obowiązek ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) nakaz, konieczność wykonania czegoś, czasami też pod groźbą kary
(1.1)
(1.1) Promowanie prac licencjackich to mój obowiązek zawodowy. (1.1) Nie jestem prokuratorem, który ma obowiązek ścigać fałszerzy.
(1.1) obowiązek szkolny / statystyczny / alimentacyjny / podatkowy • obowiązek wobec czegoś / kogoś • obowiązek wobec ojczyzny • z poczucia obowiązku • wypełniać / spełniać obowiązek
(1.1) imperatyw, nakaz, mus
obowiązkowość obowiązywać , zobowiązywać obowiązkowy, obowiązany, obowiązujący obowiązkowo
święty obowiązek • psi obowiązek
angielski: (1.1) duty, responsibility, obligation, onus arabski: (1.1) واجب (wāǧib) baskijski: (1.1) betebehar, eginbehar białoruski: (1.1) абавязак bułgarski: (1.1) дълг , задължение chorwacki: (1.1) obveza czeski: (1.1) povinnost duński: (1.1) pligt esperanto: (1.1) devo francuski: (1.1) devoir , obligation hiszpański: (1.1) obligación , deber interlingua: (1.1) deber islandzki: (1.1) skylda karaimski: (1.1) борч kataloński: (1.1) deure , obligació , compromís łaciński: (1.1) officium maltański: (1.1) dmir niemiecki: (1.1) Pflicht norweski (bokmål): (1.1) plikt / nowopruski: (1.1) skalīnsna pali: (1.1) kicca rosyjski: (1.1) обя́занность , обяза́тельство sycylijski: (1.1) duviri szwedzki: (1.1) plikt , åliggande ukraiński: (1.1) обов'язок węgierski: (1.1) kötelesség włoski: (1.1) dovere , obbligo , obbligazione wolof: (1.1) wareef