nadawca () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ten, kto nadaje komunikat, wiadomość (1.2) ktoś wysyłający list, przekaz, przesyłkę
(1.1-2)
(1.1) Pytanie retoryczne służy wzmocnieniu uwagi odbiorcy, zdobyciu przez nadawcę aprobaty poprzez budowanie wspólnej płaszczyzny refleksji ze słuchaczem. (1.2) Adres nadawcy był niestety nieczytelny.
(1.1) odbiorca, słuchacz, telewidz (1.2) adresat, odbiorca
nadajnik , nadawnictwo , nadawacz , nadanie , nadawanie nadawczyni nadawać , nadać nadawczy
Renata Grzegorczykowa, Zarys słowotwórstwa polskiego. Słowotwórstwo opisowe, wyd. III poprawione, Warszawa 1979, s. 17.
angielski: (1.1) sender; (1.2) sender białoruski: (1.2) адрасант bułgarski: (1.1) адресант ; (1.2) адресант czeski: (1.1) odesílatel ; (1.2) odesílatel duński: (1.1) afsender ; (1.2) afsender esperanto: (1.2) adresanto estoński: (1.1) saatja; (1.2) saatja fiński: (1.2) lähettäjä francuski: (1.1) émetteur ; (1.2) expéditeur hiszpański: (1.1) emisor ; (1.2) remitente kaszubski: (1.1) nadôwca ; (1.2) nadôwca niemiecki: (1.2) Absender nowogrecki: (1.1) πομπός ; (1.2) αποστολέας , rosyjski: (1.2) адресант turecki: (1.2) gönderici