Opis Tekst utworu pochodzi z XXII Ody Do Aristiusa Fuscusa z I księgi Carmina Horacego. Opowiada o tym, że człowiek prawy (w przekładzie Sienkiewicza: „poczciwy człek, lub zakochany”) może żyć spokojnie, ponieważ nic nie jest w stanie mu trwale zagrozić – ani ataki wrogów, ani losowe zagrożenia dzikiej przyrody, ani niedogodności niegościnnego klimatu. Z tego względu przypomina psalm 91 (90) Kto się w opiekę poda Panu swemu.
Przekład polski znajduje się w zakładce Tekst; alternatywne przekłady można znaleźć w Wikiźródłach.
Utwór bywa wykonywany na pogrzebach (zazwyczaj z opuszczeniem ostatniej strofy). Efektownie prezentuje się w układzie czterogłosowym na chór męski.
Muzyka Autor: Friedrich F. Flemming (1778–1813)
Źródło: Leon Kociałkowski, Lutnia polska : zbiór pieśni i piosenek obyczajowych i okolicznościowych : miłosnych, aryi i dumek, piosenek wiejskich : mazurów, krakowiaków, kujawiaków, obertasów, piosenek dla rzemieślników, weselnych : i różnej innej treści z melodyami. Tomik 1. Poznań, 1885. S. 143.
Tekst Autor: Quintus Horatius Flaccus (65 p.n.e. – 8 p.n.e.)
Źródło: Leon Kociałkowski, Lutnia polska : zbiór pieśni i piosenek obyczajowych i okolicznościowych : miłosnych, aryi i dumek, piosenek wiejskich : mazurów, krakowiaków, kujawiaków, obertasów, piosenek dla rzemieślników, weselnych : i różnej innej treści z melodyami. Tomik 1. Poznań, 1885. S. 143–144. Ostatnia strofa za: Carmina (Horatius)/Liber I/Carmen XXII w łacińskich Wikiźródłach
Zobacz też
Integer vitae scelerisque purus w serwisie LiederNet