właściciel () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba, do której coś należy, która jest w posiadaniu danej rzeczy; ten, kto ma coś na własność (1.2) mężczyzna posiadający jakąś określoną cechę wyglądu
(1.1-2)
(1.1) Pełnomocnik właścicieli kilkukrotnie próbował zająć jej mieszkanie, a proponowane przez niego sposoby ugody nigdy nie doczekały się realizacji. (1.2) Ów właściciel kaprawego oka usiadł obok mnie w autobusie.
(1.1) właściciel + (1.2) właściciel +
(1.1) właściciel samochodu / domu / długopisu • być / stać się / zostać właścicielem (1.1) właściciel krzywego nosa
(1.1) posiadacz, pan (1.2) posiadacz
(1.1) dzierżawca, zarządca
własność , właścicielstwo , właścicielskość , właścizna właścicielka właścicielski, własny właścicielsko przywłaszczyć
; wyraz jest pseudobohemizmem
angielski: (1.1) owner arabski: (1.1) رب, مالك, صاحب, حائز, ولي, مقتن baskijski: (1.1) jabe białoruski: (1.1) уладальнік (uladalʹnìk) bułgarski: (1.1) притежател (pritežatel), собственик (sobstvenik) chiński standardowy: (1.1) 东 (dōng) czeski: (1.1) vlastník , majitel duński: (1.1) ejer , indehaver esperanto: (1.1) posedanto estoński: (1.1) peremees fiński: (1.1) omistaja francuski: (1.1) propriétaire hawajski: (1.1) mea hiszpański: (1.1) propietario interlingua: (1.1) possessor islandzki: (1.1) eigandi japoński: (1.1) 家主 (やぬし, yanushi) jidysz: (1.1) בעל־הבית (balebos) kazachski: (1.1) иеленуші (ïelenwşi) kirgiski: (1.1) кожоюн łaciński: (1.1) possessor , dominus macedoński: (1.1) сопственик (sopstvenik) niemiecki: (1.1) Eigentümer , Besitzer norweski (bokmål): (1.1) eier , innehaver nowogrecki: (1.1) ιδιοκτήτης rosyjski: (1.1) владелец (vladelec), собственник (sobstvennik), хозяин (hozâin), властитель (vlastitelʹ) rumuński: (1.1) proprietar slovio: (1.1) vlasnitel (власнител) szwedzki: (1.1) ägare ukraiński: (1.1) вла́сник węgierski: (1.1) tulajdonos wilamowski: (1.1) byzycer włoski: (1.1) proprietario , titolare , possessore , padrone , intestatario wolof: (1.1) borom