Konstytucja marcowa (1921) Ustawa zasadnicza przyjęta przez Sejm Ustawodawczy 17 marca 1921 roku była pierwszą pełną konstytucją odrodzonej Rzeczypospolitej Polskiej. Dokument ten sankcjonował republikański ustrój państwa i opierał się na modelu demokracji parlamentarno-gabinetowej, wzorowanym na rozwiązaniach III Republiki Francuskiej.

Zasada zwierzchnictwa narodu i struktura parlamentu Fundamentem ustroju była zasada zwierzchnictwa narodu, zawarta w art. 2, według której władza zwierzchnia należała do Narodu, rozumianego jako ogół obywateli. Realizacja tej władzy odbywała się poprzez organy oparte na trójpodziale władzy. Władzę ustawodawczą sprawował dwuizbowy parlament składający się z Sejmu oraz Senatu.

Wybory do obu izb oparto na pięcioprzymiotnikowym prawie wyborczym (powszechne, równe, tajne, bezpośrednie i proporcjonalne). Konstytucja marcowa przyznawała parlamentowi dominującą pozycję w systemie organów państwowych. Sejm posiadał wyłączne prawo uchwalania ustaw, budżetu oraz sprawował ścisłą kontrolę nad rządem. Senat pełnił funkcję izby o kompetencjach ograniczonych, głównie w zakresie zgłaszania poprawek do ustaw uchwalonych przez Sejm.

Władza wykonawcza i odpowiedzialność ministrów Władzę wykonawczą sprawował Prezydent Rzeczypospolitej wraz z Radą Ministrów. Prezydent był wybierany przez obie izby parlamentu połączone w Zgromadzenie Narodowe na siedmioletnią kadencję. Uprawnienia głowy państwa były znacznie ograniczone na rzecz parlamentu:

Prezydent nie posiadał prawa weta ustawodawczego. Każdy akt urzędowy Prezydenta wymagał kontrasygnaty (podpisu) odpowiedniego ministra, który przejmował za ten akt odpowiedzialność. Rozwiązanie Sejmu przez Prezydenta mogło nastąpić jedynie za zgodą 3/5 ustawowej liczby senatorów.

Rada Ministrów, na czele z Prezesem Rady Ministrów, ponosiła odpowiedzialność parlamentarną. Sejm mógł uchwalić wotum nieufności wobec całego gabinetu lub poszczególnych ministrów, co zmuszało ich do dymisji. Ministrowie podlegali również odpowiedzialności konstytucyjnej przed Trybunałem Stanu za naruszenie prawa.

Prawa i obowiązki obywatelskie Konstytucja marcowa zawierała szeroki katalog praw i wolności obywatelskich. Wprowadziła zasadę równości wszystkich obywateli wobec prawa oraz zniosła wszelkie przywileje stanowe i tytuły szlacheckie. Gwarantowała wolność słowa, druku, sumienia, wyznania oraz prawo do stowarzyszania się i zgromadzeń. Zapewniała nietykalność własności prywatnej, uznając ją za jedną z podstaw ustroju społecznego i porządku prawnego. Jednocześnie wprowadzała ochronę pracy, ubezpieczenia społeczne oraz bezpłatną naukę w szkołach państwowych. Specyficzne regulacje dotyczyły mniejszości narodowych, którym zapewniono prawo zachowania własnego języka i kultury oraz tworzenia własnych instytucji oświatowych.