__TOC__ spik ()
(1.1) kłos
spiko, spiketo spikiĝi, spikumi
spik ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) sen
spik ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) gwóźdź przysłówek (2.1) całkiem, zupełnie
(1.1) en spik, spiken; spikar, spikarna
(2.1) spik nykter → zupełnie trzeźwy
(2.1) alldeles, fullständigt, helt, totalt
(1.1) fästelement
spika
złożenie rzeczownikowe spikhuvud, spikmatta, spikpiano, spikpistol, spiksko • gnällspik, trådspik fraza rzeczownikowa huvudet på spiken • spiken i kistan fraza czasownikowa koka soppa på en spik • slå huvudet på spiken złożenie przymiotnikowe spiknykter, spikrak, spiksäker
(elementy łączące)