []. Czasu latencji nie dało się dokładnie ustalić. Wiadomo jednak, że wynosi od 105 do 120 minut. Czas ten podano w formie przedziału, a nie dokładnej wartości, ze względu na kilka okoliczności: Wysyp cząstek fagowych niejednokrotnie rozpoczynał się w różnych momentach dla różnych rozcieńczeń w ramach tej samej próby biologicznej. Przy zachowaniu tych samych warunków eksperymentu komórki mogły cechować się innym stanem fizjologicznym, co wpływa na szybkość cyklu infekcyjnego. Warunki prowadzenia eksperymentu umożliwiały pobór prób z niemniejszą częstotliwością niż jeden pobór co 5 minut.
Wynik cechuje się podobną (lub też niewiele większą) dokładnością względem analogicznych badań uzyskanych dla innych bakteriofagów . Badanie przeprowadzone według zmodyfikowanej procedury odbyło się w jednym powtórzeniu. W związku z tym, dla większego uwiarygodnienia wyników należałoby wykonać kolejne powtórzenia tej procedury.