kolera () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) żółć
Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 138.
kolera ()
rzeczownik (1.1) cholera (1.2) złość, gniew
(1.2) amorru, haserre
koleratsu koleran koleratu
kolera ()
przymiotnik (1.1) zły, wściekły, rozwścieczony
(1.1)
(1.1) Li estas hodiaŭ en kolera humoro. → On jest dzisiaj w złym humorze.
koleri kolero kolerega, kolerema kolere kolera kiel cento da diabloj • kolera kiel rabia hundo • virino kolera pli ol hundo danĝera
(1.1)
kolera ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) cholera
(1.1) en kolera, koleran;
(1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Choroby i dolegliwości
kolera ()
rzeczownik (1.1) cholera
kolera ()
rzeczownik (1.1) cholera
kolerás, kolerásság, kolerikusság kolerás, kolerikus