najemnik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) wynajęty za pieniądze, niezależny żołnierz; (1.2) pracownik, pracujący zwykle dorywczo dla różnych pracodawców, pracownik najemny (1.3) człowiek, który za pieniądze dokonuje czynów niegodnych, haniebnych
(1.1-2)
(1.1) Zanim zwerbowało go KGB, pracował jako najemnik w Afryce. (1.2) Wujek Karol zatrudniał latem w swoim sadzie wielu najemników.
(1.1) kondotier (1.2) pracownik najemny
(1.1) żołnierz (1.2) pracownik
(1.1) lisowczyk, lancknecht, legionista
najemca , najmowanie , wynajmowanie , wynajęcie najmować , wynajmować , wynająć najemny, najemniczy
(1.1)
angielski: (1.1) mercenary (1.2) wage-earner, hired man, employee baskijski: (1.1) mertzenario białoruski: (1.1) наёмнік ; (1.2) наёмнік , найміт ; (1.3) найміт czeczeński: (1.1) йолахо duński: (1.1) lejesoldat , lejetropper ; (1.2) lønarbejder , daglejer fiński: (1.1) palkkasoturi, palkkasotilas francuski: (1.1) mercenaire (1.2) journalier hiszpański: (1.1) mercenario ; (1.2) jornalero , bracero kataloński: (1.1) mercenari niemiecki: (1.1) Söldner ; (1.2) Lohnarbeiter nowogrecki: (1.1) μισθοφόρος ; (1.2) μισθωτός , μεροκαματιάρης rosyjski: (1.1) наёмник ; (1.2) наёмник ukraiński: (1.1) на́йманець ; (1.2) на́йманець wilamowski: (1.2) mitłik włoski: (1.1) mercenario