Ignacy Krasicki – „Przyjaciele” Informacje podstawowe Autor: Ignacy Krasicki Epoka: oświecenie Rodzaj literacki: epika Gatunek: bajka (zwierzęca, dydaktyczna – pokazuje ludzkie postawy przez zachowania zwierząt, kończy się morałem). Tematy: fałszywa przyjaźń, egoizm, próba charakteru w niebezpieczeństwie, samotność w chwili kryzysu.
Skrócona fabuła Młody zając żyje beztrosko, jest lubiany i ze wszystkimi trzyma zgodę. Czuje się pewnie, bo uważa, że ma wielu „przyjaciół”. Pewnego dnia pojawia się jednak realne zagrożenie: zając słyszy polowanie – psy, myśliwych, hałas w lesie. Przerażony ucieka i szuka ratunku.
Po drodze spotyka kolejno różne zwierzęta, które wcześniej należały do jego „kręgu znajomych”. Prosi o pomoc: żeby ktoś go ukrył albo poniósł, byle wyrwać się pogoni. Każdy odpowiada inaczej, ale sens jest podobny: nikt nie chce ryzykować ani poświęcić wygody dla zająca. Jedni odsyłają go do kolejnych zwierząt, inni zasłaniają się obowiązkami, jeszcze inni boją się konsekwencji i wybierają własne bezpieczeństwo.
W końcu, gdy zając nie znajduje żadnej realnej pomocy, psy dopadają go i zabijają. Bajka kończy się gorzką puentą: wśród rzekomych „serdecznych przyjaciół” w chwili próby zostaje sam.
Najważniejsi bohaterowie Zając – naiwny, ufny; wierzy, że ma wielu przyjaciół, ale przekonuje się, że to tylko pozory. Koń, wół, kozioł, owca, cielę – „przyjaciele” zająca, którzy w kryzysie wycofują się, szukają wymówek albo przerzucają odpowiedzialność. Psy i myśliwi – zagrożenie, które uruchamia „sprawdzian” prawdziwej przyjaźni.
Miejsce i czas akcji Miejsce: okolice łąki, pola, lasu – przestrzeń typowa dla bajki zwierzęcej. Czas: dzień polowania; brak konkretnych dat (uniwersalność).
Morał i sens utworu Przyjaźń łatwo deklarować, gdy jest spokojnie, ale prawdziwa przyjaźń poznaje się w chwili zagrożenia. Wielu „przyjaciół” okazuje się znajomymi tylko na dobre czasy – w kryzysie wybierają własny interes. Bajka ostrzega przed naiwnością: słowa i sympatia to za mało, liczą się czyny.