Moje rzeczy, rzeczy wspólne, rzeczy cudze Każdy z nas ma różne przedmioty: ubrania, zabawki, zeszyty, książki. Są też rzeczy, z których korzystamy razem z innymi. Ważne jest, aby umieć odróżnić, co jest moje, co jest wspólne, a co należy do kogoś innego, i wiedzieć, jak się wtedy zachowywać.
Co to znaczy, że coś jest moje Moje są te rzeczy, które: dostałem od rodziców lub bliskich kupiono specjalnie dla mnie sam zrobiłem lub na które sam zapracowałem
Przykłady: mój piórnik, mój zeszyt, moje buty moja ulubiona książka mój telefon (jeśli rodzice mi go powierzyli)
Jeśli coś jest moje: mogę decydować, czy się tym podzielę mam obowiązek o to dbać jestem za to odpowiedzialny przed rodzicami lub innymi dorosłymi
Posiadanie rzeczy nie znaczy, że mogę robić z nimi wszystko, co chcę, jeśli przez to szkodzę innym (na przykład rzucam twardą zabawką w kogoś).
Rzeczy wspólne Rzeczy wspólne należą do kilku osób albo do całej grupy. Każdy może z nich korzystać, ale nikt nie jest ich jedynym właścicielem.
Przykłady rzeczy wspólnych: stół w jadalni w domu piłka klasowa książki z biblioteki szkolnej sprzęt sportowy w sali gimnastycznej ławki, huśtawki na placu zabaw ławki w parku, kosze na śmieci, chodniki
Korzystając z rzeczy wspólnych: dbamy o nie tak, jak o swoje nie niszczymy i nie brudzimy odkładamy na miejsce po użyciu pamiętamy, że inni też chcą z nich korzystać
Jeśli zniszczymy rzecz wspólną, szkodzimy wszystkim, nie tylko sobie.
Rzeczy cudze Rzeczy cudze to takie, które należą do innej osoby lub rodziny.
Przykłady: plecak kolegi telefon mamy lub taty rower sąsiada piórnik koleżanki
Wobec cudzych rzeczy: nie bierzemy ich bez wyraźnej zgody właściciela nie przeglądamy cudzych zeszytów, listów, wiadomości w telefonie bez pozwolenia nie używamy ich tak, jakby były nasze
Zabranie cudzej rzeczy bez pytania, nawet na chwilę, może być odebrane jak kradzież. Szczególnie wtedy, gdy właściciel nie wie, kto ją wziął.
Pożyczanie i dzielenie się Czasem pożyczamy sobie różne przedmioty.
Gdy chcemy coś pożyczyć od kogoś: najpierw pytamy o zgodę mówimy, na jak długo pożyczamy dbamy o pożyczoną rzecz jak o swoją oddajemy ją w umówionym czasie i w takim samym stanie
Gdy ktoś chce pożyczyć naszą rzecz: mamy prawo powiedzieć tak albo nie możemy ustalić zasady, na przykład czas pożyczenia warto zastanowić się, czy osoba pożyczająca jest odpowiedzialna
Jeśli pożyczona rzecz się zniszczy: trzeba powiedzieć prawdę właścicielowi przeprosić zaproponować naprawę lub pomoc w odkupieniu
Dlaczego szacunek do rzeczy jest ważny Szacunek do rzeczy: pokazuje szacunek do ludzi, którzy na nie pracowali lub je kupili pomaga budować zaufanie między nami uczy odpowiedzialności i dbania o wspólne dobro sprawia, że w domu, w klasie i w mieście jest przyjemniej i bezpieczniej
Kiedy dbamy o swoje, wspólne i cudze rzeczy, łatwiej nam żyć razem, mniej się kłócimy i rzadziej dochodzi do nieporozumień. Dzięki temu tworzymy środowisko oparte na zaufaniu i wzajemnym szacunku.