ukraść ()
,
czasownik przechodni dokonany (1.1) zabrać coś komuś (bez jego wiedzy) i sobie to przywłaszczyć (1.2) przedstawić jako własny cudzy utwór (literacki, muzyczny, filmowy, itp.)
(1.1-2)
(1.1) Ukraść pieniądze potrafi każdy, ale przyznać się tylko nieliczni. (1.2) Nie mogłeś tego sam napisać. Musiałeś to ukraść, pewnie w Internecie to znalazłeś.
ukraść pieniądze / żonę / pomysł / melodię / psa / samochód / dom / majątek • ukraść zuchwale / odruchowo / planowo
(1.1,2) obrabować, porwać, przywłaszczyć, zagarnąć, zawłaszczyć, zrabować; capnąć, chapnąć, drapnąć, gwizdnąć, podiwanić, podpieprzyć, podprowadzić, podwędzić, podwinąć, rąbnąć, walnąć, zaiwanić, zajumać, zakosić, zarąbać, zgarnąć, zwędzić, zwinąć; (1.2) zrobić plagiat, skopiować; zerżnąć
(1.1) pożyczyć, wypożyczyć, odkupić (1.2) zainspirować się, wzorować się, sugerować się
rozkraść, wkraść się, kraść kradzież ukradkiem ukraść żonę → doprowadzić cudzą żonę do tego, by z własnej woli odeszła od męża • co komu Bóg naznaczy, złodziej nie ukradnie
Kogoś, kto kradnie, nazywa się złodziejem. Kogoś, kto kradnie chorobliwie, nazywa się kleptomanem. W sensie (1.1) ukraść można wszystko, poza ludźmi: zamiast *ukraść dziecko — porwać dziecko. Wyjątkiem jest ukraść żonę, które funkcjonuje w języku polskim już jako idiom. Ukraść samolot/samochód/statek/pociąg/itp. razem z jednym lub wieloma ludźmi określamy słowem porwać.
(1.1-2) białoruski: (1.1) украсці chorwacki: (1.1) ukrasti połabski: (1.1) ukradzenie ai̯krădinĕ rosyjski: (1.1) украсть słoweński: (1.1) ukrasti ukraiński: (1.1) укра́сти